Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία είναι η ιστορία της Cassie η οποία, εγκατέλειψε την ιατρική και πλέον, λίγο πριν τα τριάντα, είναι διπλοθεσίτισσα: δουλεύει σε ένα cafe τα πρωινά ενώ το βράδυ κυκλοφορεί στα μπαρ αναζητώντας εκδίκηση και κάθαρση για ένα γεγονός που, μερικά χρόνια πριν, κατέστρεψε τη ζωή της φίλης της και τη δική της. Η ταινία είναι βίαιη, αστεία, και απόλυτα απολαυστική. Ένα καλογραμμένο μιξ διάφορων ειδών που εναλλάσσονται και μπλέκονται μεταξύ τους. Η ταινία αποτελείται επίσης από ένα εξαιρετικό soundtrack και την θαυμάσια Carey Mulligan στον ρόλο της Cassie. Όλα τα παραπάνω ανεβάζουν το Promising Young Woman στην πεντάδα με τις καλύτερες ταινίες που είδα τους τελευταίους μήνες.

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω στα αυτονόητα τώρα. Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2021 και ένα τεράστιο σκάνδαλο περί σεξουαλικών κακοποιήσεων και βιασμών ανοίγει στον χώρο του αθλητισμού και συγκεκριμένα στην Ομοσπονδία ιστιοπλοΐας. Παρόλο που τις τελευταίες μέρες αποφεύγω να μιλήσω για αυτά που εξελίσσονται, δεν μπορώ να αποφύγω το ότι ζω σε μια χώρα που διψά για κατηγορίες, υπαινιγμούς και καχυποψίες. Θα προσπαθήσω λοιπόν να συνοψίσω τις σκέψεις μου σε λίγες γραμμές και να μην απομακρυνθώ από την αφορμή που έβαλε τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο.

Το σύνθημα “ο βιαστής είσαι εσύ” το θυμάστε; Σας έχω νέα. Τα συνθήματα στους τοίχους και στα στόματα των ανθρώπων που ανήκουν στον μαχόμενο προοδευτικό χώρο δεν βγαίνουν για να κουνήσουν το δάχτυλο σε εύκολα θιγόμενους άνδρες εκεί έξω. Βγαίνουν για να δούμε πίσω από αυτά και να θυμήσουν ή να ενημερώσουν πως βιαστές δεν είναι άνθρωποι που γράφουν στο κούτελό τους ότι είναι βιαστές. Αντιθέτως, βιαστές είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που μοιράζονται την ίδια  καθημερινότητα με εμάς, που είναι καθηγητές, εργοδότες, γονείς, παιδιά, παίκτες reality και υψηλόβαθμα στελέχη της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Η Σοφία Μπεκατώρου μοιράστηκε την αλήθεια της και το θάρρος της θα δημιουργήσει ένα ντόμινο νέων καταγγελιών. Αν λάβουμε υπόψη μας πως από τους 4500 βιασμούς ετησίως μόνο οι 200 καταγγέλλονται στην Ελλάδα, μάλλον οι λόγοι για τους οποίους μια γυναίκα σιωπά είναι πιο σοβαροί από το ότι “ξεχάστηκε”.

Η κουλτούρα του βιασμού έγκειται ακριβώς στη δυσκολία ή στην αδυναμία των θυμάτων να προσφύγουν στην δικαιοσύνη. Κι αυτό γιατί το 80% των βιασμών πραγματοποιούνται από ανθρώπους που τα θύματα γνωρίζουν και ανήκουν στον κοινωνικό τους περίγυρο. Όπως είπαμε παραπάνω, συγγενικά πρόσωπα, σχέσεις, σύζυγοι, συνεργάτες και συνάδελφοι. Για να ξεκαθαρίσω, μιλάω για θύματα που είναι και προσδιορίζονται ως γυναίκες καθώς αυτά σχηματίζουν το 91% των ανθρώπων που έχουν υποστεί σεξουαλική βία. Όταν λοιπόν καταφέρουμε να βάλουμε στο κεφάλι μας το πόσο δύσκολο είναι για μια θηλυκότητα να βρει το θάρρος να μιλήσει για κάτι που της συνέβη μέσα στο σπίτι της ή στη δουλειά της, θα καταλάβουμε πως η ερώτηση “γιατί τώρα;” δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ δική μας δουλειά.

