Είμαι η Παναγιώτα και χάρηκα για την γνωριμία. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κοζάνη αλλά η ζωή έφερε τα πράγματα έτσι, δηλαδή ο έρωτας, και μετακόμισα στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής πριν τρία χρόνια.
Όπως καταλαβαίνεις μεγάλη χαρά και ευτυχία να έχω τη θάλασσα στο δίλεπτο και να μη χρειάζεται να κάνω ολόκληρο ταξίδι για ένα μπάνιο. Άλλωστε για εμάς τους Κοζανιτες η Χαλκιδική σημαίνει πολλά, είτε γιατί ερχόμασταν κατασκήνωση εδώ, είτε κάποιος φίλος μας θα είχε εξοχικό και θα περνούσαμε τέλειες διακοπές. Γενικά σαν τη Χαλκιδική δεν έχει.
Παιδιά η Χαλκιδική είναι τέλεια, όταν έρχεσαι διακοπές! Τρομερές παραλίες όπου και αν κοιτάξεις, ξέφρενα βράδια, ταβερνάκια, ουζάκια, ψαράκια και όλα αυτά που κάνεις το καλοκαίρι με μαυρισμένο δέρμα και αλατισμένα μαλλιά. Αλλά… υπάρχει ένα αλλά.
Όλοι εδώ δουλεύουν τέσσερις μήνες ασταμάτητα και σταματάνε να ζουν. Γι’ αυτούς παγώνει η ζωή και γίνεται ρουτίνα. Δουλειά-σπίτι και πάλι από την αρχή. Ξεχνάνε πως είναι να περπατάς ξυπόλυτος στην ακροθαλασσιά και να κοιμάσαι με το αλάτι γιατί γύρισες αργά το βράδυ και δεν είχες κουράγιο να κάνεις μπάνιο.
Μα όταν εσύ θέλεις να ζήσεις την κάθε στιγμή του καλοκαιριού σε θεωρούν παράλογο και ξαφνικά είσαι εσύ και οι άλλοι. Όταν εσύ έρχεσαι σε αντιπαράθεση για τα ωράρια και τις συνθήκες σε λένε αντιδραστικό και τεμπέλη. Αλλά ας μη ξεφεύγω από το θέμα!
Όταν ήρθα επέλεξα να δουλέψω σε κάτι άσχετο από αυτό που σπούδασα ώστε να ανοίξει το μυαλό μου και να γνωρίσω και κάτι άλλο. Ήμουν τυχερή που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία αν και δε μου ταίριαξε τελικά. Αλλά τουλάχιστον το ξέρω! Από εκεί λοιπόν δεν έκανα φίλους, από αυτούς που μπορείς με όλο το θάρρος να πετάγεσαι για έναν καφέ.
Πήγαινα και γυμναστήριο. Ούτε εκεί έκανα φίλους. Οκ δε λέω γνωστούς έχουμε που θα βγούμε για ένα καφέ, ένα ποτό, ένα μπάνιο αλλά μέχρι εκεί. Όσοι με ξέρουν τους φαίνεται τρομερά περίεργο που δεν έκανα φίλους, που λέγαμε και μικροί. Ήμουν οκει με αυτό αλλά τώρα με την πανδημία που δε βλέπω τους δικούς μου αληθινούς φίλους όσο συχνά θα ήθελα, με ενοχλεί που δεν έχω «κανέναν» εδώ. Ευτυχώς ο άνθρωπος μου είναι και φίλος και αγόρι και στήριγμα και περνάμε καλά!
Είναι περίεργοι άνθρωποι που τους ήρθαν όλα πιο εύκολα, δεν είναι τόσο φιλόξενοι και ανοιχτοί όπως εμάς τους «βόρειους». Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και εξαιρέσεις και στις δύο περιπτώσεις και θα έρθει η στιγμή που θα «κάνω και εγώ φίλους» στη Χαλκιδική και δε θα είμαι μόνη σαν το λεμόνι!
Σε φιλώ, Παναγιώτα
