Θα πρέπει να πενθούμε καθημερινά. Με σημαίες μαύρες κι όχι τις γαλανόλευκες που εργαλειοποιήσαμε απέναντι στους «λαθραίους» όλου του κόσμου. Θα πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι σιωπηλοί, να κηρύξουμε μέρες αφωνίας, ευθύνης και συγνώμης. Αν σημαίνει κάτι.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η Πύλος σήμερα, ο Έβρος, η Σάμος και το Αιγαίο. Αυτά είναι προαναγγελθέντα – και «προκατασκευασθέντα»- εγκλήματα. Τυπικές κι αναμενόμενες εκβάσεις. Κι ας κλαίμε σαν κροκόδειλοι.
Το πρόβλημα είναι ότι μασάμε. Είναι η κοινωνία -και η λογική- της «σιγουριάς και της υποταγής» στην οποία όλοι (μα όλοι) οι υποβολείς μας σπρώχνουν και μας μαθαίνουν να πιστεύουμε. Σιγουριά για μια δουλειά με τον κατώτατο, κι ας μη ζεις, σε ένα pass που δεν βγάζει πουθενά, σιγουριά στο κλείδωμα χωρών με φράχτες και καλώδια, αρκεί να είναι ελεύθερη η διακίνηση πλούτου και εμπορεύματος, η σιγουριά και αδυναμία του καναπέ απέναντι στην πρωινομεσημεριανοβραδινη αποχαύνωση απ την TV, αρκεί να βλέπουμε να μαγειρεύουν και να γδύνονται.
Η σιγουριά του τρόμου δηλαδή. Κι η λογική, τα «σκουπίδια να μην είναι σπίτι μας κι ας είναι όπου θέλει». Κι ας μας πνίγει η μυρωδιά τους
Αυτό λοιπόν το κράτος ‘σιγουριάς’ και υποκρισίας σήμερα επισήμως πενθεί. Επί τριήμερον μάλιστα. Θα ξαναπενθήσει πιθανότατα στην επόμενη τραγωδία. Κι αν οι νεκροί στ’ αμπάρια είναι μελαμψοί ή μαύροι, αν είναι «οι άνθρωποι αυτοί», θα ξανασυντρέξουν, κατόπιν εορτής, «μ’ ενδιαφέρον», υπουργοί και πρόεδροι. Με θρασύ αντίλογο στο λόγο και στη λογική. «Η χώρα μου», «ο εχθρός», «η προστασία των συνόρων μας», «δεν είναι πρόσφυγες αλλά (λαθρο)μετανάστες». Για την ταμπακιέρα ούτε λόγος. Τι τους κάνει να μπαίνουν στις νεκροφόρες μαζί με τα παιδιά τους; Τι συμβαίνει στις χώρες τους; Πώς ζουν και… τι περιλαμβάνει το πρωινό τους; Ποιος κόβει τα δέντρα τους και κάνει εξορύξεις στη γη τους; Ποιος τους πουλάει όπλα και πόσο κερδίζει ; Τι λένε για όλα αυτά το διεθνές δίκαιο, η Ευρώπη των αξιών και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και η Frontex που αλλοιθωρίζει;
Ξεχνάμε γενικώς, όπως και στα Τέμπη τους δικούς μας. Ξαναμεγαλώνουμε φράχτες, ξαναστήνουμε ανθρωποκαταυλισμούς, επαναεκτιμούμε τους ανθρώπους με το κεφάλι, με τα «πένθη» και τις αποζημιώσεις -20.000€ καλά είναι;
Δεν πιστεύουμε και δε μπορούμε να συμμετέχουμε σ’ αυτό το δικό τους «πένθος». Συμμετέχουμε στο καθημερινό, στο αληθινό, στην αλληλεγγύη και την συναντίληψη στην πράξη κι όχι με κορώνες και βολικούς αφορισμούς. Και, πριν απ’ όλα, στην αποκάλυψη των πραγματικών αιτίων.
