Νωρίς εκείνο το πρωί μάζεψαν τα υπάρχοντά τους  και έφυγαν από το δωμάτιο που νοίκιαζαν. Εθελοντές τους οδήγησαν στον μοναδικό περιφερειακό σταθμό που λειτουργεί, στο Pokrovsk, όπου επιβιβάστηκαν στο καθημερινό τρένο εκκένωσης.

Ήταν η δεύτερη φορά που έφυγαν.

Το 2014 είχαν εγκαταλείψει το σπίτι τους στην Horlivka όταν οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη. Ο σύζυγος της Σβιτλάνα είχε σκοτωθεί από σκάγια και οι  νέες αρχές αρνήθηκαν να την αποζημιώσουν, καταγράφοντας τον θάνατό του ως καρδιακή προσβολή. Τους είχαν ενημερώσει ότι θα τους έδιναν μάρκες στο τρένο που θα μπορούσαν να ανταλλάξουν στο Ντνίπρο για χρήματα μετεγκατάστασης. – 60 £ για τη Σβιτλάνα και 120 £ για τον Ντανίλο. Δεν τα έλαβαν ποτέ.

Εκεί τους υποδέχτηκε μια ομάδα Πεντηκοστιανών εκκλησιαστών στο Ντνίπρο. Η Σβιτλάνα έφυγε  από την εκκλησία μετά από μερικές νύχτες.

«Εδώ θέλουν 300 £ για ένα δωμάτιο, είναι μη ρεαλιστικό», λέει, αναφερόμενη στις τιμές ενοικίασης στο Ντνίπρο.

Ακόμη και όταν οι Ουκρανοί πρέπει να εγκαταλείψουν τις πόλεις κάτω από τους βομβαρδισμούς, η έλλειψη χρημάτων και οικονομικής υποστήριξης στέλνει πολλούς πίσω. «Δεν έχουμε συγγενείς», είπε η Σβιτλάνα, και σε αυτόν τον κόσμο, όλα έχουν να κάνουν με τα χρήματα.

Την τελευταία μιάμιση εβδομάδα οι συνθήκες στο Σλόβιανσκ έχουν επιδεινωθεί.  Από τις 4 Ιουλίου, η Svitlana και ο Danylo ζουν σε ένα υπόγειο ενός παλιού εργοστασίου δίπλα στο σπίτι τους, το οποίο είναι ενισχυμένο με χαλύβδινες ράβδους. Η Σβιτλάνα αναφέρει ότι κατάφεραν να βγουν έξω μόνο τέσσερις φορές τις τελευταίες 10 ημέρες.

Το υπόγειο είναι υγρό, δεν υπάρχει σήμα τηλεφώνου και όλοι έφυγαν.

Περίπου 20.000 άνθρωποι έχουν απομείνει στην πόλη, μια πτώση άνω του 80% από την άνοιξη, όταν ο δήμαρχος της πόλης προέτρεψε τους κατοίκους να φύγουν καθώς η Ρωσία άρχισε να προελαύνει στις υπόλοιπες ελεγχόμενες από την Ουκρανία περιοχές του Ντονμπάς,  το Ντόνετσκ και το Λουχάνσκ. 

«Πού να πάμε;» λέει η Σβιτλάνα. «Αν μου έδιναν σπίτι, εντάξει. Αλλά μετά από ένα μήνα, θα είμαι και πάλι στους δρόμους. Προτιμώ να μείνω εδώ όπου γνωρίζω ανθρώπους. Ποιος θα με βοηθήσει στο Λβιβ;»

Όμως στο Σλόβιανσκ δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό ούτε αέριο. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος δεν είναι σταθερή που σημαίνει ότι μερικές φορές χρησιμοποιούμε αυτοσχέδιες ψησταριές για το φαγητό τους. Υπάρχουν μόνο μερικά καταστήματα τροφίμων ακόμα ανοιχτά και δεν υπάρχει σχεδόν καμία δουλειά για να βγαλουμε χρηματα ώστε να επιβιώσουμε.

Η Σβιτλάνα δεν έχει λάβει μισθό αφού το μαγαζί όπου δούλευε έκλεισε λόγω του πολέμου. Η γειτόνισσα της Natalia, η οποία εργαζόταν στο τοπικό ψυχιατρείο, αναφέρει ότι ο κρατικός μισθός της μειώθηκε από 180 σε περίπου 50 λίρες  τον Μάρτιο και μειώθηκε εξ ολοκλήρου τον Μάιο.

Η πρώτη γραμμή βρίσκεται τώρα μόλις 10 χιλιόμετρα από το Sloviansk, το οποίο λέγεται ότι είναι η επόμενη μεγάλη πόλη που θα επιτεθεί η Ρωσία. Από τις αρχές Ιουλίου, η πόλη περασε συνεχόμενες μέρες με συνεχείς βομβαρδισμούς.

Ωστόσο, το thinktank με έδρα την Ουάσιγκτον, το Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου, εκτιμά ότι οι Ρώσοι πιθανότατα θα εξαπολύσουν μια μεγαλύτερης κλίμακας και πιο αποφασιστική επίθεση εναντίον του Σλόβιανσκ σύντομα.

Λίγο αφότου επέστρεψαν από το Ντνίπρο, ένας αγρότης βόρεια του Σλοβιάνσκ, δίπλα στην πρώτη γραμμή, τους πρόσφερε 5 λίρες τη μέρα για μάζεμα κερασιών. Η Svitlana, ο Danylo και οι γείτονές της πήγαν στο φορτηγό του, με κίνδυνο της ζωής τους καθώς  μαχητικά αεροσκάφη και πύραυλοι πετούσαν πάνω από το χωράφι.

«Όλοι μαζευόμαστε εδώ και βάζουμε ο καθένας  ότι μπορεί για να φάμε – κάποιος ένα καρότο, άλλος λίγο ρύζι», λέει η Σβιτλάνα.
«Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ότι όλα αυτά τα χρήματα που έρχονται από τη Δύση, δεν φτάνουν σε εμάς. Το μόνο που έρχεται  σε εμάς είναι νερό»

Source | Τhe Guardian