Να συζητάμε, να επικοινωνούμε και να προβληματιζόμαστε. Να προσπαθούμε να κατανοήσουμε την καθημερινότητα και να ζητάμε το «αυτονόητο».
Να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι!
Ανθρωπιά και ευαισθησία χρειαζόμαστε. Να μπορούν τα προβλήματα και οι εφιάλτες που μας δημιούργησε η πανδημία να βρίσκουν ένα τέλος.
Θα την ονομάσω την πανδημία Κλωθώ καθώς ως η μεγαλύτερη μοίρα όριζε τις τύχες των ανθρώπων!
Διανύουμε περίεργους καιρούς σε όλα τα επίπεδα. Κούρασε η Κλωθώ και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει.
Γέννησε περίεργες συμπεριφορές. Κατασπάραξε ζωές, δίχασε ανθρώπους, κερδοσκόπησε σε βάρος μας, αλλά το πιο σημαντικό; Μας έκανε να βλέπουμε τη ζωή με άλλο μάτι.
Και τι εννοώ; Μάθαμε να εκτιμάμε τη ζωή μας. Μάθαμε να εκτιμάμε τη ζωή του πλησίον μας, να σεβόμαστε τον συνοδοιπόρο μας στην κοινωνία. Και ας υπάρχουν και οι φωνές που η Κλωθώ δεν έπεισε! Πάντα υπήρχε και η άλλη άποψη που και αυτή με την σειρά της δημιουργεί προβληματισμούς.
Το ύψιστο αγαθό της υγείας κλονίστηκε και μαζί με αυτό κλονίστηκε και το «ΕΣΥ» και το ΕΓΩ.
Το Εθνικό Σύστημα Υγείας παλεύει καθημερινά και οι ήρωες της πρώτης γραμμής, μας έβγαλαν ασπροπρόσωπους μέχρι εδώ! Μα η Κλωθώ δημιούργησε ρήγματα και ανέδειξε το πόσο πίσω είμαστε σαν χώρα σε βασικές υπηρεσίες.
Μελέτες παρουσιάζονται, συμβάσεις έργων υπογράφονται αλλά η αβεβαιότητα των πολιτών παραμένει.
Κάτι μάλλον δεν γίνεται καλά.
Κάτι μάλλον δεν αντιληφθήκανε καλά οι ιθύνοντες.
Κάποιος μάλλον πρέπει να ακούσει τις φωνές από τα παγκάκια και τα πάρκα!
Η υπομονή στερεύει και κάποια στιγμή πρέπει να χτίσουμε μια κοινωνία που θα κρατάει μακριά την κυρά Κλωθώ κυριολεκτικά και μεταφορικά!
