Τον ρου της ιστορίας (συν)διαμορφώνουμε καθημερινά, είτε επιλέγουμε συνειδητά την τριβή και την αλληλεπίδραση, είτε εφησυχαζόμαστε στη βολική απουσία από όλα -σημαντικά και ασήμαντα- απαρνούμενοι το βάρος της φωνής μας στη δίνη της ματαιότητας και του πεπερασμένου της πορείας μας. Ο μελλοντικός κόσμος, που προκύπτει από το παρόν μας, εκείνος που ετοιμάζεται στο παρόν για τους επόμενούς του, φέρει αναπότρεπτα το βάρος και την ελαφρότητα της παροντικής μας αφέλειας. Διότι μόνον αφελείς μπορεί να είναι οι θεατές μιας προδιαγεγραμμένης άπνοιας που πλησιάζει.
Αμήχανοι θεατές και βουβές «ηρωικές» φιγούρες ξεθωριάζουν και την παραμικρή προσπάθεια αναστροφής της φθίνουσας πορείας. Η άπνοια είναι επικίνδυνη. Δυσκολεύει όσους χρειάζονται διπλές δόσεις οξυγόνου για να ξυπνούν κάθε πρωί. Μπερδεύει τις ανάγκες με τους στόχους. Θολώνει την εξέλιξη, που κατεύθυνση δεν έχει πια. Κι όμως, δεν ευθύνεται η άπνοια…κι ας επαναλαμβάνομαι. Θα ήταν άνετος αυτός ο καταλογισμός.
Μόνο η άπνοια μπορεί να δίνει αφορμές στις ευκαιρίες για όσους τις αφουγκράζονται. Η πορεία προς την άρση της στασιμότητας είναι μονόδρομος για όσους δεν παρασύρονται από κατασκευασμένες κατευθύνσεις, που ερήμην τους δρομολογήθηκαν. Υπάρχουν σίγουρα εκείνοι που αφουγκράζονται τις ευκαιρίες ως αφετηρίες της εξέλιξης. Όλοι μπορούμε να τις αφουγκραστούμε και ίσως όλων οι προθέσεις να τέμνονται στην επιδίωξη της κίνησης. Η βασική δυσκολία που ο καθένας αντιμετωπίζει είναι η εξακρίβωση της ποιότητας και της κατεύθυνσης των κοινών επιλογών μας. Πώς θέλουμε να μοιάζει το αύριο;
Ίσως έχουμε καθυστερήσει να απαντήσουμε, μα μπορούμε να αναστρέψουμε μια φθίνουσα πορεία, που δε θέλουμε να μας μοιάζει. Στον καθρέφτη της ιστορίας που γράφεται σήμερα σε αυτόν τον τόπο, που δεν ξέρουμε πώς θα μοιάζει αύριο, ας φροντίσουμε να αφιερώσουμε ένα λεπτό στην αντανάκλαση της επιλογής μας. Ένα λεπτό για την εκούσια σιωπή, τη συνέργεια και τη συνενοχή γιατί δεν αντιστρέψαμε την άπνοια. Ή ένα λεπτό οξυγόνου γιατί αποφασίσαμε την αλλαγή.
Η επιλογή αποκλειστικά δική μας.
