Μίλησα με τον συνάδελφο κινηματογραφιστή Δημήτρη Γκουζιώτη σχετικά με τη δημιουργία του αξιόλογου ντοκυμαντέρ του, αλλά και τις εκτιμήσεις του για το κοντινό μέλλον της περιοχής.

Είκοσι εφτά χρόνια μετά, έχει πάρει την αξία ενός ντοκουμένου. Γυρισμένο τον χειμώνα του ΄93 περίπου δυόμιση χρόνια πριν από ένα πολύ κομβικό γεγονός για την περιοχή, τον σεισμό του Μαΐου του 1995.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το ντοκυμαντέρ διάρκειας 31 λεπτών, στο link που θα βρείτε στο τέλος της συνέντευξης!

Ποιο ήταν το κίνητρο για την παραγωγή του ντοκυμαντέρ, έχεις καταγωγή από την Κοζάνη;

Γεννήθηκα σε ένα ορεινό χωριό, το τελευταίο στα βόρεια του νομού Τρικάλων, την Αχελινάδα, μεσολαβεί ένα τεράστιο δάσος κι απέναντι είναι η Μονή του του Αγίου Νικάνορος, οπότε αισθανόμουν πολύ κοντά στην περιοχή Κοζάνης. Ήταν και κάτι τεράστιες μαντεμένιες σόμπες-φούρνοι που είχαμε στο χωριό, που με μεγάλα ανάγλυφα γράμματα έγραφαν Κοζάνη, φτιαγμένες δηλαδή εκεί, κι όλα αυτά μου προκαλούσαν οικειότητα, συν οι αφηγήσεις των παππούδων που παλαιότερα είχαν κάποια πάρε δώσε με την περιοχή. Αργότερα, είχα σχέσεις με Κοζανίτες και Κοζανίτισσες και πήγαινα εκεί συχνά από το 1981.

Μια φίλη, που δούλευε στο λαογραφικό μουσείο ως συντηρήτρια, η Αγνή Σιαμπανοπούλου, με έφερε σε επαφή με την φιλότεχνη Ζωή Σπανού που είχε στη διάθεσή της ένα κεφάλαιο, χορηγία του εργολάβου Γ. Αρκουμάνη, και ήθελε να το διαθέσει για το γύρισμα ενός λαογραφικού ντοκιμαντέρ. Χάρηκα ιδιαίτερα που αυτή θα ήταν η πρώτη μου επαγγελματική σκηνοθεσία, ως τότε είχα φτιάξει μόνο δύο μικρού μήκους μυθοπλασίας, η μία ήταν η διπλωματική μου και λεγόταν Έξοδος.

still frame από το ντοκυμαντέρ

Δεν είχα σχεδόν καμία κατεύθυνση προς το είδος του ντοκιμαντέρ και το είδα ως μια ενδιαφέρουσα πρόκληση. Φτιάξαμε μια πολύ ωραία ομάδα παραγωγής, με τον Ευγένιο Διονυσόπουλο στην φωτογραφία, με βοηθό του τον Πυγμαλίωνα Καλημέρη, τον φίλο Γιάννη Καλογερόπουλο στην διεύθυνση παραγωγής, που κατάγεται από το Χρώμιο και βοήθησε πολύ στο σενάριο διότι εγώ δεν ήξερα καλά την περιοχή, την Γιώτα Ρεπανά βοηθό σκηνοθέτη, επίσης Κοζανίτισσα και την Αγνή Σιαμπανοπούλου ως σύμβουλο παραγωγής.

Το μοντάζ έκανε ο Γιώργος Παπανικολάου στο στούντιο της Αξελερέ και το μιξάζ ο ηχολήπτης, και σήμερα ιδιοκτήτης της εφαρμογής, για casting, Ordino, Επαμεινώνδας Χατζηνικολής. Μας βοήθησε πολύ ο βετεράνος Στέφανος Αλεξάνδρου, διαθέτοντάς μας ηλεκτρολογικά και φωτιστικά εργαλεία σε πολύ χαμηλή τιμή. Σημαντική ήταν και η βοήθεια της Δόμνας Σαμίου που μας διέθεσε δωρεάν μουσική και τραγούδια από τους δίσκους της, καθώς δεν χρησιμοποιήθηκε μουσική μόνο της περιοχής αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας, ακόμη και ένα ριζίτικο από την Κρήτη, δηλώνοντας την ευρύτητα και την  ενότητα του λαϊκού πολιτισμού.

Να σημειωθεί ότι το γύρισμα έγινε σε βίντεο που στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε φιλμ προκειμένου να προβληθεί στο φεστιβάλ Δράμας (δεν υπήρχε κι άλλο, εκτός της Θεσσαλονίκης).

Ήταν η δεύτερη φορά που συνέβαινε αυτό στην Ελλάδα, είχε προηγηθεί η ταινία Άιμαν του Γιάννη Λάμπρου κι έτσι μπορέσαμε να πειραματιστούμε σε τεχνολογικό επίπεδο, αν και αυτό δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε και σχολιάστηκε αρνητικά. Στη συνέχεια, βέβαια, ακόμη και οι επικριτές άρχισαν να γυρίζουν σε βίντεο και να προβάλλουν σε φιλμ, μέχρι πρόσφατα, διότι ήταν μια οικονομική εναλλακτική εφαρμογή, με σημαντικές συνέπειες στην εξέλιξη του ανεξάρτητου κινηματογράφου.

still frame από το ντοκυμαντέρ

-Λίγα λόγια για τα γυρίσματα. Σε ποιες περιοχές έγιναν και πως θα περιέγραφες τη γενική εικόνα που αντίκρυσες πριν τη μεγάλη ανοικοδόμηση μετά τον σεισμό;

Η σεναριακή ιδέα ήταν να δείξουμε την περιοχή ως ζωντανό μουσείο και να καταλήξουμε στο λαογραφικό μουσείο της Κοζάνης, που είχε δημιουργήσει με μεγάλο μεράκι και πάθος ο δάσκαλος Κων/νος Σιαμπανόπουλος (το αρχαιολογικό μουσείο της Αιανής δεν υπήρχε τότε).

Τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στην πόλη της Κοζάνης, αναζητώντας σημεία και σημάδια από το παρελθόν της, στην λίμνη Πολυφύτου παρακολουθώντας τους ψαράδες, στο Μπούρινο, στο Χρώμιο και σε άλλα χωριά με στιγμιότυπα από την αγροτική ζωή, στην Μονή του αγίου Νικάνορος και στην Σιάτιστα σε ένα εργαστήριο γουναράδων καθώς και στα παλιά αρχοντικά της. Η τελευταία ενότητα γυρίστηκε στο λαογραφικό μουσείο της Κοζάνης όπου στα εκθέματα συγκεντρώνεται όλη η ιστορία της περιοχής από την νεολιθική εποχή έως πρόσφατα.

Δεν ήταν πάντοτε εύκολο να απομονώσουμε στοιχεία από το παρελθόν της περιοχής καθώς είχε προχωρήσει, ήδη, αρκετά η καταστροφή της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και η αντικατάστασή της με σύγχρονης αισθητικής κτίρια. Ο σεισμός απλώς έφερε την χαριστική βολή, ειδικά στα χωριά, όπως στο Χρώμιο που κτίστηκε ξανά ολόκληρο πάνω στα ερείπιά του. Ήταν τόσο ισχυρός ο σεισμός που προκάλεσε ζημιές ακόμη και στο χωριό μου στον νομό Τρικάλων.

still frame από το ντοκυμαντέρ

-Πιστεύω σίγουρα έχεις ξαναεπισκεφθεί την περιοχή έκτοτε.
Πως βλέπεις να έχει διαμορφωθεί η πόλη και ο ευρύτερος νομός;

Ξαναπήγα ύστερα από μερικά χρόνια για να γυρίσω άλλη μια ταινία, το αρχαιολογικό ντοκιμαντέρ Αιανή, Ιππική Πορεία στον Χρόνο, με θέμα τις περίφημες ιππικές πορείες που οργάνωνε η σπουδαία αρχαιολόγος Γεωργία Καραμήτρου σε μια προσπάθεια εκλαΐκευσης της επιστήμης της αρχαιολογίας.

Στις πόλεις του νομού υπάρχουν πολύ μεγάλες αλλαγές και προσαρμογή στις νέες τάσεις ενώ στα χωριά νομίζω ότι η ζωή έχει αλλάξει μεν αλλά όχι τόσο πολύ. Κι αυτό είναι αρκετά παρήγορο, η διατήρηση του παλιού τρόπου ζωής, διότι σε αυτόν βρίσκονται όλα τα αρχετυπικά, πνευματικά και υλικά, στοιχεία που αν τα γνωρίσουμε και τα αξιοποιήσουμε επαρκώς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα, από κάθε άποψη.

Ας πούμε, χαίρομαι πολύ που το παραδοσιακό τυροκομείο της κυρίας Δέσπως στο Χρώμιο συνεχίζει να παράγει τα ίδια αγνά ποιοτικά προϊόντα, τώρα πλέον χάρη στα παιδιά και τα εγγόνια της. Δυστυχώς η κυρία Δέσπω δεν ζει πια και δεν ξέρω αν είχε φροντίσει να μάθει σε κάποιον και τα μυστικά του αργαλειού, που οι παλιές γυναίκες έπαιζαν στα δάχτυλα φτιάχνοντας αριστουργήματα.

-Πως προέκυψε η συνεργασία με το νεαρό το 1993 Ρένο Χαραλαμπίδη για το σπικάζ του ντοκυμαντέρ; Τελικά η επιρροή αποδείχτηκε ότι δεν ήταν τυχαία καθώς κι ο ίδιος σκηνοθέτησε  αργότερα ντοκυμαντέρ εκτός από τις fiction ταινίες του!

Ο Ρένος είναι φίλος και συνεργάτης από το 1991, συνεργαζόμασταν στην σειρά Ανατομία ενός εγκλήματος, αυτός πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός κι εγώ μπούμαν. Εγώ, συνειδητά, εγκατέλειψα αυτή τη δουλειά, αν και ήταν προσοδοφόρα, για να αφοσιωθώ επί μήνες στο ντοκιμαντέρ για την Κοζάνη.

Αργότερα, ζήτησα από τον Ρένο να κάνει το σπηκάζ και δέχτηκε με χαρά, μάλιστα χωρίς αμοιβή. Συνεργαστήκαμε ξανά στο No budget Story, την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, όπου κάναμε μαζί την οργάνωση και την προετοιμασία της παραγωγής και τον βοήθησα και στην επιμέλεια του σεναρίου.

-Περίπου στο 12ο λεπτό ξεχώρισα το παρακάτω απόσπασμα από το φιλμ και αφορά την ουσία της ελληνικότητας:

¨ Στοιχεία διαχρονικά: το άλογο, τα φύλλα, τα λουλούδια, οι πτυχές των υφασμάτων, αποδεικνύουν την άρρηκτη σχέση του λαϊκού καλλιτέχνη με τη γη του, ότι η ελληνικότητα δε βρίσκεται στις πατριωτικές εξάρσεις των επισήμων ιστορικών απόψεων.

Υπάρχει μες την καθημερινότητα, εκεί που η βασανισμένη και ταλαιπωρημένη από πολέμους, αδικίες, ανισότητες και στερήσεις λαϊκή ψυχή, μπορεί και παράγει έργα τέχνης μοναδικά.

Οι εικόνες και τα τραγούδια αυτού του λαού είναι οι ζωντανές αποδείξεις μιας ουτοπίας υπαρκτής.¨

Πιστεύεις ότι παραμένει επίκαιρο;

Όχι μόνο επίκαιρο αλλά και διαχρονικό. Η λαϊκή τέχνη είναι ένα σύμπαν αισθητικών, οικολογικών, εθνολογικών, πατριωτικών και ανθρωπιστικών αξιών που αν και παραμερίστηκε χάριν της νέας γνώσης και της πολιτικής σκοπιμότητας (οι αγρότες έγιναν με τη βία εργάτες στα εργοστάσια των μέχρι πριν λίγο κατακτητών τους…).  Η παράδοση συνεχίζει να τροφοδοτεί, με απίστευτα καθαρή ενέργεια, τον συλλογικό και ατομικό ψυχισμό μας.