Πίσω στην ταινία τώρα. Είναι πολύ εύκολο να ρυθμίσει κανείς το ηθικό του μέτρο και να πει ότι στις ταινίες υπάρχουν καλοί και κακοί χαρακτήρες. Είναι αναζωογονητικό, είναι εύκολο και εύπεπτο. Η Fennell όμως δεν κάνει αυτό στην ταινία. Οι ανδρικοί χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει φωνάζουν συχνά πως είναι καλά παιδιά. Πετυχημένοι γιατροί, πιστοί φίλοι, αγαπημένοι οικογενειάρχες και καλοί γιοί. Σώζουν παιδάκια στα νοσοκομεία, βοηθούν όπου χρειάζεται, έχουν χιούμορ και γράφουν βιβλία. Στον κόσμο τους υπήρχαν “ατυχείς στιγμές” και “δυσάρεστα περιστατικά”. Όπως για παράδειγμα, ο βιασμός μιας συμφοιτήτριάς τους ή μιας μεθυσμένης κοπέλας που πέτυχαν σε κάποιο μπαρ.

Στην αρχή του κειμένου μίλησα για είδη που εναλλάσσονται και μπλέκονται. Ο συναισθηματικός τόνος της ταινίας ταιριάζει με τον συναισθηματικό κόσμο της Cassie: είναι ένα roller coaster. Το πένθος δεν είναι μια ευθεία γραμμή και οι εναλλαγές των συναισθημάτων της είναι το ίδιο γρήγορες με αυτές των αποφάσεων που παίρνει. Μέσα από αυτό, γνωρίζουμε την Cassie καλύτερα. Αναγνωρίζουμε την αθωότητά της στο παιδικό της δωμάτιο και στα πολύχρωμα νύχια της. Καταλαβαίνουμε την κωμικοτραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και το μαύρο, νιχιλιστικό χιούμορ της. Ταυτόχρονα, βλέπουμε την (αυτο)καταστροφική της διάθεση απέναντι στο πατριαρχικό αφήγημα των λευκών, straight ανδρών και των γυναικών που το ακολουθούν.

Στην ταινία η Cassie κάνει δυο σημαντικά πράγματα, ανάμεσα σε άλλα: παίρνει εκδίκηση από αυτούς που διέλυσαν τη ζωή της ίδιας και της φίλης της αλλά και από αγνώστους που επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς και αναζητά απάντηση στο ερώτημα “γιατί δεν την πίστεψες;”

Η τρίτη πράξη της ταινίας όπου ένα bachelor party παίρνει διαφορετική τροπή είναι για μένα το σημείο που η ταινία μετατρέπεται από πανέξυπνη και πρωτότυπη σε καταπληκτική. Είναι το σημείο που οι άνδρες της ταινίας καταλαβαίνουν πως η δικαιοσύνη θα τους βρει όσο κι αν προσπαθήσουν να της ρίξουν στάχτη στα μάτια. Είναι η Cassie που τους ψιθυρίζει πως τα κατάφερε. Κάπως έτσι τελειώνει το Bros over Hoes. Κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο για πάντα, αγόρια. Ρωτήστε τον και Harvey αν δεν με πιστεύετε.

Το Promising young woman είναι διαθέσιμο στις πλατφόρμες GooglePlay, iTunes και Amazon Prime.

Παναγιώτης Μένεγος, διευθυντής σύνταξης στο popaganda.gr

O Συνοδοιπόρος, Βιέτ Θαν Γκουγιέν (εκδόσεις Utopia, μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης)

Το πήρα γιατί το διάβασα στις λίστες με τα καλύτερα της περασμένης χρονιάς ενός συγγραφέα που εκτιμώ, του Νίκου Μάντη. Το ξεκίνησα αμέσως γιατί η πλοκή του (ένας Βιετναμέζος λοχαγός, το μπάσταρδο τέκνο ενός Γάλλου ιερέα με μια ντόπια από τον καιρό της αποικιοκρατίας, εγκαταλείπει την πατρίδα του μετά την πτώση της Σαϊγκόν μαζί με άλλους ηττημένους συμπατριώτες του με προορισμό την, συνέταιρο στην ήττα, Αμερική κι εκεί καταλαβαίνει πώς το προσωπικό του gravitas θα τον κάνει να γυρίσει πίσω) τοποθετείται στον πόλεμο του Βιετνάμ, ένα αγαπημένο μου θέμα στο σινεμά, τη λογοτεχνία και τα ντοκιμαντέρ. Το καταβρόχθισα γιατί ίσως δεν έχω ξαναδιαβάσει μυθιστόρημα που να χειρίζεται με τόσο δεξιοτεχνικό τρόπο το υπερόπλο της βιτριολικής ειρωνείας. Ξέχασα να σας πω ότι ο κεντρικός ήρωας είναι ένας διπλός πράκτορας, ένας κατάσκοπος που σταδιακά εγκλωβίζεται όλο και πιο πολύ ανάμεσα στο κενό των δύο ταυτοτήτων του. Κυνικό κι αντιπολεμικό, αστείο και σκληρό ταυτόχρονα, Ο Συνοδοιπόρος είναι ένα σπουδαίο μυθιστόρημα για τη μνήμη, τον παραλογισμό του πολέμου και τα υλικά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι, πάντα ακλόνητα και πάντα υπό διαπραγμάτευση.

