-Μ’ ενοχλεί απίστευτα που χασκογελάς κάθε φορά που φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο! Η πρόταση του, μου προκάλεσε ακόμη περισσότερο γέλιο. Άρχισε να τσιρίζει, ύψωσα παραπάνω τη φωνή μου, σάμπως και σταματήσει, αδίκως. Διήρκησε αρκετά. Σώπασα πρώτη. Θυμήθηκα πως τα παραθύρια είναι εντελώς ψεύτικα και ανησύχησα μήπως ακουγόμασταν μέχρι έξω. Δε θέλω να δίνω δικαιώματα στη γειτονιά. Που και που μ’ έσπρωχνε, φωνάζοντας ότι δε θα επαναλάβει την ίδια βλακεία να κάνουμε κάτι μαζί.
– Είναι η τελευταία φορά!
Μάταια προσπαθούσα να τον ηρεμήσω.
-Απόλαυσε τον χρόνο που περνάμε μαζί, δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα…Οι κουβέντες μου τον εξαγρίωναν. Το πρόσωπο του κοκκίνιζε, τα χέρια ίδρωναν και ότι βρήκε μπροστά του το πέταξε, το πιάτο με τα μπισκότα ήταν το πρώτο θύμα του θυμού του. Μαλώσαμε. Το πιάτο ήταν από το αγαπημένο μου σερβίτσιο. Η εξάδα έγινε πεντάδα.
– Πώς κάνεις έτσι; Ήταν η απάντηση του.
Είδε το δικό μου πρόσωπο να κοκκινίζει κι άλλαξε ύφος.
–Συγγνώμη, θα αγοράσουμε καινούρια! Θα σε βοηθήσω να τα μαζέψεις. Η φωνή του είχε μαλακώσει αλλά τι το θες; Η εξάδα έγινε πεντάδα. Αν κάθε φορά χρειάζεται να σπάσει κάτι για να ηρεμήσει, δε θα μείνει πιατικό στα ντουλάπια.
–Να συνεχίσουμε; Αλλά σε παρακαλώ, σοβαρέψου, με θυμώνει πολύ που δε με παίρνεις στα σοβαρά. Άκουγα τη λέξη σοβαρά από τα χείλη του κι έπνιγα τα χάχανα μου. Μετά δυσκολίας άρθρωνα λέξη, δεν ήθελα να του δείξω ότι αυτό μου φαινόταν τόσο αστείο
–Στο υπόσχομαι, θα συγκεντρωθώ.
Γνώριζε κι ο ίδιος ότι δεν ήμουν καλή, δεν είχα αφιερώσει ποτέ χρόνο αλλά δεν ήθελα να του το αρνηθώ. Κι άλλες φορές μου το ζητούσε αλλά όλο και κάτι τύχαινε. Εκείνο το απόγευμα όμως, τα είχα όλα τακτοποιημένα, θα ‘μουν πλήρως αφιερωμένη σ’ αυτόν.
–Είμαι έτοιμη, δως μου μονάχα πέντε λεπτά να κάνω κάτι. Έβαλα ένα μπολ με μαύρα σπόρια και άρχισα τα τσίκι τσίκι. Κι αυτό τον ενόχλησε.
–Μα επιτέλους θα μου δώσεις σημασία; Ο χρόνος πολύτιμος, με λάθος τρόπο πήγα να τον αξιοποιήσω κείνη τη στιγμή. Το μπολ είχε την ίδια κατάληξη. Παρόλο που η συμπεριφορά του μου φάνηκε ακραία, του έδωσα δίκιο.
-Μαμά συγχώρα με, ήθελα τόσο πολύ να παίξω μαζί σου play station και συ αδιαφορείς!
-Γλυκέ μου, εγώ σου ζητώ συγγνώμη, αναγνωρίζω πως όταν δίνεις τον λόγο σου, οφείλεις να τον κρατάς, αλλά σε παρακαλώ, μη συνεχίζεις στο ίδιο μοτίβο διότι προβλέπεται τα πιάτα να γίνουν βιτρώ.