Ξέρω ότι όσοι ζήσαμε στην ελληνική ύπαιθρο μέχρι το 1980 περίπου, είμαστε η τελευταία τυχερή γενιά που είχε την ευκαιρία να πιεί από το αθάνατο νερό των μύθων, των ήχων και συμβόλων, χωρίς να χρειαστεί να πληρώσει τίποτα, διότι το χρήμα ήταν, σε αυτές τις αυτάρκεις κοινωνίες, άχρηστο. Κι αυτό δεν το άντεχαν, με τίποτα, οι εκσυγχρονιστές.

still frame από το ντοκυμαντέρ

-Πώς θεωρείς ότι μπορεί να φτάσει το ντοκιμαντέρ το ευρύτερο κοινό που αξίζει στο σπουδαίο αυτό κινηματογραφικό είδος;

Θεωρώ ότι το ντοκιμαντέρ βρίσκεται στην καλύτερη εποχή του. Το πιο σημαντικό είναι ότι χάρη στην τεχνολογία μπορεί ο καθένας, και όχι μόνον οι επαγγελματίες, να κάνουν ντοκιμαντέρ: μαθητές, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες, έμποροι, παρέες, ομάδες. Στη συνέχεια μπορούν να τα προβάλλουν από το διαδίκτυο. Αυτό είναι καταπληκτικό πολιτισμικό επίτευγμα. Έτσι, διαδίδονται πληροφορίες και ιδέες, υπάρχει ανεπίσημη, δηλαδή ελεύθερη, καταγραφή της πραγματικότητας και συμβολή στην ελευθερία της τέχνης και της πολιτικής άποψης.

Σε ό, τι αφορά στα επαγγελματικά ντοκιμαντέρ, υπάρχει μεγάλη παραγωγή, τα φεστιβάλ είναι πια αμέτρητα αλλά δυστυχώς οι αίθουσες και τα κανάλια προβάλλουν μόνον ορισμένα, επιλεκτικά, με κριτήρια καθαρά εμπορικά και ιδεολογικά. Πρέπει το κοινό να αρχίσει να απαιτεί περισσότερο πλουραλισμό τόσο στην παραγωγή όσο και στην παραγωγή των επαγγελματικών ντοκιμαντέρ, νομίζω ότι είναι δικό του θέμα να το επιβάλλει αυτό με τις επιλογές του.

Επίσης, να προσθέσω ότι στην Ελλάδα έχουμε πολύ σημαντική και ιδιαίτερη παραγωγή ταινιών και σειρών ντοκιμαντέρ, ειδικά από τους ανεξάρτητους δημιουργούς και από τους νεότερους σε ηλικία, δηλαδή εκτός των κρατικών και τηλεοπτικών χρηματοδοτήσεων που συνεχίζουν να είναι αγκυλωμένες σε ό, τι αφορά στα θέματα και στην αισθητική.

Αυτά, μεταξύ άλλων, προσπάθησα να δείξω με το βιβλίο μου Ντοκιμαντέρ: Τέχνη, τεχνική παραγωγή, διανομή (2005, εκδ. Αιγόκερως), από το οποίο μπορούν τόσο ο επαγγελματίας όσο και ο ερασιτέχνης να αντλήσουν σημαντικές πληροφορίες και ιδέες για την πραγματοποίηση των ντοκιμαντέρ τους.

still frame από το ντοκυμαντέρ

-Τι εκτιμάς ότι θα φέρει η επικείμενη απολιγνητοποίηση για τη ΔΕΗ;
Κυρίως στις συνέπειες στην οικονομία και τις θέσεις εργασίας για το νομό Κοζάνης. Από που θα μπορούσαν να αντλήσουν αισιοδοξία οι κάτοικοι για το μέλλον τους εκεί;

Νομίζω ότι είναι ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο ζήτημα με πολλές παραμέτρους. Προφανώς δεν υπάρχει στρατηγική ανάπτυξης εναλλακτικών ενεργειών απορρόφησης των προβλημάτων σε βάθος χρόνου, υπάρχει κίνδυνος να γίνουν όλα ξαφνικά για λόγους εντυπώσεων, ή να μην γίνει τίποτα για λόγους μικροπολιτικής και θα την πληρώσει πάλι ο λαός.  Γενικά είμαι αντίθετος στην εκχώρηση δημοσίων επιχειρήσεων και δικτύων σε ιδιώτες, πρόκειται για θεσμούς που δημιουργήθηκαν με πολύ χρήμα που πληρώσαμε εμείς, οι γονείς και οι παππούδες μας και μάλιστα πολέμησαν γι΄ αυτά τα αγαθά.

Έρχεται ο άλλος και το αρπάζει για δυό δεκάρες, κυριολεκτικά, επειδή φυσικά κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να κάτσει να σκεφτεί κάποια διαφορετική και κοινώς συμφέρουσα λύση, δεν αισθάνεται τέτοιαν υποχρέωση (αν συνέβαινε το αντίθετο θα το βλέπαμε). Επίσης, πιστεύω ότι πολύ συχνά είναι δυνατόν να υπάρχει σωστή εκμετάλλευση των φυσικών πόρων αρκεί να ληφθούν όλα τα αναγκαία οικολογικά μέτρα.

-Έχεις στο μυαλό ένα …νούμερο 2, που θα παρατηρεί τη γη και τους ανθρώπους στο μεταίχμιο μιας μεγάλης αλλαγής το 2020;

Νούμερο δύο έχει υπάρξει, είναι η ταινία για την Αιανή που αναφέρω. Αλλά γενικά δεν έχω πια κάποια σχέση με την περιοχή, εκτός κι αν μου ζητηθεί.

————–

Το Κυπαρίσσι Γρεβενών είναι ένα μικρό χωριό με μεγάλη ιστορία, 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης των Γρεβενών, στα 930 μέτρα ύψος. Αντιμετωπίζει κι αυτό, όπως πολλά στην Ελλάδα, το πρόβλημα της πληθυσμιακής ερήμωσης.

Από έναν τόπο με σταθερό τριψήφιο αριθμό κατοίκων, όπου λειτοιργούσε και Δημοτικό σχολείο, έγινε από τη δεκαετία του ΄80 κι ύστερα θέρετρο οικογενειακών διακοπών για τους ηλικιωμένους με τα εγγόνια τους.
Ο κύριος λόγος είναι φυσικά η αστυφιλία, η αναζήτηση για έναν ευκολότερο τρόπο ζωής στις πόλεις (όχι απαραίτητα και πιο όμορφο όπως ομολόγησαν πολλοί). Ίσως επειδή δεν πορεύτηκαν δικτυωμένα, σαν ένα μεγάλο χωριό αλλά παρέμειναν απομονωμένα σε έναν εσωστρεφή τοπικισμό.

