Ποιος θα το φανταζόταν ότι οι ρυθμοί ξαφνικά θα σταματούσαν. Πάνω που είχαν αρχίσει να γίνονται τόσο έντονοι και να μην αφήνουν περιθώριο για τίποτε άλλο.
Αυτοί οι ρυθμοί μας είχαν παρασύρει όλους σε μία ζωή γεμάτη ένταση, άγχος, αγάπες, μίση, φιλίες, προδοσίες, χαρές και λύπες, γέλια και κλάματα. Όλα σώπασαν κι οι ζωές μας βρίσκονται σε αναμονή και περιμένουν….Οι άνθρωποι περιμένουν…. Περιμένουν τη στιγμή όπου όλα θα πάρουν πάλι ζωή και θα αρχίσουν να κινούνται, όπως πριν, ίσως και όχι. Οι άνθρωποι περιμένουν την ώρα που θα τους επιτρέψουν πάλι να αρχίσουν να τρέχουν , να καταβροχθίζουν το χρόνο και να μην χορταίνουν.
Κι η Άνοιξη σύμμαχος σε αυτόν τον άνισο αγώνα. Αρνείται να απλώσει το όμορφο πέπλο της. Ποιος θα το χαρεί άλλωστε. Περιμένει κι αυτή να κοπάσει η μπόρα και μας δίνει μια ευκαιρία να σκεφτούμε την αξία της . Όχι μόνο τη δική της . Κάθε εποχής. Μας δίνει το χρόνο να σκεφτούμε ότι η φύση είναι το μεγάλο μας σπίτι και πρέπει να το φροντίζουμε. Η αλήθεια είναι ότι το είχαμε παραμελήσει αρκετά. Πολλά σκουπίδια. Πολλή βρωμιά. Πολλή φασαρία και εκκωφαντικός θόρυβος . Καυσαέριο, ηχορύπανση και βαβούρα. Οι άνθρωποι με το κινητό κολλημένο στο χέρι ξέχασαν να ζουν, ξέχασαν να μοιράζονται , ξέχασαν να εκτιμούν. Υπηρέτες του χρήματος και οπαδοί του υπερκαταναλωτισμού, οι άνθρωποι έγιναν σκληροί και άδικοι, εγωιστές και κερδοσκόποι. Αδιαφορούσαν για τον ανθρώπινο πόνο, δεν άκουγαν την κραυγή της φύσης, έκλειναν τα αφτιά τους στη φωνή της καρδιάς τους. Κι αυτή για πολλούς έγινε τόσο σκληρή σαν πέτρα.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να ανατρέψουμε την κατάσταση και να κάνουμε τα όνειρα πραγματικότητα. Χωρίς αλυσίδες στα χέρια, χωρίς αλυσίδες στο νου. Ήρθε η ώρα να ξεθάψουμε τις μεγάλες επιθυμίες και να τις αφήσουμε να γίνουν πράξη. Ήρθε η ώρα να αφήσουμε τα πρέπει και να ασχοληθούμε με τα θέλω.
Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, νιώθεις τόση επιθυμία για ζωή . Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και χαμογελάς. Δε σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι για σένα και πως σε βλέπουν. Αξίζεις , όπως και κάθε ύπαρξη σε αυτόν τον πλανήτη. Αξιοποίησε το χρόνο σου όπως εσύ θέλεις κι όπως εσύ πιστεύεις. Δική σου είναι η ζωή. Δικές σου οι αποφάσεις και οι επιλογές. Κι αν μπήκαμε για λίγο σε αναμονή, δεν πειράζει. Ας ξεκουραστούμε κι ας ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας. Αρκεί να σκεφτούμε ότι για πολλούς συνανθρώπους μας η ζωή τους είναι χρόνια σε αναμονή και για άλλους σταμάτησε τόσο απότομα και άδικα. Δίπλα άνθρωποι πεθαίνουν κι εμείς αγωνιούμε για το αύριο.
Τελικά αυτή η παύση ίσως μας ωφελήσει. Θα δείξει.
