Είναι κι αυτές οι καλοκαιρινές νύχτες που μου την φέρνουν συνέχεια στο νου, την νοσταλγία όπως τα παιδικά χρόνια. Ήμασταν τσούρμο ζωηρό, ανεβαίναμε τα σκαλιά λαχανιάζοντας μέχρι τον τρίτο και τα υπόλοιπα τα “βγάζαμε” με το ζόρι μέχρι να φτάσουμε στην πόρτα του παραδείσου. Ξύλινη που πάντοτε έτριζε! Μα όταν άνοιγε αντικρύζαμε τον παράδεισό μας… μια τσιμεντένια απέραντη πλάκα. Μια ταράτσα που λατρεύαμε να πηγαίνουμε. Την περπατούσαμε σπιθαμή προς σπιθαμή και αποφεύγαμε με προσοχή τις κατά λάθος σιδεριές της. Ένας πλαστικός κουβάς ήταν η σήμανση του κινδύνου.
Οι μεγάλοι με τους μεγάλους και οι μικροί με τους μικρούς. Μας έκανε τραπέζι οικογενειακό, ένα μεγάλο ορθογώνιο που πάνω του είχε όλα τα καλούδια. Ακόμη θυμάμαι την χαρακτηριστική μυρωδιά του κάρβουνου, ότι τρώγαμε ήταν πιο γευστικό, πιο νόστιμο, πιο ωραίο, όλα πιο….. Και μετά το φαγητό παιχνίδι, πολύ παιχνίδι χαράζαμε με τις κιμωλίες τετράγωνα για το κουτσό, αφού πρώτα είχαμε προλάβει να γράψουμε τα ονόματά μας. Ακόμα απορώ πως βρέθηκαν οι κιμωλίες εκεί. Από την άλλη τα αγόρια ζωήρευαν, τρέχανε και μαζεύανε παρατηρήσεις.
Έπειτα όλοι ξαπλωμένοι στη σειρά, η πλάτη μας ένιωθε τη ζέστη που είχε απορροφήσει η τσιμεντένια πλάκα από τον ήλιο του μεσημεριού. Κοιτούσαμε ουρανό και μετρούσαμε αστέρια, παραμονεύαμε αν θα πέσει κανένα για να κάνουμε ευχή! Οι ευχές γίναν πολλές και τα αστέρια αμέτρητα. Ήμασταν ευτυχισμένοι τόσο που αγγίζαμε ουρανό. Χαζεύαμε τα αστέρια και συζητούσαμε, κάναμε όνειρα, τέτοια που πάψαμε να κάνουμε. Τέτοια που είχαν όλη την λάμψη των αστεριών μέσα τους. Ξαφνικά πεταγόταν οι μεγάλοι με τις συμβουλές τους και μας το χαλούσαν “Να προκόψετε στη ζωή σας, να γίνετε άνθρωποι”. Και κάναμε την προκοπή των μεγάλων και θυσιάσαμε πολλά από τα όνειρα. Ήρθαν όμως όλα με τη σειρά και πήγαν όλα κατ΄ευχήν.
Όλοι στην ” ταράτσα των ευχών”, η Ολυμπία, ο Θωμάς, η Κατερίνα, ο Αντρέας, ο Παναγιώτης, ο Γιώργος, η Αναστασία, ο Χρήστος και η Μαρία. Τι και αν τα χρόνια πέρασαν, τι και αν μετράμε λιγότερα αστέρια και δεν κάνουμε ευχές; Πάντα θα αναπολούμε την ταράτσα μας. Η ταράτσα των ευχών, των ονείρων, της ευτυχίας, των επιθυμιών, της αθωότητας της ξεγνοιασιάς, της μαγευτικής θέας.
Παρόλου που σκεπάστηκε με κεραμίδια ακόμα μας επιτρέπει να την κοιτάζουμε, όταν περνάμε από κει. Τι δύσκολου που είναι να κάνεις ευχή από τόσο χαμηλά; Μεγάλη η απόσταση μέχρι τα αστέρια.

Είναι σε σκηνοθεσία του πολυπράγμονα καλλιτέχνη Άρη Μισόπαπα (HATAKEStudio), ιδιαίτερης αισθητικής που ο στόχος της είναι να ξεφύγει από τα καθιερωμένα.

Η ενορχήστρωση του τραγουδιού ανήκει στους Γιάννη & Χάρη Μιχαηλίδη (ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ) , γνωστοί και από παραγωγές που έχουν αναλάβει των Π. Μουζουράκη, Ε. Ζουγανέλη, Μ. Φάμελλου, Σ. Δρογώση κ.α.

Ο Παύλος Ρεμπής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα με καταγωγή από   τήν ξεχωριστή Ικαρία, το νησί που περνάει συνήθως τα καλοκαίρια του.

Από μικρή ηλικία όλοι τον αποκαλούσαν ως το «παιδί-μπάντα» αφού εκτός από τα τραγούδια που έγραφε από μικρός και τις μουσικές σπουδές του στο πιάνο, σύγχρονο /κλασσικό τραγούδι και βυζαντινή μουσική είναι αυτοδίδακτος στα ντραμς, κιθάρες, μπάσο & κρουστά.