Μια βαθύτερη αιτία είναι ότι ολόκληρες περιοχές σταμάτησαν να υποστηρίζονται κρατικά και ν΄ αναπτύσσονται, ώστε να προσφέρουν κάποια προοπτική στους κατοίκους τους για το μέλλον.

Το Κυπαρίσσι σε πίνακα της ζωγράφου Αργυρούλας Σίμου.

Ντοκυμαντέρ χωρίς μπάτζετ

Τρία χρόνια πριν, ο τότε αντιπρόεδρος του Συλλόγου Κυπαρισσιωτών, Φώτης Δημόπουλος, μου πρότεινε να κάνουμε μια σειρά συνεντεύξεων με τους δεκαπέντε μόνιμους κυπαρισσιώτες. Η ιδέα ενός ντοκυμαντέρ για το αγαπημένο μου μέρος υπήρχε από πάντα αλλά το δύσκολο ήταν να αποστασιοποιηθώ ώστε να ανακαλύψω ποιο θα ήταν το κυρίως θέμα και το πρόβλημα η έλλειψη εξοπλισμού.
Όταν απέκτησα κάμερα με τη λογική ‘’εδώ και τώρα’’ ξεκίνησα τον Μάρτιο του ΄18 το γύρισμα με πλάνα από κάθε εποχή του χρόνου και τις πρώτες συνεντεύξεις των ηρωικών μόνιμων κατοίκων. Αρχικά με σκοπό ‘’εσωτερικής κατανάλωσης’’, να μείνει δηλαδή ένα οπτικοακουστικό ντοκουμέντο γύρω από τους κατοίκους αυτής της γενιάς.

Με ξέρανε και τους ήξερα από μικρό παιδί αλλά δεν περίμενα ότι θα είχα εύκολη πρόσβαση στο να μου ανοίξουν τα σπίτια τους για να μιλήσουν. Παρόλες τις αναστολές μπροστά απ΄ την κάμερα αφηγήθηκαν γιατί το είχαν ανάγκη να ακουστούν. Μίλησαν για τη μετανάστευση στις δύσκολες δεκαετίες της χώρας, την ενασχόληση με την κτηνοτροφία, τη γη και την περίτεχνη τέχνη των μαστόρων της πέτρας. Τη μοναξιά των γηρατειών και τη ζωή στο βουνό, πλέον με την παρέα των ζώων και της τηλεόρασης.
Για το προσωπικό τους και το συλλογικό παρελθόν και τις εκτιμήσεις τους για το μέλλον που προβλέπει δυστυχώς ένα …χωριό χωρίς κατοίκους.

Στο είδος του ντοκιμαντέρ η μεγάλη δουλειά γίνεται στο μοντάζ, το ίδιο συνέβη και σ΄ αυτήν την περίπτωση. Είμαι μοντέρ κινούμενης εικόνας στο επάγγελμα, πράγμα που βοήθησε να δώσω μια σαφή αφήγηση στο εξάωρο υλικό. Με τη βοήθεια πρωτότυπης και παλιάς μουσικής από φίλους, έδεσε οπτικοακουστικά κι εκτίμησα ότι μπορούσε να βρει κοινό παραέξω. Το κεντρικό θέμα είναι η εδώ και πέντε χρόνια απουσία καφενείου –καφετζή για την ακρίβεια- πράγμα που είναι αρκετό για να διαταραχθεί ένας τόσο μικρός κοινοτικός ‘’βιότοπος’’.

Το Νοέμβριο του 2019 συμμετείχε στο Διαγωνιστικό τμήμα του 13^ου Docfest της Χαλκίδας. Υπήρχαν κι άλλα στο πρόγραμμα αλλά η κρίση του κορωνοϊού τα σάρωσε όλα…

Χωριό χωρίς κατοίκους

Έλεγα, περιγράφοντας το θέμα, ότι πρόκειται για τους ‘’δεκαπέντε τελευταίους κατοίκους’’. Ο Φώτης με διόρθωνε ‘’μη λες τελευταίους δεν ακουγεται καλά’’ και είχε δίκιο, προσπαθούσα να μη μεταφέρω την αυτόματη σκέψη μου στο λόγο. Βέβαια όσο αισιόδοξος και να θέλει να είναι κάποιος και όσο ενεργητικός και προσπαθεί να γίνει, με δράσεις κι εκδηλώσεις γύρω από τα χωριά, είναι οι συγκεκριμένες πολιτικές που συνεχίζονται για δεκαετίες κι έχουν καταδικάσει τις μικρές ορεινές περιοχές  σε διακοπή της πληθυσμιακής τους ανανέωσης. Περίεργο πάντως πως ούτε η οικονομική κρίση δεν άλλαξε σημαντικά την κατάσταση.

Κλείνοντας θα επιχειρήσω να συνοψίσω μια ισχύουσα προβληματική αντίληψη για τα χωριά στο εξής παράδειγμα:

Ένα πάγιο πρόβλημα είναι ότι στα γύρω χωριά δεν έχουμε σήμα στο κινητό ούτε και wi-fi. Το καλοκαίρι προσπάθησα να μαζέψω υπογραφές ώστε να επικοινωνηθεί πιο έντονα η ανάγκη επίλυσης του, γιατί πλέον και λίγες μέρες να λείψει κανείς, τρέχουν διάφορες εκκρεμότητες της ενήλικης ζωής που τακτοποιούνται μόνο με τη σύγχρονη επικοινωνία.

Σε συζητήση που είχα με κάποιους εικοσάρηδες συγχωριανούς μου, μου έφεραν ως αντεπιχείρημα ότι δε συμφέρει τις εταιρίες να κάνουν επέκταση των γραμμών και να επενδύσουν σε μια εγκατάσταση, διότι είναι λίγοι οι κάτοικοι και κάτι τέτοιο δε θα φέρει κέρδος.

