Για τη μητέρα σου, την αδελφή σου, τη φίλη σου. Όποια εκείνη, θέλεις και αγαπάς.
Για την Ελένη Τοπαλούδη, που πόνεσε, κακοποιήθηκε, βιάσθηκε, δολοφονήθηκε.
Στη χώρα των Αθώων είναι φως.
Όχι, δεν πήγαινε γυρεύοντας.
Όχι, δε ντύθηκε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, για να την αγγίξεις, για να σου αρέσει, για να σκεφτείς εσύ και να αποφασίσεις για εκείνη.
Όχι, δεν έχεις το παραμικρό δικαίωμα να της μιλήσεις, να την κακοποιήσεις, να τη χρησιμοποιήσεις. Δεν έχεις το παραμικρό δικαίωμα να βιάσεις την αυτοδιάθεση της.
Όχι, δεν μπορείς να αποφασίσεις για τη ζωή της. Δεν είναι δικός της λογαριασμός η διαταραχή σου.
Όχι, δεν είναι υποχρεωμένη να υπακούσει στις άρρωστες σκέψεις σου, ούτε στις διαθέσεις σου, ούτε στα δικά σου «θέλω».
Όχι, δεν είναι υποχρεωμένη να πει Ναι. Το Όχι σημαίνει Όχι. Άρνηση. Τελεία.
Τι, δεν το έχεις μάθει αυτό; Δε σου το έμαθαν, ε; Ποιες λέξεις να στο μάθουν; Αυτές που χρησιμοποιούν τα σκοτάδια τους;
Όχι, και να μη σου το έμαθαν, δε δικαιολογείσαι. Δεν έχει «αλλά» η πρόταση. Και δεν παρασύρθηκες. Δεν υπάρχει αυτό, όσο καλός ηθοποιός και αν είσαι.
Όχι, και εκείνη πρέπει να σταματήσει να σιωπά.
Το βλέπει να συμβαίνει δίπλα της. Το αισθάνεται στην αύρα σου. Τα βράδια.. ούτε λόγος να επιστρέψει μόνη της στο σπίτι. Και αν τυχόν μιλήσει, δε θα σοκαριστεί κανείς. Και μη μου πεις, ότι είναι υπερβολική. Εσύ, δε φοβάσαι. Εκείνη, το έχει βιώσει, γιατί την ακολούθησες.
Όχι, ούτε εμείς πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για αυτό. Δεν επαναλαμβανόμαστε, ούτε γινόμαστε κουραστικές, κουραστικοί. Ζούμε πολλά παράλογα, τα βλέπεις. Και ένα εξ αυτών, είναι πως είμαστε «πολιτισμένοι» αλά καρτ.
Και όχι, δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι ξεπερασμένο. Ζητούμενο είναι, δυστυχώς, ακόμη και σήμερα, στη χώρα των «αθώων» και των «καλών παιδιών».
