*Στους τότε και στους τώρα
Οκτώ ετών και δεν είχε δει ουρανό. Χώμα, σκόνη και καπνούς μονάχα. Άκουγε τις σειρήνες κι έτρεχε στην αγκαλιά της μάνας να κρυφτεί. Είχε όνειρα. Να πετά σε όλον τον κόσμο με αεροπλάνα. Να σκίζει τους αιθέρες. Να κάνει ταξίδια. Πολλά ταξίδια, σε όλη τη γη.
Στριμωγμένη σε μια βάρκα με τη μάνα και άλλους συμπατριώτες της γεννήθηκε η ελπίδα. Για μια καλύτερη ζωή , τους είπαν. Έδωσαν τις οικονομίες τους και ξεκίνησαν.
Την ένιωσε τη θάλασσα. Μερόνυχτα ολόκληρα. Συνέλαβε τη μυρωδιά και τη γεύση της· τα κρύα πρωινά και τις φουρτούνες της.
Έζησε για να φτάσει στην Ελλάδα.
Σήμερα αναρωτιέται:
«Πώς στέργεις κύμα
και ρίχνεις στη θάλασσα
ανθρώπων ζωές.»
Δακρύζει όποτε ακούει εκείνο το τραγούδι που πάει κάπως έτσι: δεν έκανα ταξίδια μακρινά…
Χρύσα Χατζηλία
Γεννήθηκε στη Φλώρινα ένα κρύο,μα καλοκαιρινό,βράδυ του ’90. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και είναι τελειόφοιτη του μεταπτυχιακού της «Δημιουργικής Γραφής» στη Φλώρινα. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό του Π.Μ.Σ. Δημιουργικής Γραφής « Λεξητανίλ», στο yris.gr και y.youropia.gr. Το 2014 το διήγημά της «Άγγελος του χιονιού» διακρίθηκε σε διαγωνισμό των εκδόσεων «Παράξενες Μέρες».