Έφτασε η εποχή που η νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι όλα πρέπει να μετρούνται ως κέρδος και να ερμηνεύονται ως μετρήσιμα στατιστικά του marketing έγινε κοινή γνώμη ακόμα και στο μυαλό των (άνεργων και μη) νέων;

Ξεκάθαρα όχι, οι κοινότητες, οι ανθρώπινες σχέσεις και οι εμπειρίες των ισχυρών παραδόσεων είναι βιώματα πολύ δυνατά απ΄αυτό.

Τα ‘’χωριάτικα’’ καλοκαίρια μας όρισαν για πολλούς από εμάς την έννοια του ιερού και με αυτό το δυνατό κίνητρο θα συνεχίζουμε να τα κρατάμε ζωντανά όπως μπορούμε.

υγ: στη δύσκολη περίοδο που βρισκόμαστε, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι …μένουμε σπίτι και θα διατηρήσουμε ζωντανά τα χωριά με το καλό όταν τελειώσει η πανδημία κι επανέλθει η εποχή της κινητικότητας.

Το αφιέρωμα, το οποίο περιλαμβάνει μια επιλογή από μικρού και μεγάλου μήκους animated ντοκιμαντέρ, έχει ως στόχο να αναδείξει τη χρήση των κινουμένων σχεδίων ως στρατηγική αναπαράστασης στο ντοκιμαντέρ, παρουσιάζοντας τις διαφορετικές χρήσεις και τεχνικές που χρησιμοποιούνται.

Κωμωδίες, θρίλερ, πορτρέτα, σύγχρονες αφηγήσεις. Τα ντοκιμαντέρ με κινούμενα σχέδια είναι τόσο πολύπλευρα, όσο η ίδια η ζωή. Το animation προσφέρει δημιουργική ελευθερία στους σκηνοθέτες, ζωντανεύει την Ιστορία και εμπλουτίζει το είδος του ντοκιμαντέρ.

Σας παρουσιάζουμε τα ντοκιμαντέρ του αφιερώματος, ενώ στο μεταξύ σάς επιφυλάσσουμε και μερικές εκπλήξεις. Η πλήρης λίστα θα ανακοινωθεί σύντομα.

Σας καλούμε να τα ανακαλύψετε:

Waltz with Bashir του Άρι Φόλμαν, Ισραήλ-Γαλλία-Γερμανία, 2008, 87΄

Ο ισραηλινός σκηνοθέτης Άρι Φόλμαν προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος, μέσα από το αυτοβιογραφικό Waltz with Bashir. Σχεδόν 26 χρόνια μετά την Κρίση του Λιβάνου και την σφαγή χιλιάδων Παλαιστινίων στα προσφυγικά στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα υπό το άγρυπνο βλέμμα ισραηλινών στρατιωτών, ο Φόλμαν, ο οποίος συμμετείχε ως νεαρός στρατιώτης στην Κρίση του Λιβάνου, επιχειρεί ένα τραυματικό ταξίδι στον αιματηρό Σεπτέμβριο του 1982.

Crulic: The Path to Beyond της Άνκα Νταμιάν, Ρουμανία-Πολωνία, 2011, 73΄

Βιογραφική ταινία που αφηγείται την ιστορία του Κρούλιτς, ενός 33χρονου Ρουμάνου που πέθανε στις πολωνικές φυλακές, ενώ έκανε απεργία πείνας. Ο διακεκριμένος ρουμάνος ηθοποιός Βλαντ Ιβάνοφ αφηγείται το ειρωνικό voiceover του Κρούλιτς από το υπερπέραν. Ένα δυνατό οπτικό στιλ, αποτέλεσμα υπέροχων τεχνικών animation όπου συνδυάζονται ζωγραφική στο χέρι, κολάζ, stop-motion και cut-outs, δημιουργεί μια εντυπωσιακή, απρόσμενα ολοκληρωμένη ταινία που θα τη θυμάστε για καιρό.

Is the Man Who Is Tall Happy?: An Animated Conversation with Noam Chomsky του Μισέλ Γκοντρί, Γαλλία, 2013, 88΄

Με έναν απρόσμενο συνδυασμό μορφής και στιλ, το ντοκιμαντέρ animation του Μισέλ Γκοντρί προσφέρει στους φιλοσοφικούς συλλογισμούς του Νόαμ Τσόμσκι έναν εκφραστικό καμβά με ένα απολαυστικά αναρχικό στιλ animation. Το θέμα της ταινίας είναι η ακαθόριστη φύση κάθε τρόπου σκέψης. Μοιράζεται αποτελεσματικά το ταξίδι των δύο ομιλητών, χωρίς όμως να μας αποκαλύψει κάποιον απτό προορισμό. Η ταινία τελειώνει, αλλά η συζήτηση συνεχίζει να αντηχεί επ’ αόριστον.

The Wanted 18 των Αμέρ Σομάλι και Πολ Κόουαν, Καναδάς-Παλαιστίνη-Γαλλία, 2014, 75΄

Συνδυάζοντας συνεντεύξεις και αρχειακό υλικό με animation, το ντοκιμαντέρ των Αμέρ Σομάλι και Πολ Κόουαν αφηγείται την παράξενη ιστορία 18 αγελάδων. Οι αγελάδες αποκτήθηκαν από μία παλαιστινιακή κοινότητα τη δεκαετία του 1980 και έγιναν σύμβολο ελευθερίας και αντίστασης, παρέχοντας γάλα στους παλαιστίνιους κατοίκους του οικισμού Μπέιτ Σαχούρ, ώστε να μην εξαρτώνται από τους ισραηλινούς παραγωγούς. Σύντομα οι ισραηλινές Αρχές στράφηκαν κατά των αγελάδων, χαρακτηρίζοντάς τες απειλή για την ασφάλεια. Με χιούμορ, το ντοκιμαντέρ καταγράφει το πνεύμα της πρώτης Ιντιφάντα μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες εκείνων που την έζησαν.

