Πέρσι είχα τρελάνει τις φίλες μου ότι θα ήθελα πάρα πολύ για δώρο γενεθλίων ένα DNA τεστ. Είχα ζηλέψει που αρκετοί φίλοι και γνωστοί το είχαν κάνει και εγώ όχι. Στις συζητήσεις αναφερόντουσαν στα αποτελέσματά του και πόσα μακρινά ξαδέρφια μπορεί να είχαν.
Και οι φίλες μου μού το παρήγγειλαν. Το έφεραν σε ένα κουτί και μέσα του είχε το τεστ, που έμοιαζε αρκετά με για τον COVID. Τα στοιχήματα δεν έλειψαν. Άλλη έλεγε πως μάλλον θα είμαι από την Ιαπωνία, άλλη από τη Μογγολία, άλλη από τη Σουηδία και κάτι τέτοια μακρινά.
Ο ενθουσιασμός μου ξεφούσκωσε γρήγορα. Όχι, γιατί δεν ήθελα να μάθω τα αποτελέσματα του DNA, αλλά επειδή βαριόμουν τρομερά κι αντιδραστικά να πάω μέχρι το ταχυδρομείο. Εκείνη την περίοδο μόλις είχε φύγει από το κέντρο και εγώ δεν ήθελα με τίποτα να πάω μέχρι τα ΚΤΕΛ, όπου κάπου εκεί κοντά ήταν. Καλά, δεν ήταν ωχ, αμάν απόσταση, αλλά αν μου κολλήσει κάτι στο μυαλό, δεν ξεκολλάει!
Κι έτσι το DNA τεστ έμεινε μια ολόκληρη χρονιά πάνω στο γραφείο μου. Οι φίλες μου πού και πού με ρωτούσαν, αν το έκανα κι αν το έστειλα. Η απάντηση που έπαιρναν ήταν «Όχι, ακόμα!». Ρωτούσαν, ξαναρωτούσαν, ώσπου πλησίαζαν τα φετινά μου γενέθλια και με απείλησαν πως αν δεν το κάνω, δώρο ξανά δεν έχει.
Μεταξύ σοβαρού κι αστείου τρομοκρατήθηκα και έκανα αμέσως το τεστ και το έβαλα μέσα στον φάκελο. Αρχικά, θέλησα να το στείλω με κούριερ. «Για Αμερική είναι;», με ρώτησε ο υπάλληλος. «Για Αμερική», απάντησα. «Πενήντα ευρώ!», μου λέει. Για πότε το πήρα και πήγα στο ταχυδρομείο ούτε κι εγώ κατάλαβα. Με μόλις δύο ευρώ, το ταχυδρόμησα.
Δεν περνάει ένας μήνας, και μου στέλνουν μέιλ ότι το τεστ έφτασε στα εργαστήρια και επεξεργάζονται τα αποτελέσματα. «Πολύ γρήγοροι!», σκέφτηκα. Και μετά από λίγο μου έστειλαν να με ρωτήσουν, αν θέλω να μάθω για τις κληρονομικές ασθένειες. Αρνήθηκα, διότι θεώρησα πως είναι καλύτερα να μην ξέρω.
Και ένα πρωί χτύπησε το κινητό, άνοιξα το μέιλ και διάβασα τα αποτελέσματα. 90% Βαλκάνια, 6% Εσκενάζι και μόλις 4% Ιβήρα. Και τώρα, όποτε τα πράγματα πάνε στραβά, μία θα είναι η δικαιολογία: «Μα εγώ είμαι Βαλκάνια σου το ‘πα!».
