Καταλαβαίνεις ότι ένας τόπος ευημερεί από τις αγγελίες εργασίας που δημοσιεύονται!
Έχω εδώ και αρκετά χρόνια που παρακολουθώ τον κατάλογο του μέλλοντος της περιοχής. Από τις εποχές που ψάχναμε για φοιτητικά σπίτια μέχρι και σήμερα η εικόνα της επαγγελματικής αποκατάστασης της Δυτικής Μακεδονίας είναι αποκαρδιωτική και συνάμα ταπεινωτική. Η ανεργία είναι καίριο ζήτημα τόσο για την οικονομία μιας περιοχής όσο και για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.
Η ανεργία δεν προκαλεί μόνο κατάθλιψη, αλλάζει και την προσωπικότητα. Αλλάζει τον τρόπο που ζεις και αναπνέεις! Ο άνεργος αισθάνεται παραγκωνισμένος – παράσιτο – άχρηστος και αρχίζει να πιστεύει ότι δεν είναι ικανός να προσφέρει τίποτα και ότι ζει σε αδράνεια. Πολλές φορές προτιμάει να μείνει στα μητρώα της ανεργίας παίρνοντας στα σίγουρα ένα κομπόδεμα για τα βασικά και αφήνει τον χρόνο να κυλήσει έως ότου βρεθεί κάτι καλύτερο. Ποιο είναι το καλύτερο θα μου πείτε; Μα φυσικά αυτό που έχεις εντρυφήσει μετά την έξοδο από τα σχολικά θρανία. Σπούδασες, εξελίχθηκες και πιστεύεις πως θα είσαι ο τυχερός που θα καταπιαστεί με την επιστήμη που έχεις ακολουθήσει! Η επαγγελματική σου ταυτότητα είναι κάτι που θα σε ακολουθεί για πάντα. Πολλές φορές δεν σε ρωτάνε το όνομά σου αλλά το «τι δουλειά κάνεις» ή «τι σπούδασες»;
Στιγματίστηκες με ένα τίτλο σπουδών χωρίς αντίκρισμα!
Αν καλοσκεφτείς πόσο παραγωγικό χρόνο χάνεις λόγω της μάστιγας της ανεργίας στο τικ τακ της ζωής σου δημιουργείς αγχωτικά συναισθήματα που τρώνε μέρα με τη μέρα την όρεξή σου για ζωή. Και όταν μιλάμε για ζωή θέλουμε να είναι γεμάτη με χρώματα και δημιουργίες! Η μαυρίλα στη νεανικότητα δεν ταιριάζει και δεν πρέπει να καβαλικεύετε με όρους οικονομικών ορολογιών!
Όλα είναι αλληλένδετα με την εργασία. Από το πρωινό ξύπνημα μέχρι και τη δημιουργία οικογένειας. Και η ζωή συνεχίζεται κοιτώντας για εύρεση εργασίας σε κενούς πίνακες. «Μάθε παιδί μου γράμματα να φτάσεις ψηλά» έλεγε η μάνα μου, «να διαβάζεις, μη σταματάς ποτέ».
Και μάθανε οι νέοι γράμματα και γέμισαν φακέλους με προσόντα μα ετούτος ο διαολεμένος πίνακας εργασίας παραμένει εκνευριστικά κενός! Ένα πτυχίο από την τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν εξασφαλίζει άμεση απορρόφηση στην αγορά εργασίας, αυτό είναι δεδομένο και οι δάσκαλοι πρέπει να προετοιμάζουν τα παιδιά μας για το τι συμβαίνει γύρω τους. Είναι όμως και το όνειρο να γίνω μεγάλος και τρανός στην επιστήμη που μου αρέσει και «ποιος είμαι εγώ να σου πω το τι θα διαλέξεις», μου είχε πει κάποτε ένας καλός μου δάσκαλος! Στα 16 μου χρόνια με ποια ωριμότητα να επιλέξω την ταμπέλα μου;
Είναι μικρός ο χρόνος μας πάνω στην γαλαζοπράσινη μπάλα της ζωής. Περνάει και δεν αντιλαμβάνεσαι τι χάνεις.
Δώστε εργασία και κάντε τις ζωές των νέων δημιουργικές, γεμάτες χρώματα και αξιοπρέπεια!
Ο χρόνος περνάει..