25 April της Λιάν Πούλεϊ, Νέα Ζηλανδία, 2015, 85΄

Η τραγική έκβαση της Εκστρατείας της Καλλίπολης του 1915. Το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε εικονογραφήσεις των επιστολών έξι Νεοζηλανδών που συμμετείχαν στη μάχη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αφηγείται την ιστορία της οδυνηρής θυσίας χιλιάδων στρατιωτών από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

Nuts! Της Πένι Λέιν, ΗΠΑ, 2016, 79΄

Ευρηματικό και άκρως διασκεδαστικό ντοκιμαντέρ που διηγείται τη (σχεδόν) αληθινή ιστορία του Τζον Ρόμιουλους Μπρίνκλεϊ, ενός γιατρού από το Κάνσας που ανακάλυψε το 1917 ότι μπορούσε να θεραπεύσει την ανδρική ανικανότητα μεταμοσχεύοντας όρχεις τράγων στους πάσχοντες. Συνδυάζοντας αναπαραστάσεις animation ζωγραφισμένες στο χέρι, συνεντεύξεις, αρχειακό υλικό και έναν εξαιρετικά αναξιόπιστο αφηγητή, το Nuts! ακολουθεί την άνοδο του Μπρίνκλεϊ από τη φτώχεια και την αφάνεια στα ύψη της διασημότητας, του πλούτου και της κοινωνικής επιρροής. Η ταινία, ο τίτλος της οποίας είναι λογοπαίγνιο με τις έννοιες «τρελός» και «όρχεις» προσφέρει μια απολαυστικά ανορθόδοξη ματιά σε ένα εξωφρενικό -και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο- κεφάλαιο της αμερικανικής ιστορίας.

Tower του Κιθ Μέιτλαντ, ΗΠΑ, 2016, 82΄

Ο σκηνοθέτης αναπαριστά με συναρπαστικό, πρωτότυπο τρόπο το πρώτο περιστατικό μαζικής δολοφονίας σε εκπαιδευτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας κινούμενα σχέδια τα οποία εναλλάσσει με συνεντεύξεις των επιζώντων. Τον Αύγουστο του 1966 ένας οπλισμένος άντρας οχυρώθηκε στο ψηλότερο σημείο του πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν και άρχισε να σκορπά τον θάνατο. Πυροβόλησε 16 ανθρώπους και τραυμάτισε 33. Το animation παγώνει στον χρόνο τα πρόσωπα -θύματα και αυτόπτες μάρτυρες- ενώ φορτίζει συναισθηματικά μια ιστορία τρόμου, αλλά και ανθρώπινης γενναιοδωρίας.

Another Day of Life των Ραούλ ντε λα Φουέντε και Ντέιμιαν Νένοφ, Πολωνία-Ισπανία-Βέλγιο-Γερμανία-Ουγγαρία, 2018, 86΄

Η συναρπαστική ιστορία ενός τρίμηνου ταξιδιού που έκανε ο γνωστός πολωνός ρεπόρτερ Ρίσαρντ Καπισίνσκι στην συγκλονισμένη από τον εμφύλιο πόλεμο Ανγκόλα, όπου η πρώτη γραμμή του πολέμου άλλαζε από τη μία ημέρα στην άλλη. Το ντοκιμαντέρ χρησιμοποιεί τα απομνημονεύματα του Καπισίνκι.

Chris the Swiss της Άνια Κόφμελ, Ελβετία-Κροατία-Γερμανία-Φινλανδία, 2018, 90΄

Κροατία, Ιανουάριος 1992. Ενώ μαίνεται ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, ένας νεαρός Ελβετός δημοσιογράφος βρίσκεται νεκρός υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, φορώντας τη στολή μιας διεθνούς ομάδας μισθοφόρων. Μικρή, η ξαδέλφη του Άνια Κόφμελ θαύμαζε αυτόν τον όμορφο νεαρό. Τώρα που μεγάλωσε, αποφασίζει να διερευνήσει την ιστορία του, προσπαθώντας να κατανοήσει την αλήθεια πίσω από την ανάμιξη του Κρις στη σύρραξη.

Μικρού μήκους ντοκιμαντέρ:

His Mother‘s Voice του Ντένις Τάπικοφ, Αυστραλία, 1997, 15΄

Τι μπορεί να πει μια μητέρα που χάνει βίαια το γιο της; Το ντοκιμαντέρ του Ντένις Τάπικοφ δίνει την απάντηση και μάλιστα δύο φορές. Ο Μάθιου Ίσντεϊλ πυροβολήθηκε θανάσιμα σε ένα σπίτι στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας τον Απρίλιο του 1995. Μερικές εβδομάδες αργότερα, η μητέρα του, Κάθι Ίσντεϊλ έδωσε συνέντευξη στον σταθμό ABC Radio. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την ιστορία με δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους, αναδεικνύοντας τις απεριόριστες δυνατότητες της τέχνης για την αντιμετώπιση των τραυματικών εμπειριών, σε μια βαθιά προσωπική διερεύνηση της αβύσσου της ανθρώπινης ψυχής.

Survivors της Σίλα Σοφιάν, ΗΠΑ, 1997, 16΄

Το θέμα της οικογενειακής βίας παρουσιάζεται μέσα από ένα animated ντοκιμαντέρ 16 λεπτών. Με αφαιρετικές ή εξαιρετικά παραστατικές εικόνες, το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε συνεντεύξεις θυμάτων οικογενειακής βίας που αφηγούνται με θάρρος τις ιστορίες τους και, με τη βοήθεια ειδικών, κάνουν τα πρώτα βήματα για να ξεπεράσουν τις τραυματικές εμπειρίες τους. Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει και τις αφηγήσεις θυτών.

Grasshopper του Μπομπ Σάμπιστον, ΗΠΑ, 2003, 15΄

Να αποφύγεις με κάθε τρόπο την μοναξιά σου… Ο Άρμιντ Φαντέχρα, πλανόδιος φιλόσοφος, μιλά για την αστρολογία και τους εποικοδομητικούς τρόπους περισυλλογής. Σε γκρι και πράσινο, αυτή η αμοντάριστη συνέντευξη δείχνει τι συμβαίνει όταν προσεγγίζεις τον σωστό άγνωστο με μία κάμερα.

Ryan του Κρις Λάντρεθ, Καναδάς, 2004, 14΄

Η βραβευμένη με Όσκαρ animated ταινία μικρού μήκους του Κρις Λάντρεθ βασίζεται στη ζωή του Ράιαν Λάρκιν, ενός καναδού animator ο οποίος δημιούργησε μερικές από τις πιο σημαντικές animated ταινίες της εποχής του. Ο Ράιαν βιώνει έναν εφιάλτη: εθίζεται στα ναρκωτικά και αναγκάζεται να ζητιανεύει στο δρόμο για να τα βγάλει πέρα. Μέσω CGI χαρακτήρων, o Λάντρεθ παίρνει συνέντευξη από τον σκηνοθέτη με σκοπό να φωτίσει την ψυχική του κατάρρευση και να προβάλει τις δικές του αντιφάσεις.

