Μέσα σε μία ηλικία γεμάτη από ενθουσιασμό και δίψα για περιπέτεια, οι νέοι αναγκάζονται να «παγώσουν» την ζωή τους και να συμβιβαστούν με πολλούς αυστηρούς κανόνες. Οι φοιτητές χάνουν χρόνο από ταμαθήματά τους, φεύγουν από τις πόλεις όπου σπουδάζουν και νιώθουν πως δεν έχουν φωνή για θέματα τα οποία τους αφορούν άμεσα. Η πορεία για την εξέλιξή τους μετατρέπεται σε μία πορεία προς το άγνωστο, στοιχίζοντάς τους ένα μεγάλο και σπουδαίο κομμάτι από τις εμπειρίες και τις γνώσεις τους. Σε άλλες περιπτώσεις έχουν χάσει τις δουλειές τους λόγω της κατάστασης και βρίσκονται σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, δημιουργώντας τους έτσι την αίσθηση του φόβου για το τί θα συμβεί μετέπειτα.
Τα πρώτα έτη της ενηλικίωσης ενός ανθρώπου είναι πολύ σημαντικά. Ξεκινάνε οι πιο μεγάλες αλλαγές μπαίνοντας στον κόσμο των αποφάσεων, της ενηλικίωσης, της υπευθυνότητας, αλλά και ταυτόχρονα της διασκέδασης. Οι νέοι στερούνται αυτά τα κομμάτια που αργότερα θα αποτελέσουν τις πιο όμορφες και εκλεπτυσμένες αναμνήσεις που θα μπορούσαν να έχουν. Είναι άδικο το να μην τους υπολογίζει κανένας μέσα στις αποφάσεις που είναι να παρθούν. Αποτελούν το μέλλον της κοινωνίας και αυτή η κοινωνία τώρα τους σαμποτάρει από τα όνειρα, αλλά και τις υποχρεώσεις τους. Πρέπει να δοθεί την κατάλληλη στιγμή ο χώρος και ο χρόνος για να ζήσουν κατάλληλα τις καταστάσεις στη ζωή τους. Κάτι το οποίο τώρα δεν τους επιτρέπεται από πουθενά. Φυσικά και κάνουν υποχωρήσεις λόγω της πανδημίας. Σέβονται τους γύρω τους και τον εαυτό τους, κατανοούν καλύτερα από τον καθένα κατά βάθος την σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Γι’ αυτό άλλωστε θα προσέξουν. Γι’ αυτό και πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία να κάνουν πράξη όλα όσα αποτελούν επιλογή, αλλά και υποχρέωσή τους. Είναι αναγκαίο για την παιδεία και την ψυχολογία των νέων να γυρίσουν σε αυτήν την καταπληκτική ρουτίνα την οποία είχαν.