Μπάμπης Αλεξιάδης. Εργάζεται μεταξύ Λονδίνου, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση οπτικοακουστικού υλικού σε θεατρικές παράγωγες, και έχει παρουσιάσει την δουλειά του σε εικαστικές εγκαταστάσεις και σε φεστιβάλ κινούμενης εικόνας ανα τον κόσμο. Πρόσφατα η δουλειά του παρουσιάστηκε στην 6η Μπιενάλε σύγχρονης τέχνης Θεσσαλονίκης, στην εγκατάσταση The Heart of The Matter σε Νιούκασλ, Μπράιτον και Λονδίνο (2018), και στην εγκατάσταση Curtain Call του Ron Arad (Λονδίνο 2016) το οποίο ξεκίνησε την παγκόσμια περιοδεία του με πρώτο σταθμό την Σιγκαπούρη (Σεπτέμβριος 2016)

Ο Ξένος του Αλμπέρ Καμύ, σε ‘διασκευη’ σε graphic novel του Jacques Ferrandez

Aν και οι μεταφορές μυθιστορημάτων σε graphic novel δεν με πείθουν, το συγκεκριμένο project δημιουργεί μια απόλυτα ευρηματική αφήγηση μέσω της εικονογράφησης, που πολλές φορές για σελίδες στην σειρά, δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή γραπτή λέξη. Στο σύνολό τους οι εικόνες, καταφέρνουν άριστα μέσα από καταπληκτικές υδατογραφίες, να σκιαγραφήσουν τις εσωτερικές σκέψεις του κεντρικού χαρακτήρα αλλά βασικότερα να μας τοποθετήσουν στον χρόνο και τον γεωγραφικό χώρο, στο Αλγέρι. Σε ένα κείμενο που συχνά ταυτίζεται με την φιλοσοφία του παραλόγου ο Jacques Ferrandez καταφέρνει να δημιουργήσει μια εικαστική γλώσσα που ενδυναμώνει την εσωτερική αναζήτηση του κεντρικού χαρακτήρα γύρω από την ζωή, τον θάνατο, τον έρωτα, και την πραγματικότητα. Μια εικαστική προσέγγιση, ενδιαφέρουσα και αφηγηματικά ευρηματική, ενός πολυσύνθετου-εννοιολογικά-έργου.

Μελεντίνη, μουσικός. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της με τίτλο ZRSHA; Fundus Uterus και αυτό το διάστημα γράφει τη μουσική για δυο ταινίες μικρού μήκους το Sad Girl Weekend και το Madonna. Στην Ελλάδα θα βρεθεί για λίγες live εμφανίσεις το καλοκαίρι ανάμεσα στις οποίες είναι το φεστιβάλ Βωβούσας και στο Υupiyaya Festival.

Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα, του Νίκου Τσιφόρου

Το ‘παραμύθια πίσω από τα κάγκελα’ του Νίκου Τσιφόρου είναι αυτό που περιγράφει ο τίτλος. Ιστορίες κρατουμένων πριν και μέσα στη φυλακή , ανθρώπων του περιθωρίου, μικροεγκληματίες αλλά και βαρυποινίτες, που τις αφηγείται ο συγγραφέας στη διάλεκτο που μιλούσανε οι μάγκες της εποχής του. Ο Τσιφόρος μελέτησε και κατέγραψε τη γλώσσα της πιάτσας, την αργκό, και με όχημα τα εκφραστικά μέσα αυτής διηγείται πώς κατέληξε ο καθένας από αυτούς στη “στενή”, με μια απλότητα, αλλά και γλαφυρότητα χωρίς επιτηδευμένο δράμα και ψυχογραφικές αναλύσεις. Μετά από τρία χρόνια σημαντικής δυσκολίας να τελειώσω τα περισσότερα βιβλία που ξεκινούσα είναι ό,τι πιο ζωντανό έχω διαβάσει και με επανέφερε στη χαμένη μου φόρμα ανάγνωσης. Η ματιά του Τσιφόρου απέναντι στα αδικήματα ή τα ατοπήματα αυτού του κόσμου δεν έχει καμία δόση κριτικής, τα βλέπει όλα από ένα πρίσμα συμπόνιας, αναρχικό και ανθρωποκεντρικό. Το πιο συγκινητικό για μένα είναι ότι η χιουμοριστική διάθεση και οι αστείες φράσεις μου θυμίζουν τον τρόπο ομιλίας του πατέρα μου, ο οποίος δούλεψε πολύ νέος ακόμα εκτελωνιστής, στον Πειραιά και έχει παγιωθεί στον καθημερινό του λόγο το ιδίωμα του λιμανιού. Θυμάμαι ότι από μικρή χρησιμοποιούσα κάποιες από αυτές τις λέξεις (όπως ας πούμε “τσουρούτικο” που σημαίνει κάτι που είναι στενό στα ρούχα) και με ξάφνιαζε που δεν τις είχαν ξανακούσει τα άλλα παιδιά. Μέσα από αυτές τις εικόνες και τα πάθη ή τα εγκλήματα των ηρώων του , βρίσκει κανείς ανάμεσα στις γραμμές μιαν άλλη φιλοσοφία, μια ματαιότητα, καθώς ο Τσιφόρος περιπαίζει τη μικροαστική σκέψη, τους καθωσπρέπει, τους μπουρζουά, τους άντρες, τις γυναίκες, το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης . Και σε όλα αυτά η κοινωνία της φυλακής είναι η πιο διάφανη και η πιο αγνή. Κρατάω την πιο σύγχρονη για μένα φράση από αυτό το βιβλίο: Δεν υπάρχει τίποτα πιο φρικιαστικό από τον αστό που αποφασίζει να εκτροχιαστεί “μέτρια”. Τα κείμενα του βιβλίου δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο περιοδικό Ταχυδρόμος το Νοέμβριο του 1962.

Ιφιγένεια Κωνσταντινίδου Social Media Marketing Strategist @ Responsive

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (2018) – ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΜΠΑΡΝΣ

«Θα προτιμούσες να αγαπάς πολύ και να υποφέρεις πολύ ή να αγαπάς λίγο και να υποφέρεις λίγο; Νομίζω πως αυτό είναι, τελικά, το μόνο ουσιαστικό ερώτημα».

Με τον Μπαρνς, αν και είναι από τους σημαντικότερους βρετανούς συγγραφείς, αποκτήσαμε πραγματική σχέση σχετικά αργά, στον Αχό της Εποχής (2016). Τον πρωτογνώρισα στο England, England (2002) αλλά ήμουν (πιο) νέα και μάλλον δεν ήταν ακόμη η ώρα του να τον εκτιμήσω. Σήμερα μπορώ να πω με βεβαιότητα πως διαβάζεις έναν Μπαρνς και μετά εθίζεσαι σε όλη του την βιβλιογραφία: Ενα Καποιο Τελος (2017), Πριν Εκείνη με Γνωρίσει (2013), Τα Τρία Επίπεδα της Ζωής (2014) κοκ.

Στην Μια (και) Μοναδική Ιστορία (2018) λοιπόν, που αποτελεί και το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του, κύριος άξονας είναι αυτός στον οποίο εσύ επιλέγεις να εστιάσεις: ο πόνος, ο έρωτας, η μνήμη. Ο λόγος του Μπαρνς είναι λιτός αλλά περιγραφικός, δεν κουράζει και διακρίνεται από μία βαθιά εσωτερικότητα.

