Παρόλο που η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα παρουσιάζει την μεγαλύτερη διαφθορά στην Ευρώπη.
Το φαινόμενο της διαφθοράς στη χώρα μας, για αρκετά χρόνια, βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης των σχέσεων κοινωνίας και πολιτικής. Ιδιαίτερα, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ταλάνισε την ελληνική κοινωνία.
Η διαφθορά γίνεται «παράδειγμα». Βαθαίνει και διακτινίζεται. Η κρίση δεν την σταματάει. Αντίθετα την επαυξάνει και εντέλει την «νομιμοποιεί».
Με λύπη και θυμό, αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί οι οποίοι λειτουργούν σαν να πρόκειται, για «ιδιοκτησιακή» σχέση, η δύναμη της πολιτικής τους εξουσίας.
Και το μέγα ερώτημα που απασχολεί τον κόσμο είναι: Θα τα δούμε όλα αυτά, επιτέλους, να ανατρέπονται και να κάνουμε μια νέα αρχή, απαλλαγμένη από τις αμαρτίες του παρελθόντος; Ή θα μείνουμε να πλατσουρίζουμε στα μονοπάτια της διαφθοράς;
Θα μπορούσαμε να πούμε πως θύλακας για την ανάπτυξη της διαφθοράς αποτελεί και η αδιαφορία του πολίτη για τα κοινά, η αποξένωσή του από την πολιτική.
Σαν να έχουμε εξοικειωθεί με την διαφθορά στην κοινωνία και δεν αντιδράμε!
Διάβασα κάπου πως «ο άγριος οικονομικός φιλελευθερισμός με τον ανελέητο ανταγωνισμό και την αναγωγή του χρήματος σε υπέρτατη αξία αποτελεί ενισχυτικό παράγοντα της διαφθοράς».
Παρακινούμενοι οι άνθρωποι από την απληστία για χρήμα και εξουσία καθώς και από την επιθυμία τους να μεγιστοποιήσουν το ατομικό τους συμφέρον οδηγούνται σε πράξεις διαφθοράς.
Ο κάθε πολίτης πρέπει να γίνει ενεργός πολίτης. Μόνο οι ενεργοί και συνειδητοποιημένοι πολίτες μπορούν να μειώσουν τη διαφθορά και να αναγκάσουν τους πολιτικούς άνδρες στην προώθηση πολιτικών για τη διαφάνεια και τη δημοκρατία.
Ζούμε στην εποχή όπου το παράνομο έχει γίνει νόμιμο, και το νόμιμο ηθικό.
Υπάρχει ελπίδα για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ελλάδα;
Δικαιούμεθα να είμαστε αισιόδοξοι..
