Δολοφόνοι οπαδοί οπλισμένοι με μαχαίρι και δρεπάνι στην Χαριλάου. Ο δεκαεννιάχρονος Άλκης που τυχαία περνούσε από εκεί. Μια εν ψυχρώ δολοφονία Ένα βαμμένο με αίμα πεζοδρόμιο. Μια γυναίκα που ειδοποιεί την αστυνομία και τον ακούει να εκλιπαρεί για την ζωή του.
Και μετά μαύρο.
Θυμάμαι μια συνέντευξη κάποια χρόνια πριν, με έναν οπαδό. Τον θυμάμαι να λέει πως «ομάδα είναι να γίνεσαι ο κόσμος γι’ αυτούς που δεν έχουν κόσμο να τους ταιριάξει». Ο ομάδα πρέπει να δίνει ζωή, όχι να την παίρνει.
Τι γίνεται όμως όταν οι οπαδικοί πυρήνες χρησιμοποιούν φασιστική ρητορική, στρατολογούν και το «γήπεδο» εντός και εκτός, από καταφύγιο συλλογικότητας μετατρέπεται σε ένα πεδίο μάχης, βίας και χουλιγκανισμού; Οι δολοφόνοι της φανέλας με πόση διαστροφή έχουν ποτιστεί; Πόσο ακραία και βαθιά σάπια κοινωνία είναι η κοινωνία μας; Γιατί η κοινωνία είναι αυτή που προετοιμάζει το έγκλημα με τον διαστρεβλωμένο της ατομικό και συλλογικό νου.
“Ήταν στο λάθος μέρος, την λάθος στιγμή” έγραψε η Μetrosport και το sdna για την δολοφονία του Άλκη που του επιτέθηκαν με δρεπάνι. Για τέτοια λοβοτομή μιλάμε. Τέτοια ντροπή.
Χαράλαμπος Μπλιώνας, Άρης Δημητριάδης, Λιάκας, Ευθύμιος Ντάκας, Κώστας Ντόλιος, Γιώργος Καρνέζης, Μιχάλης Φιλόπουλος, Γιάννης Ρουσάκης, Κώστας Κατσούλης, Τόσκο Μποζατζίσκι, Άλκης Καμπανός.
Η λίστα μεγαλώνει και οι φόροι τιμής δεν αρκούν.
Σε αυτό το δυστοπικό παρόν κινδυνεύεις, αν φοράς άλλο χρώμα φανέλα, κοντή φούστα, είσαι «ξένος», αν είσαι με αυτούς και όχι με τους άλλους, αν έχεις διαφορετικό δέρμα, αν έχεις διαφορετική σεξουαλική προτίμηση, διαφορετική θρησκεία.
Σ’ αυτό το δυστοπικό παρόν ο κουρδιστός άνθρωπος δεν υπονοείται ευρηματικά, αλλά είναι ένα κουρδιστό πορτοκάλι.