Never Like the First Time του Γιόνας Οντέλ, Σουηδία, 2006, 15΄

Τέσσερις άνθρωποι θυμούνται την πρώτη φορά που έκαναν σεξ. Οι διαφορετικές εμπειρίες παρουσιάζονται στις τέσσερις animated ιστορίες, άλλοτε τραγικές και άλλοτε κωμικές, ειπωμένες από τους εφήβους και τους ηλικιωμένους πρωταγωνιστές τους, έχουν όλες ένα κοινό στοιχείο: «Ποτέ δεν είναι σαν την πρώτη φορά!» Οι άνθρωποι πίσω από τις φωνές παραμένουν ανώνυμοι και εξηγούν με ειλικρίνεια τι σήμαινε γι’ αυτούς.

Slaves των Χάνα Χάιλμπορν και Ντέιβιντ Αρονόβιτς, Σουηδία-Νορβηγία-Δανία, 2008, 15΄

Ο Αμπούκ και ο Ματσιέκ είναι δύο από τα χιλιάδες παιδιά που στρατολογήθηκαν από χρηματοδοτούμενη από την κυβέρνηση παραστρατιωτική οργάνωση στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στο Σουδάν. Στο animated ντοκιμαντέρ τα δύο παιδιά αφηγούνται την ιστορία τους από τη στιγμή της στρατολόγησής τους μέχρι την απελευθέρωσή τους από την Επιτροπή για την Εξάλειψη της Απαγωγής Γυναικών και Παιδιών (CEAWK).

Madagascar, carnet de voyage του Μπαστιέν Ντιμπουά, Φίτζι-Γαλλία, 2010, 12΄

Το ντοκιμαντέρ, με τη μορφή ταξιδιωτικού ημερολογίου, ακολουθεί τα βήματα ενός περιηγητή, ο οποίος βιώνει από πρώτο χέρι τις παραδόσεις και τις τελετές της Μαδαγασκάρης, ειδικά τη Φαμαντιχάνα, την τελετή «στροφής των οστών». Οι σελίδες γυρίζουν, τα σχέδια ζωντανεύουν και τα καταπράσινα τοπία της Μαδαγασκάρης εμφανίζονται το ένα μετά το άλλο. Ας αρχίσει η γιορτή… Το συνονθύλευμα από σχέδια και εικόνες με διάφορες τεχνοτροπίες ανασυνθέτει εκείνη την κάποτε συντριπτική αίσθηση ότι είμαστε πλήρως παρόντες και σε υπερδιέγερση, που μας κυριεύει όταν βρεθούμε σε ένα τόσο πλούσιο αλλά ξένο περιβάλλον.

Lipsett Diaries του Θεοντόρ Ουσέβ, Καναδάς, 2010, 14΄

Το ντοκιμαντέρ επιχειρεί μία κάθοδο στη δίνη της αγωνίας που βασάνιζε τον φημισμένο καναδό σκηνοθέτη πειραματικών ταινιών Άρθουρ Λίπσετ, ο οποίος πέθανε πρόωρα σε ηλικία 49 ετών. Η animated ταινία με τη μορφή ημερολογίου χαρτογραφεί τα δαιδαλώδη μονοπάτια της ψυχικής διαταραχής, με εικόνες και ήχους που παραπέμπουν στα μοναχικά παιδικά χρόνια του καλλιτέχνη, τις ξέφρενες δημιουργίες του και την ιλιγγιώδη πτώση του στα βάθη της κατάθλιψης και της τρέλας. Το αποτέλεσμα είναι τόσο θεαματικό όσο και τολμηρό: μια κατακερματισμένη και συναρπαστική ταινία μικρού μήκους που μας βυθίζει στον ανεμοστρόβιλο ενός μυαλού εκτός ισορροπίας – μια μοναδική μελέτη του τι συμβαίνει όταν η ευφυία έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την τρέλα…

30%: Women and Politics in Sierra Leone των Αν Κέιντι και Εμ Κούπερ, Βρετανία-Σιέρα Λεόνε, 2013, 11΄

Τρεις γυναίκες από διαφορετικά κοινωνικά υπόβαθρα μας παρουσιάζουν με πάθος την ιστορία του δεκαετούς αγώνα για τη δίκαιη εκπροσώπηση των γυναικών στη διακυβέρνηση της Σιέρα Λεόνε. Η Μπερναντέτ Λαχάι, η Σαλαμάτου Καμάρα και η Μπάρμπαρα Μπανγκούρα μοιράζονται τις ιστορίες τους σχετικά με τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη σφαίρα της πολιτικής στη Σιέρα Λεόνε. Το έξοχο animation με ελαιογραφίες σε γυαλί της Εμ Κούπερ σε συνδυασμό με live action μεταμορφώνει ζητήματα που αφορούν το φύλο και την πολιτική σε μια καθηλωτική προβολή που μας βάζει σε σκέψεις.

Nowhere Line: Voices from Manus Island του Λούκας Σρανκ, Αυστραλία, 2015, 15΄

Μια animated ταινία μικρού μήκους που αφηγείται τις ιστορίες δύο κρατούμενων στο διαβόητο Υπεράκτιο Κέντρο Κράτησης Αιτούντων Άσυλο της Νήσου Μάνους στην Αυστραλία. Τον Οκτώβριο του 2014, ο σκηνοθέτης Λούκας Σρανκ επικοινώνησε τηλεφωνικά με τους δύο άνδρες, οι οποίοι κατάφεραν να διηγηθούν τις ιστορίες τους μέσα από το κέντρο κράτησης. Οι συνεντεύξεις τους μας προσφέρουν μια ανατριχιαστική εικόνα της καθημερινότητας των 2.000 ανθρώπων που κρατούνται αυτή τη στιγμή στα υπεράκτια κέντρα κράτησης της Αυστραλίας. Οι ιστορίες τους είναι η φωνή της ταινίας, εισχωρώντας βαθιά μέσα στις περίφρακτες εγκαταστάσεις του κέντρου κράτησης.

