Από την περίοδο των σπουδών μου ακόμη μέχρι σήμερα κεντρικό ζήτημα της έρευνας μου αποτελεί η ζωγραφική, κυρίως με την σύγχρονη αντίληψή της, όχι δηλαδή μόνο ως μεταφορά εξωτερικών ή πλασματικών αφηγηματικών στοιχείων, αλλά ως ερμηνεία αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί πραγματικό.
Οι ζωγραφικές μου αφηγήσεις αποτελούν καθαρά επινοημένες σκηνογραφίες. Για να
αποδώσω κάτι ζωγραφικά πιστεύω πως πρέπει καταρχήν να το πλάσω νοητικά σαν έναν ολόκληρο κόσμο, μελετημένο με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Στη συνέχεια υιοθετώ εκείνες τις τεχνικές που μου επιτρέπουν να μεταφερθεί η ατμοσφαιρική αίσθηση της σύνθεσης κατά την σύλληψή της.
Χωρίς να τηρώ ενιαία κλίμακα και ούτε βέβαια να μιμούμαι ή να αντιγράφω όψεις του ρεαλιστικού κόσμου, οι εικόνες που δημιουργώ οπτικοποιούν και ταυτόχρονα ερμηνεύουν τις απόψεις μου, τις εμμονές, τις ιδέες, ακόμη και τις βιωματικές μου εμπειρίες.
Συνειρμοί και αλληγορίες προκύπτουν τόσο κατά τη διαδικασία παραγωγής του έργου, όσο και μετά την ολοκλήρωσή του. Τις περισσότερες φορές δεν βάζω τίτλους στα έργα μου, αφήνοντας την ίδια την εικόνα να μιλήσει με την δική της ευγλωττία. Όταν δημιουργώ
ζωγραφικές εγκαταστάσεις ένας γενικός τίτλος συντονίζει νοηματικά το όλο εγχείρημα.
Πιστεύω ότι η ζωγραφική σήμερα αναφορικά στο μοντέρνο και εννοιολογικό πλαίσιο διατηρεί την άποψη πως η «επιδερμίδα» ενός έργου δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας πρακτικής διαδικασίας, αλλά οφείλει να ενσωματώνει και να εκφράζει την αντίληψη που
έχουμε για τη ζωγραφικότητα. Αυτό απαιτεί συνειδητότητα, αυτογνωσία και ενσυναίσθηση. Οτιδήποτε συνιστά την εικόνα, το θέμα ως αφηγηματικό στοιχείο, τη χρήση των υλικών, την έννοια, το concept της σύνθεσης, καθώς και την όποια σύνδεση με τη ζωγραφική παράδοση, όλα τα παραπάνω υπάρχουν για να εκφράσουν τη ζωγραφική ως διαχρονική
δυνατότητα του εικάζειν στις δύο διαστάσεις. Για το λόγο αυτό οι αναφορές δεν γίνεται να απομονωθούν γιατί έχουν υποστεί την αφομοίωσή τους στο έργο με οργανικό τρόπο.
Οι πολλαπλές εκδοχές της ζωγραφικής σήμερα είναι φανερό ότι θέτουν πρωταρχικό ζήτημα την προσωπική επινόηση.
Κάθε έργο που εκτίθεται σε κοινή θέα ανοίγεται σε πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες από τη μεριά του θεατή και είναι η έκθεσή του αυτή ένα δυνάμει στοχαστικό παιχνίδι.
Ζητούμενο είναι να βρεθεί εκείνη η ανομολόγητη ισορροπία ανάμεσα στη μέθοδο παραγωγής του, ακόμη και αν αυτή έχει διεξοδικά κατατεθεί, και τις ενδεχόμενες ή απρόβλεπτες αντιδράσεις, μακάρι τις ποιητικές προσδοκίες του εκάστοτε θεατή.