Ο αναγνώστης βυθίζεται σε έναν κόσμο όπου συναντά την ασυμβατότητα, τη φθορά και τις ψευδαισθήσεις• του συγγραφέα αλλά και του εαυτού του. Μου άρεσε επειδή απομυθοποιεί τον έρωτα; Αρέσει ο Μπαρνς μόνο στους κυνικούς και τους προσγειωμένους ή κάνει τους αθεράπευτα ρομαντικούς να νιώθουν ξεχωριστοί, πως δηλαδή η δική τους ιστορία και μόνο είναι μοναδική και ξεχωριστή, και άρα είναι τυχεροί που τη βίωσαν;

Ούτε κι εγώ κατάλαβα πως έγινε ο αγαπημένος μου συγγραφέας. (Μια δοκιμή, θα σας πείσει). Παραφράζοντας τον  ίδιο άλλωστε, “όλοι μας έχουμε Μια και Μοναδική Ιστορία να διηγηθούμε” –που λίγο-πολύ θα βρίσκει ομοιότητες με τη δική του σύγκρουση.

Tip: ξεκινήστε όλον τον Μπαρνς χρονολογικά και διαβάστε [όπως πάντα] *πρώτα* το βιβλίο “Ένα Κάποιο Τέλος” πριν δείτε την ταινία.

Κατερίνα Μαναβή, συνάκτρια στο GLOW Magazine & GLOW.GR

Σκυλίσια Ζωή του Αύγουστου Κορτώ

Η ανάγνωση ενός βιβλίου ήρθε στη ζωή μου σε πολύ μικρή ηλικία, αφού οι γονείς μου φρόντιζαν πάντα να διαβάζω ιστορίες του Βιζυηνού, όπως το «Τελευταίο της ζωής του Ταξίδειον» και όχι τα παραμύθια που είχαν τα άλλα παιδιά. Τότε με στεναχωρούσε, τώρα όμως κατάλαβα γιατί το έκαναν. Ακόμη, κάθε φορά που τελείωνα ένα βιβλίο έμπαινε σε ξεχωριστό ράφι της βιβλιοθήκης και στο τέλος του μήνα έβλεπα τι κατάφερα να κάνω. Στεναχωριέμαι πολύ για τα νεότερα παιδιά, που δεν πιάνουν το βιβλίο, δεν μυρίζουν τις παλιές σελίδες και δεν ψάχνουν τις καινούριες κυκλοφορίες. ‘Εχουμε χάσει τη μαγεία της ανάγνωσης, αφού όλα γίνονται με το πάτημα ένος κουμπιού. Δεν είναι το ίδιο. Αν δεν κοπείς από τη σελίδα δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει διαβάζω. Αυτή την περιόδο επέλεξα να διαβάσω το καινούριο βιβλίο του ταλαντούχου, κατ’ εμέ, Αύγουστο Κορτώ, με τίτλο «Σκυλίσια Ζωή». Εμπνευσμένο από τον δικό του αγαπημένο αδέσποτο σκύλο στην πατρίδα του,τη Θεσσαλονίκη, ξετυλίγει με μοναδικό τρόπο μία ιστορία που διαδραματίζεται την περίοδο του Β’Παγκοσμίου πολέμου στην Γερμανία. Η πρωταγωνίστρια είναι η Έστερ Κλάιν, ένα μικρό κοριτσάκι που ζει στο Βερολίνο, η οποία θα γνωρίσει την αθλιότητα των ναζιστικών στρατοπέδων χάνοντας ό,τι αγαπούσε περισσότερο. Η ίδια κινδύνεψε να χάσει τη ζωή αλλά αυτός που την έσωσε είναι ένας σκύλος… Τη συνέχεια μπορείτε να την ανακαλύψετε μέσα στις σελίδες του Κορτώ. Χαρούμενη μέρα του βιβλίου, ελπίζω να μη χάθει ποτέ αυτή η μαγεία!

Πότε ήταν η τελευταία  φορά που είδες μια καλή κωμωδία; Η ταινία της εβδομάδας μας έρχεται από την γειτονική Κύπρο και είναι ακριβώς αυτό που θέλεις να δεις αυτο το ΣΚ: αστεία, φρέσκια και τρυφερή. Γυρισμένη στην Κύπρο ένα καλοκαίρι, η ταινία ακολουθεί τη σχέση ενός σκύλο και του αφεντικού του, όταν ο πρώτος χάνεται στα κατεχόμενα.

