Ο Henri Cartier-Bresson, στο κείμενό του «Αποφασιστική στιγμή», αναφέρει ότι «απ’ όλα τα εκφραστικά μέσα, η φωτογραφία είναι το μόνο που παγιώνει μια συγκεκριμένη στιγμή. Παίζουμε με πράγματα που εξαφανίζονται και που, μετά την εξαφάνισή τους, είναι αδύνατο να τα επαναφέρουμε στη ζωή. Μια φωτογραφία είναι η ταυτόχρονη, εντός κλάσματος του δευτερολέπτου, αναγνώριση της σημασίας ενός γεγονότος και της αυστηρής οργάνωσης των οπτικά αντιληπτών μορφών που το εκφράζουν».
Ο Αλέξανδρος Βρεττάκος με τον φακό του αποτύπωσε εικόνες από τον εγκλεισμό και συνέθεσε πολλές μικρές ασπρόμαυρες διηγήσεις”
Στο προσωπικό του προφίλ ο ίδιος σημειώνει “Παραμένω κολλημένος την περίοδο του Covid-19 με το να φωτογραφίζω ανθρώπους με μάσκες. Φορώντας την τους μετατρέπει σε εξωγήινα πλάσματα χωρίς ταυτότητα. Η απουσία της έκφρασης του προσώπου προσδίδει ψυχρότητα και εκφοβιστικό μυστήριο. Πολλές φορές μου θυμίζουν το φίμωτρο των σκύλων. Άλλες πάλι τον ζουρλομανδύα των ψυχιατρείων και ενίοτε ταινία σαδομαζοχιστικού περιεχομένου. Αυτή η αποκρουστική εικόνα σήμερα με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο το κεφάλι του ανθρώπου είναι συνδεδεμένο με την όλη εικόνα του. Πόσο σημαντικές είναι οι μικροεκφράσεις του προσώπου και το διάβασμα των χειλιών στην κατανόηση του λόγου. Κοιτούσες το πρόσωπο του απέναντί σου και καταλάβαινες πώς αισθανόταν. Οι αντιδράσεις του ήταν ένας καθρέπτης επικοινωνίας, που σε καθοδηγούσε στην εξέλιξη της. Όχι, δεν νομίζω ότι μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμη αυτό. Ασχημαίνει τον άνθρωπο, την καθημερινότητα και, το χειρότερο, αποκλείει τον έρωτα.”
