6 Δεκέμβρη 2008.
Forum νεων επιστημόνων στο Χημείο. Οι νέοι επιστήμονες ήταν κλεισμένοι όλη μέρα στις αίθουσες του Χημείου και παρακολουθούσαν διαλέξεις και σεμινάρια. Το τελευταίο της ημέρας ήταν για τον κινηματογράφο. Φτιάξαμε μια δική μας ταινία. Αργήσαμε κάπως, 11.30 τελειώσαμε, και έτσι οταν φεύγαμε βρήκαμε την πόρτα κλειδωμένη. Ο φύλακας μας περίμενε υπομονετικά. Δεν άνοιγε την πόρτα αν δεν εμφανιζόμασταν όλοι. Μόλις μαζευτήκαμε, μας είπε: “Βγαίνετε και φεύγετε όλοι μαζί προς τα δεξιά, μόνο.Δεν κοιτάτε καν πίσω σας”.Την λέξη “μόνο” την τόνισε. Ήμασταν τόσο κουρασμένοι όλοι που το μόνο που θέλαμε ηταν να βγούμε απο ‘κει μέσα. Περπατήσαμε μέχρι το μετρό όλοι μαζί. Είχε μια ησυχία, αλλά μιας και δεν ζουσα στην Αθήνα δεν μπορούσα να πω αν ήταν παράξενη ή συνηθισμένη. Θυμάμαι απλώς μια αίσθηση. Μια αίσθηση σαν αυτήν που έχουμε όταν μαθαίνουμε κάτι που αλλάζει τα πάντα αλλά ο κόσμος συνεχίζει κανονικά. Έφτασα στον προορισμό μου και με περίμενε ο Νίκος. Μπήκα στο αυτοκίνητο.
-Τι γίνεται κάτω;
-Ησυχία πολύ νομίζω.
Με κοίταξε σαν να είπα το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου. Άνοιξε Ραδιόφωνο. Κατάλαβα πως κάτι είχε γίνει.
-Τί συνέβη;
-Σκοτώσαν ένα παιδί 15 χρονών.
Πάγωσα. Όπως ο κόσμος που έβλεπα στο μετρό. Μπορεί να ήταν φόβος, λύπη η κι αυτή η αίσθηση, πως τίποτα δεν έχει αλλαξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.
Την επόμενη μέρα παρουσίαζα τα αποτελέσματα της διατριβής μου στο forum. Από το σπίτι επέμεναν να μην πάω κι ότι δεν επρόκειτο να συνεχιστεί το forum. Εγώ τσέκαρα τα μειλ μου και το κινητό μου. Δεν είχα ειδοποίηση για κάτι τέτοιο. Θα πήγαινα.
Κατέβηκα με το μετρό μέχρι το Πανεπιστήμιο. Ερημιά. Οταν βγήκα η πόλη εμοιαζε με κρανίου τόπο. Μικρές εστίες καπνού, από φωτιές που με κόπο τις είχαν σβήσει κι αυτές προσπαθούσαν μάταια να γεννηθούν ξανά. Σπασμένα μπουκάλια, ριγέ κορδέλες που απομόνωναν σημεία. Και αστυνομία. Παντού. Πήρα τον δρόμο για το Χημείο-εξακολουθούσα να πιστεύω πως το forum θα συνεχιζόταν-. Περπατούσα μόνη μου στον δρόμο, και είχα αρχισει λίγο να αγριεύομαι. Λίγο πριν φτάσω με πλησίασε ένας αστυνομικός.
-Κοπελιά… πού πας;
-Στο Χημείο, απάντησα σαν να μην υπήρχε άλλος προορισμός στον κόσμο.
-Τι πας να κάνεις στο Χημείο
-Έχω ένα forum
-Δεν έχεις!
-Έχω.
-Καλά, έλα πάμε παρέα.
-Δεν χρειάζεται.
-Χρειάζεται!
Πράγματι δεν είχα. Έσπρωξα την πόρτα με όλη μου την δύναμη, αλλα ήταν κλειδωμένη. Έβαλα τα κλάμματα. Για την δυνατότητα που είχα να σπρώχνω μια πόρτα που δεν άνοιγε ενώ πριν λίγες ώρες ένα παιδί την είχε χάσει για πάντα. Ο νεαρός αστυνομικός δεν μίλησε. Με πήρε με το περιπολικό και με κατέβασε στον προορισμό μου.