Ήρωας της ταινίας είναι ο 43χρονος Γιάννης, ένας ξοφλημένος μουσικός, του οποίου η ζωή δεν κυλά όπως ακριβώς την είχε φανταστεί. Η κοπέλα του τον έχει εγκαταλείψει ενώ οι «δανειστές» του, τού έχουν γίνει στενός κορσές. Σχεδιάζει να φύγει το συντομότερο μαζί με τον αγαπημένο του σκύλο, τον Τζίμι. Όταν όμως ο σκύλος του το σκάει προς την τουρκοκρατούμενη πλευρά του νησιού, ο Γιάννης έχει να αντιμετωπίσει μια ευρωπαϊκή νομοθεσία που απαγορεύει τη διέλευση ζώων στις ελεύθερες περιοχές. Εγκλωβισμένος στα κατεχόμενα αναγκάζεται να ζητήσει την βοήθεια της πρώην φιλενάδας του καθώς επίσης και του Χασάν, ενός Τούρκου έποικου, για να φυγαδεύσουν τον Τζίμι, πίσω στις ελεύθερες περιοχές.

Η ταινία Smuggling Hendrix, (ελληνικός τίτλος: Αναζητώντας τον Χέντριξ) με συμμετοχές σε περισσότερα από 40 φεστιβάλ παγκοσμίως, προβλήθηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ενώ κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο Tribeca Film Festival της Νέας Υόρκης, και το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Μπορείτε να δείτε το τρέιλερ, εδώ:

INFO:

Σκηνοθεσία: Μάριος Πιπερίδης

Σενάριο: Μάριος Πιπερίδης

Πρωταγωνιστές: Μάριος Μπουσδούκος, Fatih Al, Βίκυ Παπαδοπούλου

Διάρκεια: 92’

Χώρα: Γερμανία, Ελλάδα, Κύπρος

Πρεμιέρα: 30 Μαΐου 2019

Χρονολογία παραγωγής: 2018

Το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν μέχρι τώρα ορατό στον επισκέπτη χάρη στο γυάλινο πάτωμα, το οποίο ενσωμάτωνε την ανασκαφή στην αρχιτεκτονική του κτηρίου, χωρίς ωστόσο να υπάρχει πρόσβαση σε αυτή. Τον Ιούλιο του 2018, τα μέλη του Συμβουλίου Μουσείων  έδωσαν ομόφωνα το «πράσινο φως» στη σχετική μουσειολογική και μουσειογραφική μελέτη για τη μόνιμη έκθεση των κινητών ευρημάτων. Υπάρχουν συνολικά 1.290 αρχαία αντικείμενα, τα οποία χρονολογούνται από την τελική Νεολιθική Εποχή (περίπου 3000 π.Χ.) ως τον 10ο αιώνα μ.Χ. Η παρουσίασή τους σε μια ειδική προθήκη-«σχισμή» που θα περιτρέχει τους τοίχους του υπογείου για περίπου 35 μέτρα, αλλά και οι εκπλήξεις που θα συναντά ο επισκέπτης κατά την περιήγησή του στον χώρο της ανασκαφής, υπόσχονται να δώσουν προστιθέμενη αξία στο περίφημο μουσείο. Σκοπός είναι να αναδειχθεί, πέρα από τα αριστουργήματα της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου που εκτίθενται στις αίθουσές του, η καθημερινότητα των κατοίκων της περιοχής που έζησαν σε διάφορες εποχές!

Η συγκεκριμένη ενσωμάτωση πρόκειται για έναν από τους βασικούς στόχους στην πολιτική του Μουσείου Ακρόπολης, που ύστερα από αρκετές δυσκολίες φτάνει στην ολοκλήρωση και συμπέφτει με τα 10^α γενέθλια! Πλέον, πέρα από το μυθολογικό πάνθεον που κοσμεί περήφανα τους πάνω ορόφους του μουσείου, η νέα προσθήκη ολοκληρώνει την εμπειρία στον κόσμο της αρχαίας Αθήνας. «Η  ζωή δεν αποτελείται μόνο από τις μεγάλες στιγμές της αρχαϊκής και της κλασικής Αθήνας. Είναι κι αυτά τα ταπεινά ευρήματα της καθημερινότητας που δίνουν μια ανάγλυφη εικόνα», ανέφερε ο πρόεδρος του Μουσείου κ. Δημήτρης Παντερμαλής, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ.

Όπως κάθε χρόνο το Μουσείο θα γιορτάσει τα γενέθλιά του έχοντας ελεύθερη είσοδο για το κοινό και μια σειρά εκδηλώσεων που θα ανακοινωθούν το επόμενο χρονικό διάστημα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η Rachel, υπάλληλος γραφείου, ερωτεύεται τον εύπορο Philippe. Όταν μένει έγκυος, εκείνος αρνείται να την παντρευτεί, αναγκάζοντάς τη να ξεκινήσει ένα μακρύ κι επίπονο αγώνα για να αναγνωρίσει την κόρη τους.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα της Christine Angot, η σκηνοθέτρια επιχειρεί να καταγράψει μια αγάπη ανέφικτη, από αυτές που τόσο πολύ αγαπάει να αφηγείται ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία.

