Πρώτο μου άρθρο στο Together και είπα να σας συστηθώ. Είμαι η Μαρία Ορτουλίδου, γέννημα θρέμμα του νομού Κοζάνης,σπούδασα Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία και στον ελεύθερο μου χρόνο γράφω και διαβάζω για ό,τι μου κινεί το ενδιαφέρον, ακούω μουσική και βλέπω πολλές ταινίες. Και αυτή τη στιγμή σας γράφω από τη Βιέννη.
Πως έφτασε μία Κοζανίτισσα στη Βιέννη; Μεγάλη ιστορία… – καλά, όχι και τόσο. Ήρθα να δουλέψω ως εθελόντρια σε ένα πρόγραμμα που απευθύνεται σε άτομα με κινητική αναπηρία, όπως εγώ, μου άρεσε πολύ εδώ και αποφάσισα να μείνω. Πολύ απλό. Όχι ακριβώς…
Αλλά η Βιέννη σε κερδίζει γρήγορα: τα πανέμορφα κτήρια, η αρχιτεκτονική (η Βιέννη κατάφερε να μείνει ανέπαφη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας, η ποιότητα ζωής και φυσικά η τέχνη και τα μουσεία που είναι διάχυτα παντού στην πόλη. Εξάλλου, πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε πως η Βιέννη ανακηρύχτηκε για δέκατη φορά, ως η πόλη με την υψηλότερη ποιότητα ζωής στον κόσμο.
Βέβαια, καθοριστικό ρόλο για’ μένα έπαιξε η προσβασιμότητα και η αντιμετώπιση προς τα Α.μεΑ. Μιλώντας πάντα από τη δική μου οπτική, η Βιέννη είναι μία από τις πιο προσβάσιμες και φιλικές πόλεις για τα Α.μεΑ. στην Ευρώπη. Οι άνθρωποι είναι στην πλειοψηφία τους ευγενικοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν όποτε χρειαστεί. Εδώ νιώθεις λιγότερο ότι έχεις αναπηρία, καθώς υπάρχει μεγάλη προσβασιμότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στους δρόμους, στα καταστήματα. Και έτσι μπορείς να κάνεις σχεδόν τα πάντα και να πας παντού χωρίς βοήθεια. Άτομα με αμαξίδια είναι ένα καθημερινό και συνηθισμένο φαινόμενο στους δρόμους, όπως θα έπρεπε να είναι άλλωστε. Στην αρχή, όλο αυτό μου φαινόταν απίστευτο, γιατί φυσικά αλλιώς είναι να το ακούς κι αλλιώς είναι να το βιώνεις.
Δυστυχώς, συνειδητοποίησα την πραγματική διαφορά και μεγάλη απόσταση σε σχέση με τα δικά μας δεδομένα, όταν ήρθα πρόσφατα για λίγες ημέρες στην Κοζάνη. Ήταν πολύ δύσκολο να κυκλοφορήσω στην πόλη, όχι μόνο επειδή η προσβασιμότητα είναι ελάχιστη, άλλα και επειδή τα βλέμματα πολλών ήταν στραμμένα πάνω μου. Εκνευριζόμουν και ένιωθα πολύ άβολα. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι είναι λογικό, αφού λόγω της σχεδόν ανύπαρκτης προσβασιμότητας, ο κόσμος δεν είναι συνηθισμένος στο να βλέπει Α.μεΑ. να κυκλοφορούν καθημερινά στους δρόμους με άνεση.
Παρ’ όλα αυτά το να αποφασίσει κάποιος να αφήσει πίσω όσα γνώριζε, οικογένεια και φίλους και να εγκατασταθεί σε μία άλλη χώρα δεν είναι εύκολη υπόθεση . Και θέλει γερό στομάχι για όσα θα αντιμετωπίσεις και πρέπει να κάνεις μέχρι να πεις επιτέλους: «Ναι, σταθεροποιήθηκα, εδώ είμαστε». Μέχρι τότε όλα είναι ρευστά, δεν μπορείς να προβλέψεις ή να σχεδιάσεις κάτι σε βάθος χρόνου – όλα αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή και πάντα εκεί που τελειώνεις με κάτι προκύπτει κάτι άλλο. Έπειτα είναι και η προσαρμογή σε μία άλλη κουλτούρα και όλα όσα συμβαίνουν, τα καλά και τα άσχημα, γιατί πλέον είσαι μόνος σου.Από τη μία σκληραίνεις, γιατί έρχεσαι αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις. Από την άλλη γίνεσαι πιο ανοιχτός, γιατί πλέον ζεις σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία με ανθρώπους από διάφορες χώρες του κόσμου, όπου πράγματα που θεωρούμε εμείς ακόμα διαφορετικά ή περίεργα, εδώ είναι συνηθισμένα και πιο αποδεκτά.
Καμιά φορά οι δυσκολίες με κάνουν να σκέφτομαι αν αξίζει όλο αυτό. Η απάντηση έρχεται σχεδόν αμέσως, όταν θυμάμαι όλες τις υπέροχες στιγμές που έζησα– με πιο πρόσφατη τη συναυλία των Madrugada πριν από τρεις βδομάδες – και όλους όσους γνώρισα μέχρι τώρα. Όμως παρά τις δυσκολίες,η Βιέννη μου δίνει λόγους να χαμογελάω. Και κάπως έτσι βάζω ν’ακούσω μουσική και συνεχίζω τη βόλτα μου. Εξάλλου, αν ήταν όλα εύκολα, θα ήταν πολύ βαρετά.
Η συνέχεια λοιπόν στο Together…
*Εμπνεύστηκα τον τίτλο του άρθρου από το τραγούδι “Vienna Calling” του Falco, ο οποίος ήταν διάσημος μουσικός και τραγουδιστής της Αυστρίας παγκοσμίως. Και παραμένει μέχρι σήμερα, δύο δεκαετίες μετά το θάνατο του ένας από τους πιο δημοφιλείς και αγαπημένους καλλιτέχνες της χώρας.
