Η πρακτική της Capitán γεννιέται συνήθως από μια ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ γνωστών και αγνώστων. Η παιχνιδιάρικη και ασεβής αισθητική της, που διασχίζει τη μόδα και την τέχνη, συνδυάζει φωτογραφία, ζωγραφική και χειρόγραφους αφορισμούς για να εξερευνήσει την ένταση μεταξύ πραγματικότητας και αντίληψης. Ωστόσο, σε όλο το Trans Siberian, θα γνωρίσουμε ξανά την Capitán. Η άκρως συνεργατική και κοινωνική πρακτική της μετατρέπεται σε κάτι πιο ήσυχο και ενδοσκοπικό. Τα συναισθήματα είναι αδιευκρίνιστα και η ευαλωτότητα είναι αισθητή. Μια  αίσθηση τρόμου είναι εμφανής, ειδικά στις περιόδους που ήταν περιορισμένη στην καμπίνα της με υποψία γρίπης.

Ενώ η ημερολογιακή μορφή του βιβλίου περιέχει ίχνη της γοητείας της με  στολές, νερό και  μπλε αποχρώσεις, η διάθεση  αλλάζει μόλις η Καπιτάν φτάσει στο έρημο Γκόμπι της Μογγολίας. Η χαρά και η σύνδεση αντικαθίστανται από το κενό και την απομόνωση. Αν και οι νέες φιλίες ήταν μόνο φευγαλέες, και καθώς τα σύνορα σε όλο τον κόσμο άρχισαν να κλείνουν, η Capitán έπρεπε να κινηθεί γρήγορα για να κάνει την τελευταία πτήση για το σπίτι της. Γράφει στο βιβλίο, «Κάπου στην έρημο Γκόμπι, υπάρχει ένα μέρος στο οποίο θα ήθελα ακόμα να είμαι».

Η Capitán αναλογίζεται την ευαλωτότητα, την απομόνωση και την αμήχανη σύγκρουση φαντασίας και πραγματικότητας σε μια αξιοσημείωτη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας:

“Το ταξίδι μου  με τον Υπερσιβηρικό  ήταν μοναδικό, όλα όσα έζησα ήταν διαφορετικά από αυτά που είχα φανταστεί. Σκέφτηκα ότι θα ταξίδευα με ένα τρένο γεμάτο με φλύαρους και φιλικούς επιβάτες, ακούγοντας τις ιστορίες τους και τι τους έφερε σε αυτό το ταξίδι. Μπορούσα ήδη να δω τα πορτρέτα που τραβήχτηκαν μέσα στα παλιά διαμερίσματα του τρένου στο μυαλό μου. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα που συνάντησα.”

“Η έναρξη του ταξιδιού συνέπεσε με το ξέσπασμα του Covid-19 στην Κίνα. Κανείς δεν κατάλαβε τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Ο Covid-19 δεν είχε κηρυχθεί ως πανδημία και οι άνθρωποι απλώς πίστευαν ότι η επιδημία ήταν απομονωμένη σε αυτήν τη χώρα. Κανείς δεν ήταν σίγουρος για τίποτα,  ένιωθες τον φόβο και το άγχος παντού. Καθώς προχωρούσαμε στη διαδρομή μας, τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο αβέβαια έως ότου, σε κάποιο σημείο, δεν ξέραμε ποια θα ήταν η σοφότερη επιλογή – να συνεχίσουμε  το ταξίδι μας ή να πάμε αμέσως σπίτι;”

Η συνεργασία είναι ουσιαστικό μέρος της διαδικασίας μου, αλλά η αναδυόμενη πανδημία έκανε τους πάντες νευρικούς και πολλοί ταξιδιώτες ήταν καχύποπτοι  κοντά σε ξένους. Το ταξίδι  ήταν δύσκολο – μια πολύ απομονωτική εμπειρία. Η μόνη σύνδεση με τον έξω κόσμο ήταν το περιστασιακό σήμα wifi όπου οι ειδήσεις περιέγραφαν έναν κόσμο έτοιμο να καταρρεύσει.

“Όταν φτάσαμε στη Μογγολία, η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική. Περάσαμε χρόνο στη μέση της ερήμου Γκόμπι με οικογένειες νομάδων, που μας φιλοξένησαν στα σπίτια τους. Ήταν πραγματικά όμορφο . Τότε ήρθε η επίσημη ανακοίνωση της πανδημίας και ξεκίνησαν οι ταξιδιωτικές απαγορεύσεις. Καταλήξαμε να σταματησουμε το ταξίδι και να οδηγήσουμε έντεκα ώρες πίσω στο Ουλάν Μπατόρ με την ελπίδα να πάρουμε θέση στην τελευταία πτήση για το σπίτι.”

“Η ανθεκτικότητά μου δοκιμάστηκε. Ήταν μια τεράστια μαθησιακή εμπειρία για μένα. Αποδέχτηκα την κατάσταση αλλά παρέμεινα παρατηρητική και δεν τα παράτησα. Αν μη τι άλλο, ήταν μια υπενθύμιση ότι όταν βγάζω τη φωτογραφική μηχανή , δεν χρειάζεται πάντα να αναζητώ  κάποια ιδεαλιστική στιγμή. Όλες οι εμπειρίες είναι ώριμες για παρατήρηση και προβληματισμό. Στην πραγματικότητα, δεν σου δίνουν χαρά όλα τα έργα, και αυτό ήταν, μερικές φορές, αρκετά σκοτεινό, αλλά νομίζω ότι είναι ζωτικής σημασίας να μπορείς να μιλάς για την τέχνη σε δύσκολους καιρούς.”

Το Fashion Eye Trans Siberian της Coco Capitán είναι τώρα διαθέσιμο από το louisvuitton.com

Πηγή: anothermag.gr