Τρέξε πιο γρήγορα, δούλεψε πιο γρήγορα, κλάσε πιο γρηγορα, φάε πιο γρήγορα.
Όλα να τα κάνεις γρήγορα…
Σε μια εποχή που το γρήγορο πρέπει να γίνει γρηγορότερο η καλή διατροφή δείχνει να πηγαίνει κατά διαόλου.
Όλοι με ένα γρήγορο σνακ στο πόδι όλη μέρα και τελικά σχεδόν καμία ελπίδα για καλή διατροφή. Και όμως αν μας καλοδιαβάσεις όλοι μας μεριμνούμε πολύ περισσότερο από το παλιά και μας απασχολεί όλο και περισσότερο η σωστή διατροφή.
Δεν είναι όμως αυτό που θέλω να πω σ’ αυτο το κείμενο. Είναι κάτι άλλο. Είναι η απόλαυση. Η διασκέδαση του να φας και να γουστάρεις πραγματικά. Να ταξιδέψεις με το φαγητό σου και με το ταξίδι αυτό να θελήσεις να πας στο επόμενο!
Όλο αυτό όμως απαιτεί μια σοβαρή γαστρονομική ενασχόληση και κουλτούρα. Και τότε η βιασύνη παίρνει τα ηνία… Εδώ έρχεται το ερώτημα μου… Έχουμε το χρόνο που αξίζει να αφιερώσουμε στο φαγητό μας; Στη γαστρονομία; Στην διασκεδαστική πλευρά του;
Πόσο τελικά πραγματικά απολαμβάνουμε το φαγητό μας; Πόσο είναι μέρος της διασκέδασης μας άρα του “ελεύθερου” χρόνου μας;
Το ερώτημα μου είναι πολύπλοκο ίσως και ανούσιο για μερικούς αλλά τελικά αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και πολύ παράξενο. Σκέψου κάτι απλό. Όλα όσα έζησες μέχρι σήμερα προέρχονται από το μηδέν ουσιαστικά. Από την εξέλιξη του κόσμου μας από τη δημιουργία του (όπως την πιστεύει ο καθένας) μέχρι σήμερα. Σκέψου ότι γνωρίζουμε περίπου 6000 ετών πληροφορίες. Μία από αυτές είναι η σταθερή ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ. Πιστεύω πως αν ο άνθρωπος δεν αφιέρωνε άπειρο χρόνο στο να το εξελίξει δεν θα ήμασταν αυτό που είμαστε σήμερα! Σκέψου το είναι η κινητήριος δύναμή μας. Για το μυαλό και το σώμα και μεις το αντιμετωπίζουμε 9 στις 10 ως υποχρέωση. Δεν του αξίζει στο λέω ειλικρινά . Μην το ξεπετάς σε παρακαλώ. Κόψε λίγο από όλα όσα κάνεις γρήγορα και δώσε χρόνο σε αυτό. Θα δεις πόσο καλύτερα θα νοιώσεις
Υγ. πάω αργά να φτάσω γρήγορα έλεγε η γιαγιά μου και πλέον πιστεύω δεν έχει μόνο μια έννοια.
