της Κατερίνας Παπαστεργίου

Ερωτήσεις που και το ερωτηματικό ντράπηκε να τις συνοδεύσει και να μπει στο τέλος. Κοκκίνισαν και οι ίδιες πριν καν γίνουν. Μα εκείνοι που τις έκαναν δεν έδειξαν ίχνος ντροπής, ρώτησαν αυτό ακριβώς που ήθελαν να μάθουν. Αυτό που με μαεστρία έκρυβες είτε γιατί δεν ήθελες να το μοιραστείς με κανέναν είτε γιατί δεν είχες προλάβει ούτε εσύ να δώσεις μια ικανοποιητική απάντηση σε εσένα, είτε γιατί δεν πρόλαβες να προετοιμαστείς για εκείνα τα λεπτά του θράσους που σε ακινητοποιούν και απαγορεύουν στο στόμα, στην γλώσσα να αρθρώσει. Και στέκονται εκεί απέναντι σου κοιτώντας σε στα μάτια μέχρι να πάρουν την απάντηση που θέλουν. Αδιάκριτοι. Ανυπομονούν, διψούν να σε βλέπουν να παλεύεις με ότι σε πονάει, ξεγυμνώνουν το ντυμένο μυστικό σου, αυτό που σου ανήκει, αυτό που είναι ιδιοκτησία σου, αυτό που δεν αφήνεις να στο αγγίξει κανείς γιατί στηρίχτηκες στην διακριτικότητα που σε πούλησε και έγινε αδιακρισία.

Πού; Πώς; Πότε; Γιατί; Ποιός; Τι; Πόση αδιακρισία κρύβει ένα ερωτηματικό; Σε πόσους επιτρέπει να το χρησιμοποιούν αλόγιστα και προκλητικά; Πόση ικανοποίηση του δίνουν άραγε όταν το απαντούν για να το εξαφανίσουν; Και πιάνεις τον εαυτό σου να απάντα από ευγένεια, σαν αντίδοτο στην αδιακρισία που θέλγεται από τον κρυμμένο σου θυμό. Ύφος απολογητικό. Απάντηση στις αδιάκριτές ερωτήσεις είναι μια σιωπή, ένα χαμόγελο, μια αμήχανη στιγμή που μισείς. Αδιάκριτοι. Όπως και τα βλέμματα τους, δε μάθανε ποτέ τους να αφήνουν τους άλλους να τους εκμυστηρευτούν αυτά που εκείνοι θέλουν, δε μάθανε ποτέ τους πως είναι αγένεια να φέρνουν τον άλλον σε δύσκολη θέση. Δε μάθανε ποτέ τους τη λέξη λεπτότητα. Τακτ. Αυτήν που δεν ενοχλεί τον άνθρωπο που κοιτάς στα μάτια, που δεν προσβάλλει ευαισθησίες, δεν ενοχλεί, δεν κάνει θόρυβο.

Αδιάκριτοι! Παρόντες στις ζωές των άλλων, περίεργοι και αντιπαθητικοί. θαρρείς πως έχουν καταπιεί όλα τα ερωτηματικά του κόσμου. Αδιάκριτοι, με ένα Α στερητικό για να τους υπενθυμίζει αυτά που στερούνται από τη ζωή, κάνοντας ερωτήσεις. Ίσως να κρύβει μια μοναξιά, ένα κενό, ένα τεράστιο ερωτηματικό όλο δικό τους, που δεν τολμούν να το απαντήσουν, που δεν τολμούν να το αντικρίσουν. Και αυτό μεγαλώνει και βαραίνει ψυχές και συνειδήσεις. Από όλα τα σημεία στίξης όμως, ξεχωρίζει η τελεία. Ντόμπρα και διακριτική. Δεν περιμένει απαντήσεις.