Γράφει η Λίλα Κύρου
Άραγε πόσο καλοκουρδισμένοι είμαστε; Πώς να είναι αυτή η Μαίρη Παναγιωταρά που επιτέλους βγήκε από το δυσβάσταχτο πρόγραμμα της; Τι να κάνει τώρα; Μπορεί να διαχειριστεί τον ελεύθερο χρόνο της ή θα τρώει φρίκες που δεν έχει πλέον το ίδιο αντικείμενο, με την ίδια σειρά, με τον ίδιο ρυθμό; Ας μην γελιόμαστε, μπορεί να γκρίνιαζε η Μαίρη αλλά αυτό το συνεχόμενο τρέξιμο έδινε αξία στη ζωή της! Έτσι έμαθε κι έτσι έκανε… Ελεύθερα το επέλεξε; Κι εμείς που ανάθεμα κι αν δεν έχουμε βρίσει, σούρει σε καθημερινή βάση, αυτή την έρμη τη ρουτίνα, άραγε τώρα που άλλαξε τι να κάνουμε αυτή την ώρα; Κλειστήκαμε μέσα στο σπίτι ευλόγως και κατά συνέπεια ψαλιδίστηκε η ελευθερία μας; Η ελευθερία που μας θέλει να ξυπνάμε απ’ τις 6:30, να σηκώνουμε τα παιδάκια μας να προλάβουν σχολείο, εμάς στη δουλειά, επιστροφή στο σπίτι, φαγητό, φροντιστήριο, οικοκυρικά, διαβάσματα, και σας γράφω το καλό σενάριο, και μετά αύριο τα ίδια… Αυτή η ελευθερία κόπηκε; Και τώρα σπίτι, οικογένεια, παιδιά, μόνοι. Ήρθε η στιγμή γι αυτόν τον πολυπόθητο ελεύθερο χρόνο που ευχόμασταν να είχαμε στη διάθεσή μας και τι κάνουμε; Αναγκαστικά μας δόθηκε μια ευκαιρία περίεργη και μάλλον οφείλουμε να την αρπάξουμε και να δούμε τη ζωή κάπως αλλιώς. Ας γίνουμε δημιουργικότεροι. Η επιθυμία των παιδιών ας πραγματοποιηθεί και ας παίξουμε μαζί τους, να διαβάσουμε μαζί, να μαγειρέψουμε μαζί. Ας εκμεταλλευτούμε τον χρόνο για να συζητήσουμε με τους συντρόφους μας, να μοιραστούμε σκέψεις, ιδέες, όνειρα, να ενωθούμε ξανά, που αν και ζούμε στο ίδιο σπίτι, ξεχνά ο ένας τον άλλον. Ίσως, τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να μείνουνε μόνοι με τον εαυτό μας, να συνδιαλλεγούμε μαζί του, να ασχοληθούμε, να συμφιλιωθούμε, και τέλος, να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Πού ξέρετε ίσως αυτή η αυτό-απομόνωση, συγχρόνως πέραν του αυτονόητου, να οδηγήσει σε κάτι καλό.
Φωτογραφία: Valerie Bilson | Deviantart
