Ανάμεσα στα γκρίζα, θεόρατα κτίσματα των πολυκατοικιών, ανακάλυψα μια αυλίτσα με πόρτα σιδερένια και ανοιχτή. Ένας γεράκος καθισμένος σε μια ψάθινη, ξύλινη καρέκλα με μια ζακέτα ριγμένη στους ώμους και ένα τρανζιστοράκι κολλημένο στο αυτί. Η ένταση της μουσικής δυνατή και το λαϊκό τραγούδι ακούστηκε σε όλη τη γειτονιά, η ώρα ήταν δωδεκάμισι λίγο πριν το καταμεσήμερο. «Μην μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου» αντηχούσε.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και κοντοστάθηκα να τον χαζεύω ήταν η ορθάνοιχτη πόρτα και η ανέμελη στάση του γεράκου που είχε χυθεί στην καρέκλα. Το πρόσωπο σουφρωμένο από τον χρόνο, αλλά τα μάτια σπινθήριζαν και γυάλιζαν καθώς τα χτυπούσε ο ήλιος. Στην αυλίτσα του με το τραντζιστοράκι του, στην ησυχία του, στον δικό του κόσμο. Ένας κόσμος μέσα στον δικό μας, ένα ανέμελο χτες μέσα στο πολυάσχολο σήμερα, ένα μικρό χωριό με γλάστρες και λουλούδια μέσα στην άχρωμη πόλη. Μια ανοιχτή πόρτα, ανάμεσα στις κλειδαμπαρωμένες. Ένα ταξίδι στο χρόνο, ένα πισωγύρισμα σε δεκαετίες όμορφες που καμιά σχέση δεν έχουν με την αστική βιαστική κουλτούρα που καθρεφτίζεται στα μαραμένα και ξεραμένα λουλούδια του μπαλκονιού.
Ακριβώς απέναντι χτυπούσα το θυροτηλέφωνο της πενταόροφης πολυκατοικίας, μέχρι να ανοίξει η πόρτα είχα την ευκαιρία να ακούσω λίγο τραγούδι ακόμη, αλλά και να ρίξω και άλλες κλεφτές ματιές στον μικρό του παράδεισο. Εκεί αχρηστεύονται τα θυροτηλέφωνα και οι βαριές πόρτες, οι κλειδωμένες από φόβο και καχυποψία. Ανοιχτά, ορθάνοιχτα με μια αξιοζήλευτη ξεγνοιασιά και ένα τρανζιστοράκι εποχής να σου κρούει τον κώδωνα πως τα νιάτα περνάνε νεράκι μαζί και η ζωή και πως τη χάνεις τρέχοντας σε υποχρεώσεις και ανεβαίνοντας σκαλιά πολυκατοικιών για να φτάσεις στο κλουβί σου. Είδα έναν ελεύθερο σήμερα, έναν δραπέτη της μιζέριας και της κατήφειας, έναν αληθινό μάγκα που πριν φύγει ζει πραγματικά και ουσιαστικά.
Κάθε μέρα με το ίδιο τρανζίστορ με διαφορετικό τραγούδι κάθε φορά, σκορπάει νότες στη γειτονιά για να την ξυπνήσει, να τη σκουντήξει για να βεβαιωθεί αν πέθανε. Σιωπή! Μια νέκρα περίεργη, δεν παραπονέθηκε κανείς, δεν του κάνουν παρατήρηση, παρά ανοίγουν τα παράθυρα του κλουβιού να μπει λίγο αέρας. Να μπουν τα τραγούδια του τρανζίστορ για να υπενθυμίσουν πως σε περιμένει κάποτε μια αυλή.
