Ήμουν μικρός θυμάμαι, όταν ο πατέρας μου είχε φέρει στο σπίτι ένα μικρό στερεοφωνικό! Ήταν η εποχή που κόσμος αγόραζε σαν τρελός εφημερίδες για τη συλλογή κουπονιών. Το στερεοφωνικό στο σαλόνι πάντα ήταν πιασμένο από τη μητέρα μου. Το πάθος της με τα βινύλια δεν άφηνε χρόνο στους υπόλοιπους της οικογένειας να κλέψουν λίγο χρόνο από τα ερτζιανά!
Μου έρχονται μνήμες μουσικές σε κάθε άκουσμα των αγαπημένων τραγουδιών της μητέρας μου. Ήταν ένα σπίτι γεμάτο μουσική! Σε κάθε ώρα της ημέρας το σπίτι έσφυζε από μουσική, είτε χαμηλά λόγω μεσημεριού, είτε στη διαπασών. Πάντα η δυνατή μουσική στο σπίτι μου ήταν μια μικρή γιορτή!
«Να ακούς μουσική» μου έλεγε!
Έτσι και εγώ στην αθώα μου ηλικία πήρα κρυφά το μαύρο μικρό στερεοφωνικό από τα κουπόνια της εφημερίδας και το έβαλα στο γραφείο μου.
Σε χρόνο ρεκόρ είχα στήσει ένα μικρό ραδιοφωνικό στούντιο και μεταμφιέστηκα σε ραδιοφωνικό παραγωγό. Είχα εντυπωσιαστεί από τους ανθρώπους που μιλούσαν στο ραδιόφωνο! Ο τρόπος που επικοινωνούσαν με το κοινό. Αντέγραφα κάθε ραδιοφωνική κίνησή τους. Στην εποχή μου η εύρεση μουσικής δεν ήταν και τόσο εύκολη όπως είναι σήμερα. Στο άκουσμα μιας μελωδίας που σου ταξίδευε το μυαλό, σήκωνες το ακουστικό να ρωτήσεις τον τίτλο!
Και πολλές φορές δημιουργούσες μια σχέση με τον παραγωγό του ραδιοφώνου με αποτέλεσμα να σε αποκαλεί με το μικρό σου όνομα!
Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν, η τεχνολογία άλλαξε, άνθρωποι φύγανε, αλλά η αγάπη για το ραδιόφωνο δεν έπαψε ποτέ.
Ακολούθησα το όνειρο να γίνω δημοσιογράφος για να με οδηγήσει σε κάποιο ραδιοφωνικό στούντιο. Στη σχολή, στο μάθημα του ραδιοφώνου, είμασταν λίγα άτομα. Οι περισσότεροι ακολουθούσαν το επάγγελμα για την τηλεόραση και την εφημερίδα.
Εγώ, εκεί, να κρέμομαι από τα χείλη του καθηγητή και να προσπαθώ να ρουφήξω κάθε λεπτομέρεια γι’ αυτό το τόσο μαγευτικό μέσο.
Ξεκίνησα με πρακτική και όταν ήρθε η στιγμή να μπω για πρώτη φορά στο στούντιο θυμάμαι τον εαυτό μου να παγώνει και να συγκινείτε, σκεπτόμενος τα παιδικά μου χρόνια μπροστά από το αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό στούντιο, που απαρτιζόταν από το μικρό μαύρο στερεοφωνικό και ένα κουτάκι που σε τίποτα δεν θύμιζε το μικρόφωνο!
Είναι μια σχέση ζωής πλέον το ραδιόφωνο. Αν και στο πέρασμα του χρόνου το περιφερειακό ραδιόφωνο έχει χάσει τη δυναμική του.
Το έφθειραν οι νέες τεχνολογίες και η οικονομική κρίση!
Το ελπιδοφόρο βέβαια, είναι πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι του ραδιοφώνου που ποτέ δεν θα πάψουν να παλεύουν γι’ αυτό.
Εγώ κρατάω το συναίσθημα της πρώτης επαφής με τη κονσόλα και τον γιο μου να μου θυμίζει εμένα όταν και αυτός μπήκε για πρώτη φορά στο μέρος, όπου τα προβλήματα σταματούν και οι σκέψεις παύουν, μέχρι να σβήσει το κόκκινο φωτάκι του ON AIR!
ΥΓ. Ευχαριστώ μαμά που μου έμαθες να ακούω μουσική..