Το φιλμ, η πλοκή του οποίου πολύ θυμίζει ελληνική ταινία με πρωταγωνιστές Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ, είναι υποψήφιο για 4 Βραβεία Ceasar.

Μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας, εδώ:

INFO:

Σκηνοθεσία: Catherine Corsini

Σενάριο: Christine Angot (βιβλίο), Catherine Corsini(σενάριο)

Πρωταγωνιστές: Virginie Efira, Niels Schneider, Jehnny Beth

Διάρκεια: 135’

Χώρα: Γαλλία, Βέλγιο

Πρεμιέρα: 16 Μαΐου 2019

Χρονολογία παραγωγής: 2018

Η Lucy Wills συνέβαλε με το ερευνητικό της έργο στην ανάλυση της προγεννητικής αναιμίας και άλλαξε το πρόσωπο της προληπτικής προγεννητικής φροντίδας για τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο.

Η πρωτοπόρα αιματολόγος γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1888 και φοίτησε στο κολλέγιο θηλέων Cheltenham, ένα από τα πρώτα βρετανικά ιδρύματα που φοιτούσαν γυναίκες και ασχολούνταν με την επιστήμη και τα μαθηματικά.

Το 1911 κατάφερε να αποφοιτήσει πρώτη στη Βοτανολογία και τη Γεωλογία από το Newnham College του Πανεπιστημίου του Cambridge, άλλο ένα από τα πρώτα βρετανικά ιδρύματα που πρωτοπορούσαν στην εκπαίδευση των γυναικών, με βάση το πρότυπο της Ιατρικής Σχολής στο Λονδίνο, την πρώτη βρετανική ιατρική σχολή για τις γυναίκες.

Η Wills ταξίδεψε στην Ινδία για να μελετήσει μια σοβαρή μορφή αναιμίας που έπληττε τις εγκύους υφαντουργούς στη Βομβάη και ήταν απειλητική για τη ζωή τους. Η αιματολόγος πίστευε ότι η αιτία της επικίνδυνης αναιμίας ήταν η κακή διατροφή και έτσι πραγματοποίησε ένα πείραμα που πρόσφερε αργότερα πολλά στην επιστήμη. Η Wills τάισε έναν εργαστηριακό πίθηκο με το βρετανικό πρωινό Marmite, το οποίο είναι φτιαγμένο από εκχύλισμα ζύμης και παρατήρησε ότι η κατάσταση του βελτιώθηκε. Τα αποτελέσματα του πειράματος καθιέρωσαν στην αιματολογία τα «Factor Wills». Αργότερα, οι επιστημονικές έρευνες απέδειξαν τη σημασία πρόσληψης φολικού οξέως από τις εγκύους και πλέον συνίσταται στις γυναίκες σε όλο τον κόσμο.

Τι είναι τα doodles;

Τα doodles δημιουργούνται από τη Google για να γιορτάσουν γεγονότα, επετείους και γενέθλια καλλιτεχνών, επιστημόνων, μουσικών και άλλων ξεχωριστών προσωπικοτήτων. Η ομάδα μηχανικών και σχεδιαστών doodle της Google (γνωστοί ως doodlers) ψάχνει πάντα για νέες και ενδιαφέρουσες ιδέες. Το πρώτο doodle είχε δημιουργηθεί το 1998, όταν οι ιδρυτές της Google Lary Page και Sergey, προκειμένου να ενημερώσουν τους χρήστες ότι θα λείπουν (ήθελαν να πάνε σε φεστιβάλ στην έρημο της Νεβάδα), τοποθέτησαν το σχέδιο μίας φιγούρας σε ράβδο πίσω από το δεύτερο «ο» του λογοτύπου της εταιρείας, ενημερώνοντας έτσι τους χρήστες ότι βρίσκονται εκτός γραφείου. Η ιδέα άρεσε και έκτοτε καθιερώθηκε και εμπλουτίσθηκε.

