Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτοί… “ουδέν μεμπτόν”. Και δεν μιλώ μόνο για τα πρόσφατα (διαπιστωμένες παρακολουθήσεις, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, “αδιάφθοροι”, πάλι αστυνομικοί, λοιποί συγγενείς και φίλοι). Μιλώ για όλο αυτό το καρα-μεμπτό που μας κατατρέχει απ’ το 1830 και μετά, μόλις γίναμε κράτος. Για όλο αυτό το άλγος που κουβαλάμε χρόνια στην πλάτη μας και γέρνουμε σαν κουασιμόδοι.
Ουδέν μεμπτόν λοιπόν, κι ας τρώγονταν τα δάνεια κι ας έκαναν πάρτι πρίγκιπες και βασιλιάδες στη γη των καταραμένων.
Ουδέν μεμπτόν, κι ας οργίαζε το παρακράτος, οι δωσίλογοι και οι Γκοτζαμάνηδες για χρόνια, “προς αποφυγήν του κομμουνιστικού κινδύνου”.
Ουδέν μεμπτόν, κι ας ψήφιζαν τα δέντρα και οι πεθαμένοι επί “Εθνάρχη”. Όλα ήταν, μας λεν και σήμερα, νόμιμα.
Ουδέν μεμπτόν, κι όταν οι έκπτωτοι, (και προσφάτως ” αξιοπρεπείς οικογενειάρχες “), έκαναν μούτρα και καντρίλιες σ έναν ολόκληρο λαό και την ιστορία του γιατί…. έτσι!
Ουδέν μεμπτόν, που σύγχρονοι Καν(ακ)άρηδες βάζουν μπουρλότο στο δημόσιο χρήμα. Που μαχητικοί δημοσιολόγοι σφυρίζουν αδιάφορα για τα αλισβερίσια των ημετέρων και ξεστομίζουν με θράσος (οι ημέτεροι), δεν ήξερα, δεν άκουσα, δεν είδα. «Ουδέν μεμπτόν», όπως λέμε σύντομο ανέκδοτο. Α, και η άμεμπτη κάθαρση (που δεν έρχεται) και το “θα επιληφθεί η ανεξάρτητη δικαιοσύνη”. Ησυχάσαμε! Μας διαβεβαιώνουν (σοβαρά) πως (μας) υποκλέπτουν μόνο για λόγους εθνικής ασφάλειας (και τον αρχηγό του στρατού;), Ας λέμε και καμιά @@@@κία να περνάει η ώρα). Αυτό δε μας λένε αλλά ισχύει. Βλέπουμε την ιστορία (μας), κατά το «ουδέν μεμπτόν», να καταντάει φάρσα και κωμωδία. Και δε μας αξίζει.
Θυμάμαι και το Μητροπάνο, που μας έλεγε, μάνα πού ζω!
ΣΥΝεργάτης