The Driver is Red του Ράνταλ Κρίστοφερ, ΗΠΑ, 2017, 15΄

Το ντοκιμαντέρ του Ράνταλ Κρίστοφερ εκτυλίσσεται στην Αργεντινή της δεκαετίας του 1960 και αφηγείται την ιστορία του ισραηλινού μυστικού πράκτορα Σβι Αχαρόνι, ο οποίος κυνηγούσε έναν από τους πιο υψηλόβαθμους Ναζί – εγκληματίες πολέμου, τον Άντολφ Άιχμαν.

Flesh της Καμίλα Κάρτερ, Βραζιλία-Ισπανία, 2019, 12΄

Θέμα της ταινίας είναι ο τρόπος που οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν σώματα προς κατανάλωση. Μέσω της μορφής και της υφής πραγματικών υλικών όπως η μπογιά, η υδατογραφία, ο πηλός και το φιλμ 35 χιλιοστών, σε συνδυασμό με σφάλματα ανάλυσης της εικόνας όπως τα glitches και datamosh, πέντε γυναίκες εμφανίζονται ως animation από γυναίκες animator, αναδεικνύοντας τον διεστραμμένο τρόπο που τις βλέπει η κοινωνία.

Πέρα από τον Σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο, η σειρά θα έχει αφηγητές σε τοπικό επίπεδο σε δέκα γλώσσες, όπως την Πενέλοπε Κρουζ στα Ισπανικά για την Ισπανία και τη Σάλμα Χάγιεκ για τη Λατινική Αμερική.

«Είναι απίστευτη τιμή να συμμετέχω στη σειρά ‘Ο Πλανήτης μας’ του Netflix. Πρόκειται για μια σειρά με πανέμορφα τοπία και το μήνυμα για την προστασία του περιβάλλοντος δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο ή πιο σημαντικό», δήλωσε η Πενέλοπε Κρουζ. «Νιώθω ότι ταυτίζομαι με όλα όσα πρεσβεύει ο ‘Πλανήτης μας’ και είμαι περήφανη που συμβάλλω στη μεταφορά ενός τόσο δυνατού έργου στην πατρίδα μου και στο κοινό όλου του κόσμου».

«Η σειρά ‘Ο Πλανήτης μας’ ξεπερνά τα σύνορα των χωρών και μεταφέρει ένα συγκλονιστικό μήνυμα για τον σεβασμό και τη φροντίδα που πρέπει να επιδεικνύουμε προς το φυσικό περιβάλλον», δήλωσε η Σάλμα Χάγιεκ. «Είναι τιμή μου να συνεργάζομαι με το Netflix ώστε να φέρουμε τη σειρά στην πατρίδα μου, το Μεξικό, και στο ισπανόφωνο κοινό ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής και του υπόλοιπου κόσμου».

 

Το φιλόδοξο τετραετές project έχει γυριστεί σε 50 χώρες από όλες τις ηπείρους του κόσμου, με πάνω από 600 μέλη στο συνεργείο, και εστιάζει στην ποικιλομορφία των οργανισμών που κατοικούν στον πλανήτη, από τις απομακρυσμένες άγριες περιοχές του Αρκτικού και τα μυστηριώδη βάθη των ωκεανών έως τα αχανή τοπία της Αφρικής και τις ποικιλόμορφες ζούγκλες της Νότιας Αμερικής.

Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ‘Ο Πλανήτης μας’, οι θεατές θα ταξιδέψουν από τα τροπικά δάση της Βραζιλίας έως το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ της Νορβηγίας και θα ανακαλύψουν πώς συνδέονται μεταξύ τους όλοι οι ευαίσθητοι οικότοποι και γιατί είναι όλοι κρίσιμης σημασίας για τη ζωή στον πλανήτη μας.

Στα επόμενα επεισόδια παρουσιάζονται τα βασικά μεγαοικοσυστήματα της Γης ή οικότοποι: παγωμένοι κόσμοι, ζούγκλες, παράκτιες θάλασσες, έρημοι και λιβάδια, ανοιχτές θάλασσες, περιοχές με γλυκά ύδατα και δάση. Χάρη σε μια τεράστια ομάδα που περιλαμβάνει μερικούς από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές, ερευνητές και επιστήμονες άγριας φύσης στον κόσμο, και με την υποστήριξη της νεότερης τεχνολογίας καμερών 4K, κάθε επεισόδιο παρουσιάζει πολλά εντυπωσιακά τοπία που δεν έχουν αποτυπωθεί στην κάμερα στο παρελθόν.

Με ασύγκριτη θεματολογία και απίστευτα φιλόδοξη, η σειρά Ο Πλανήτης μας θα ψυχαγωγήσει και θα καθηλώσει κοινό όλων των ηλικιών από όλο τον κόσμο. Το σημαντικότερο είναι ότι η σειρά θα συμβάλει στο να γίνει η αρχή για μια σημαντική συζήτηση σχετικά με το “σπίτι” που μοιραζόμαστε όλοι μας, σε μια κρίσιμη περίοδο όπου απαιτείται δράση από τον κόσμο. Οι θεατές θα θαυμάσουν τα ξεχωριστά τοπία και τα πολύτιμα και σπάνια είδη της άγριας ζωής, αλλά θα ενημερωθούν επίσης και για τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την προστασία του φυσικού μας κόσμου. «Σε όλο τον πλανήτη, οι κρίσιμες συνδέσεις διαταράσσονται», σημειώνει ο Ατένμπορο. «Οι πράξεις μας μέσα στα επόμενα 20 χρόνια θα καθορίσουν το μέλλον κάθε ζωής στη Γη».

Η σειρά-ορόσημο για τη Φυσική Ιστορία που αποτελείται από οκτώ μέρη κάνει πρεμιέρα παγκοσμίως στις 5 Απριλίου.

Την παραγωγή της σειράς Ο Πλανήτης μας ανέλαβε η Silverback Films, Ltd σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF). Παραγωγοί της σειράς είναι οι Άλαστερ Φόδεργκιλ και Κιθ Σόλεϊ.

Netflix.com/OurPlanet

Ακολουθήστε τη σειρά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης @OurPlanet #ShareOurPlanet