Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.
Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.
Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν
κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.
Μάνος Ελευθερίου, Στη χώρα των Αθώων
Μια στιγμή σκότους, το δευτερόλεπτο που το φως θα ξεχάσει για λίγο να ανατείλει, αρκεί για να μας δείξει την βουβή και αποπνικτική ρωγμή από την ευαισθησία μας. Δεν μπορώ να γράψω για τον Άλκη Καμπανό. Όπως δεν μπόρεσα για την Ελένη Τοπαλούδη, τη Γαρυφαλλιά Ψαράκου, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη. Δεν μπόρεσα για κανέναν, για καμία τους., κι ας ένιωσα ότι ήταν όλοι αδέλφια μου και αδελφές μου. Οι λέξεις μου είναι λίγες για όσους και όσες χάθηκαν άδικα. Δεν μπορούν να συλλάβουν την αγριότητα, τη διάβρωση και την θρασύδειλη και γεμάτη μίσος ψυχοσύνθεση των βιαστών της ψυχής και του σώματος τους. Δεν μπορώ να χωρέσω τα δάκρυα μου σε προτάσεις που να έχουν ένα νόημα.
Η χώρα των Αθώων θα μπορούσε να αντικαταστήσει κάθε λυγμό που έχει σταθεί στο στήθος μας και διογκώνεται ασφυκτικά. Εδώ και καιρό ξημερώνει σε θαμπό φως η ασχήμια που ξεβράζει η νύχτα. Διαβρώνει την ευαισθησία, κλειδώνει την ενσυναίσθηση, και αδρανοποιεί σχεδόν για λόγους επιβίωσης τις σκέψεις που δεν έχουν πια κατεύθυνση. Εδώ και καιρό το φως της μέρας το μόνο που θα μας δείξει είναι ό,τι η ανεξέλεγκτη, εν ψυχρώ άγρια νύχτα ξέβρασε. Και δυστυχώς, αυτό δεν είναι απρόσωπο, ούτε μπορεί κανείς να μην πονά για αυτό. Στον απολογισμό, που πλέον δεν γίνεται τα ήσυχα βράδια, κάποιος, κάποια χάθηκε από τη δίνη του μίσους. Πώς γεννιέται το μίσος; Πώς οπλίζει το μίσος; Γιατί οπλίζει το μίσος; Γιατί νομιμοποιείται το μίσος;
Από την άλλη πλευρά… πώς αυτό το μίσος επιβάλλεται προσβλητικά σε όσους και όσες είναι μόνο φως; Θεός αν είναι.. θέλω να μάθω πώς εκτελείται το μίσος σε όσους και όσες δεν έχουν καμία σχέση μαζί του. Πώς αυτό το μίσος σβήνει το πιο φωτεινό χαμόγελο; Θεός αν είναι… θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και η δυσωδία αυτής της πόλης να έχει φύγει. Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα που δε θα παγώσει το χρόνο το μίσος και ο άδικος χαμός. Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα που το βλέμμα του κόσμου σε ένα αστικό δε θα εκπέμπει θυμωμένες κραυγές. Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα, όταν μια βροχή θα ξεπλύνει αυτή τη σκόνη.
Θέλω εκείνη τη μέρα, η πιο άρρωστη όψη του μικρόκοσμου μας να μην υπάρχει πια. Έως εδώ.
Αντίο Άλκη.