Η sci-fi ταινία περιγράφει τον αγώνα επιβίωσης ενός πατέρα και της μικρής του κόρης. Ο Monte (ο Pattinson έχει αφήσει εδώ και καιρό πίσω του τον ρόλο του στο Twilight Saga), στάλθηκε ως φυλακισμένος θανατοποινήτης ως πειραματόζωο σε διαστημική αποστολή. Μέσω της κόρης του, βιώνει την γέννηση μιας παντοδύναμης αγάπης. Μαζί πατέρας και κόρη προσεγγίζουν τον προορισμό τους, την Μαύρη Τρύπα στην οποία ο χώρος και χρόνος παύουν να υπάρχουν.

Η αίσθηση του εγκλεισμού, οι μνήμες από το παρελθόν και η κλειστοφοβική ένταση, η μοναξιά και η απεραντοσύνη του διαστήματος θίγονται μέσα σε μια ατμοσφαιρική ταινία με φόντο το πουθενά, σε μια ιστορία αληθινής αγάπης.

Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από την ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM.

Εδώ μπορείτε να πάρετε μια γεύση από την ταινία:

INFO:
Τίτλος ταινίας: High Life/ Μαύρη Τρύπα
Σκηνοθεσία: Claire Denis
Σενάριο: Claire Denis, Jean-Pol Fargeau
Ηθοποιοί: Robert Pattinson, Juliette Binoche, André Benjamin
Διάρκεια: 113’
Χώρα: Γαλλία
Πρεμιέρα: 25 Απριλίου 2019
Χρονολογία παραγωγής: 2018

Όταν ο Charlie Brooker δημιούργησε το Black Mirror ήρθε το χάος. Από το πρώτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, κατάφερε να μας συγκλονίσει και να μας σοκάρει με την διαστροφή των σεναρίων του. Η θέση του ανθρώπου στο (όχι και τόσο) μακρινό μέλλον και η άκρως καταστροφική σχέση που μπορεί να έχει με την τεχνολογία μοιάζει επικίνδυνα ακριβής.

Πάνε μερικοί μήνες από την είσοδο της πρώτης ταινίας Black Mirror στο Netflix και η δημοφιλής πλατφόρμα, έχοντας καταλάβει ότι το δυστοπικό μέλλον είναι μια από τις δημοφιλέστερες κατηγορίες του, επέστρεψε λίγο καιρό πριν με τη νέα του δημιουργία, το Death, Love and Robots.

Η σειρά είναι μια ανθολογία μικρού μήκους επεισοδίων, μεγαλύτερης διάρκειας 18 λεπτών. Όλα είναι animated, το καθένα αποτελούμενο από εντελώς διαφορετική πλοκή, χαρακτήρες και στυλ. Το πρώτο επεισόδιο με τίτλο Sonnie’s Edge μοιάζει να είναι βγαλμένο από εισαγωγή κάποιου video game ενώ το “The Witness” (και προσωπικό αγαπημένο μου) θυμίζει anime. Όλα τα επεισόδια είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τον κεντρικό τίτλο της σειράς: κάποια ζοφερά και καταστροφικά και άλλα ευχάριστα ή με τις σωστές δόσεις μαύρου χιούμορ.

Παραγωγές εξαιρετικής ποιότητας, άκρως προσεγμένες δουλειές και λεπτομέρειες που σε κάνουν να ξεχνάς ότι όσα βλέπεις είναι δημιούργημα υπολογιστών, όλα αυτά μέσα από 18 φανταστικά, συγκλονιστικά επεισόδια.

Η σειρά ακολουθεί την πετυχημένη συνταγή του Black Mirror, με αναπάντεχα φινάλε που μας αφήνουν να ζητάμε κι άλλο. Με την μικρή τους διάρκεια να λειτουργεί προς όφελός τους, τα επεισόδια αφήνουν λίγο χρόνο στον θεατή να οικειοποιηθεί τους χαρακτήρες, πριν το χάος ξεσπάσει. Αποτέλεσμα; Να δεις και τα επεισόδια από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να το καταλάβεις, καθώς η συνολική διάρκεια της σεζόν είναι μικρότερη της μιας ώρας.

Το Love, Death and Robots είναι το αποτέλεσμα διαφορετικών καλλιτεχνών, σκηνοθετών, animators και εταιριών παραγωγής που δημιούργησαν χωρίς περιορισμούς, με την ευλογία των David Fincher (Fight Club, Seven), Joshua Donnen (House of Cards, Mindhunter), Tim Miller (Dead Pool) και Jennifer Miller