Οι Γνωστικοί των πρώτων μ.Χ αιώνων πίστευαν πως αυτός ο κόσμος είναι η εξορία του ανθρώπου. Όχι της ανθρώπινης ψυχής, αλλά ολόκληρου του ανθρώπου, όπως τον έπλασε ένας μοχθηρός, αδίστακτος βιβλικός δημιουργός, ελαττωματικό δημιούργημα του κατεξοχήν δημιουργού, που έμοιαζε περισσότερο με την δημιουργό των πλατωνικών ιδεών. Τον ουτοπικό αυτό δημιουργό μόνο με την γνώση μπορούσες να τον προσεγγίσεις.
Περίεργο, δαιδαλώδες φιλοσοφικό αμάλγαμα, του οποίου την πολυπλοκότητα επιτείνουν μέχρι ακαταληψίας τα σπαράγματα των κειμένων, που άφησαν οι συστηματικές εκκαθαρίσεις από τους Χριστιανούς, καθώς ετοιμάζονταν να αποτελέσουν την επίσημη ιδεολογία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι Γνωστικοί εξαφανίστηκαν, τυλίχτηκαν στο σκοτάδι της Ιστορίας, αλλά η βασική οντολογική αρχή τους συνέχισε να υπάρχει, καθώς ανταποκρινόταν στο αίσθημα της ξενότητας του ανθρώπου μέσα στην ίδια του την πόλη, που δεν ήταν πια πόλη του, αφού ξεπερνούσε την δυνατότητά του να γνωρίζει τους συμπολίτες του κι αφού η δύναμη που την κρατούσε ζωντανή δεν ήταν η δική του δύναμη, αλλά είτε η Αυτοκρατορία της Γης ή η Αυτοκρατορία των Ουρανών. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, είχε ήδη δρομολογηθεί η αποκοπή του τόσο από την Γη, όσο και από τον Ουρανό.
Στους αιώνες που ακολούθησαν αυτό το αίσθημα της ξενότητας πλανιόταν από ψυχή σε σώμα κι από σώμα σε ψυχή σαν δυσφορία πότε αδιόρατη και πότε βασανιστική, με την εκάστοτε εξουσία πάντα να δώσει μια μεταφυσική εξήγηση: το προπατορικό αμάρτημα, τα πάθη που αλλοτριώνουν τον Λόγο, η αδυναμία συνειδητοποίησης των νόμων της Ιστορίας, η δυστυχής συνείδηση, το παράλογο της ζωής, η βιομέριμνα του Dasein, η προκαθυστερημένη Différance… οτιδήποτε μπορούσε να κατεβάσει το διαγραμμισμένο μυαλό των φιλοσόφων, προκειμένου να ντύσουν αφόρητα ζεστά ένα θηλαστικό, που λαχταρούσε να βγει να παίξει στην λιακάδα απαγορευμένα παιχνίδια.
Ώσπου η γκαρνταρόμπα των φιλοσόφων σταμάτησε να γεμίζει και τα παλιά ρούχα κουρελιάστηκαν και το θηλαστικό έμεινε γυμνό να μην μπορεί ν’ αντέξει τον εαυτό του και τα άλλα θηλαστικά.
Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας φιλοσοφικός μύθος. Αλλά δεν θα έκανε τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι έκανε μέχρι τώρα η φιλοσοφία.
Καλύτερα θα ήταν να πούμε:
«Μέχρι τώρα η φιλοσοφία έλεγε ψέματα πως στην αυλή χιονίζει. Το ζήτημα είναι να πούμε την αλήθεια: στην αυλή έχει υπέροχη λιακάδα».
Αλλά κι αυτό κάτι φιλοσοφικό θα θυμίζει.
Ίσως αυτός ο κόσμος να μην έχει τίποτα πια να προσφέρει στον άνθρωπο, που δεν είχε ποτέ τίποτα να προσφέρει στον κόσμο. Ίσως αυτό να είναι η αρχή ενός τέλους, που δεν είχε ποτέ αρχή.
Πάλι φιλοσοφίες!
Στην αυλή έχει λιακάδα! Τολμάει κανείς; Ή θέλει αντηλιακό η ευτυχία!
Πηγή : bibliotheque.gr
