«Βλέπω στα πρόσωπα των ανθρώπων τον πόνο και την λαχτάρα για ελευθερία.Αυτά αποθανατίζω και κινηματογραφώ».
Ο Ιρανός σκηνοθέτης Morteza Jafari είναι πρόσφυγας και μένει στη Θεσσαλονίκη εδώ και οκτώ χρόνια. Γεννήθηκε στην Τεχεράνη, όπου σπούδασε σκηνοθεσία.Δίδαξε στην εκεί Σχολή Καλών Τεχνών και εργάστηκε για την κρατική τηλεόραση του Ιράν για περισσότερο από 10 χρόνια Έχει στο ενεργητικό του 2 ταινίες , μία μικρού και μία μεγάλου μήκους καθώς και 38 ντοκιμαντέρ.Ήρθε αντιμέτωπος με το καθεστώς της χώρας του, το οποίο είχε δολοφονήσει τον αδελφό του,και για πολιτικους λογους αναγκάστηκε να πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς.
«Την πρώτη φορά έφτασα στη Σάμο αλλά μας έπιασαν και μας έστειλαν πίσω στην Τουρκία. Έπειτα πέρασα από τον Έβρο. Αρχικά πήγα στην Αθήνα αλλά δεν μου άρεσε καθόλου. Στην αρχή δυσκολεύτηκα πολύ. Δε γνώριζα τη γλώσσα, δεν υπήρχε κάποιος να με βοηθήσει. Ήρθα στη Θεσσαλονίκη και γνώρισα ανθρώπους από το Στέκι Μεταναστών και από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (GCR), που με βοήθησαν και κατάφερα να πάρω άσυλο. Πλέον έχω καλούς φίλους και θέλω να μείνω εδώ και να προσφέρω όπως μπορώ μέσ’ από το επάγγελμά μου».
Το 2012 κάνει το «West Dream» («Δυτικό Όνειρο»), η ιστορία δύο γονιών από το Ιράν που έχασαν την 16χρονη και 19χρονη κόρη τους στα παγωμένα νερά του Έβρου.
Το 2014, ολοκληρώνει την ταινία ντοκιμαντέρ «Dreaming of Democracy» («Ονειρευόμενοι τη Δημοκρατία»), ακολουθώντας έξι μετανάστες που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη.
Το 2016 ολοκληρώνεται το τελευταίο του ντοκιμαντέρ «Dreaming of Life» («Ονειρευόμενοι τη Ζωή»). Παίχτηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και καταγράφει με συναίσθημα και ρεαλισμό την πορεία των προσφύγων στην Ελλάδα από την Λέσβο ως την Ειδομένη.
«Από τότε που ήρθα μέσω του Έβρου στην Ελλάδα ήθελα να κάνω αυτή την ταινία, το πώς φτάνει κανείς εδώ και τι αντιμετωπίζει σε αυτή την πορεία. Δεν έχει να κάνει μόνο με τους αριθμούς των ανθρώπων που έρχονται τώρα. Ήθελα να δείξω ότι οι δυσκολίες των προσφύγων δεν τελειώνουν με το που έρχονται στην Ελλάδα, γι’ αυτό αποφάσισα να τους ακολουθήσω μέχρι την Ειδομένη. Πιστεύω ότι πολλοί λίγοι έχουν καταλάβει τους λόγους που οδηγούν τους πρόσφυγες σε ένα τέτοιο ταξίδι. Έχω κουραστεί,δεν το κρύβω, αλλά δεν μπορώ να κάνω πίσω όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα».
Έχει κι άλλα στα σκαριά, «ετοιμάζω εδώ και χρόνια ένα ντοκιμαντέρ για το Gay Pride της Θεσσαλονίκης. Επίσης -και γι’ αυτό πήγα πρόσφατα στη Συρία και θα ξαναπάω- ένα ντοκιμαντέρ με τις αληθινές μαρτυρίες γυναικών που είχε συλλάβει ο στρατός του ISIS και που έζησαν,μέχρι να καταφέρουν να αποδράσουν, κάθε είδους εξευτελισμό και ταπείνωση».
«Νιώθω πως βοηθάω με τη δουλειά μου, αυτό θέλω άλλωστε. Με ενδιαφέρει το ανθρώπινο κομμάτι,σ’ αυτό εστιάζω και όχι στο πολιτικό με τη στενή έννοια. Μιλώ πιο πολύ με τις εικόνες, όχι με τα λόγια».