Τα πρώτα κομμάτια του Παύλου τα άκουσε ο Μάνος Ξυδούς και η βοήθεια όπως και οι συμβουλές του Μάνου, έγιναν εφόδιο για το μέλλον. Μετά το λύκειο μπαίνει στο Πολυτεχνείο για τις άλλες «καλλιτεχνικές» του σπουδές όπως ο ίδιος πιστεύει, αυτές του Πολιτικού Μηχανικού και εκείνη την περίοδο μαζί με την τότε μπάντα του, τους «Γυάλινος Κόσμος», πραγματοποιεί πολλές συναυλίες στην Ελλάδα ετοιμάζοντας παράλληλα την πρώτη τους δουλειά που κυκλοφορεί λίγα χρόνια αργότερα.

Το 2012 οι «Γυάλινος Κόσμος» διαλύονται, εκείνος ξενιτεύεται στο εξωτερικό αλλά επιστρέφει 3 χρόνια αργότερα με βαλίτσες γεμάτες με νέα τραγούδια. Και κάπου εκεί ξεκινάει ένα άλλο όμορφο ταξίδι

Με τις παροτρύνσεις του φίλου του τραγουδοποιού Λεωνίδα Μαράντη, προσεγγίζει τους Γιάννη και Χάρη Μιχαηλίδη από τους Jumping Fish Artists ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ με στόχο την δημιουργία της πρώτης προσωπικής δουλειάς. Οι τρεις τους μπαίνουν στο στούντιο, τα αδέλφια Μιχαηλίδη αναλαμβάνουν πλήρως την επιμέλεια της δουλειάς και την ενορχήστρωση των τραγουδιών και η αίσθηση ενός φρέσκου power-pop/rock άλμπουμ με ελληνικό στίχο παίρνει σάρκα και οστά!

Τις ηλεκτρικές κιθάρες, το μπάσο και τα πλήκτρα αναλαμβάνει εξολοκλήρου ο Χάρης Μιχαηλίδης ενώ τον προγραμματισμό ο Γιάννης και τα τύμπανα ηχογραφούνται στο στούντιο του Θοδωρή Κοντάκου (ΚΥΡΙΟΣ Κ.) από τον Αλέκο Κούρτη (ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ, Φ.Πλιάτσικας, Μ. Στρατής, Joanna Drigo κ.α.). Ο ΚΥΡΙΟΣ Κ. βάζει και αυτός τις δικές του ιδιαίτερες ιδέες σε κάποια τραγούδια και το παζλ συμπληρώνεται με τη συμμετοχή των Jim Σταρίδας (Μαραβέγιας band) στο τρομπόνι σε ένα τραγούδι και σε ένα άλλο την Αριέτα Σαϊτά στο βιολί

Ιδιαίτερη στιγμή στο άλμπουμ είναι η συνεργασία του Παύλου και του Χάρη Μιχαηλίδη στο τραγούδι με τίτλο “ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ” με τον Χάρη να ντύνει με μια “εκρηκτική” μουσική τους στίχους του Παύλου. Επίσης συνεργάζεται σε 2 τραγούδια με τους Νίκο Γώγο και Σταύρος Ζαχαρία ενώ ένα απτά πιο όμορφα ρεφρέν του άλμπουμ στιχουργικά ανήκει στην Κοραλία Αλιφραγκή.

Εκεί που οι Stereophonics, Coldplay, Snow Patrol, Arctic Monkeys, Radiohead, Portishead, Doves, Blackfield, Oasis, Archive συναντούν τους Μάνο Ξυδούς, Γ. Δημητριάδη, Μ. Φάμελλο, Ν. Πορτοκάλογλου, Σ. Δρογώση, Ξύλινα Σπαθιά, Μ. Στρατή και φυσικά τους Δραμαμίνη, εκεί κάπου ανάμεσα βρίσκονται και τα τραγούδια του Παύλου ντυμένα με την μελωδική αλλά ταυτόχρονα δυναμική του φωνή.

Ενορχήστρωση : Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης (Δραμαμίνη)

Παύλος Ρεμπής – Φωνή, Φωνητικά, Ντέφι, Claps
Χάρης Μιχαηλίδης – Ακουστική κιθάρα, Ηλεκτρική κιθάρα, Μπάσο, Πλήκτρα, Claps
Γιάννης Μιχαηλίδης – Claps
Αλέκος Κούρτης – Τύμπανα

Επιμέλεια παραγωγής, μίξη, mastering : Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης (Δραμαμίνη)

Τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν στο στούντιο “Νήπιο”, με ηχολήπτη τον Θοδωρή Κοντάκο (Κύριος Κ.).
Τα υπόλοιπα όργανα ηχογραφήθηκαν στο στούντιο “Stereo”, με ηχολήπτη τον Γιάννη και Χάρη Μιχαηλίδη.

General inquiries: info@spider-music.com