Ως διαδήλωση εννοείται η οργανωμένη συγκέντρωση των πολιτών με σκοπό την ελεύθερη έκφραση των πεποιθήσεων και απόψεών τους για την προβολή των αιτημάτων και των διεκδικήσεών τους.
Το δικαίωμα στην διαδήλωση ή αλλιώς το δικαίωμα της συνάθροισης ή του συνέρχεσθαι, κατοχυρώνεται στο άρθρο 11 του Ελληνικού Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Με άλλα λόγια, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν ελεύθερα το περιεχόμενο, το είδος, το μέρος και την χρονική περίοδο της διαδήλωσης  όπως επίσης και τον τρόπο έκφρασης των αιτημάτων τους, για παράδειγμα η καθιστική διαμαρτυρία, η διαδήλωση με την συμμετοχή μουσικών οργάνων κλπ. Ο σκοπός της διαδήλωσης μπορεί να είναι κοινωνικός, πολιτικός, θρησκευτικός, για επίκαιρα ζητήματα,  χωρίς κανένα «θεματικό όριο». Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η διαδήλωση πρέπει να είναι ήσυχη και άοπλη.

Μέσω των διαδηλώσεων, οι πολίτες όλου του κόσμου διαχρονικά προσπαθούν να εκφράσουν τα πιστεύω τους. Από το Σικάγο μέχρι την Αθήνα, από την Ιταλία έως την Ινδία συναντάμε κοινωνικούς αγώνες οι οποίοι έμειναν στην ιστορία. 

Πολλοί καλλιτέχνες από το εγχώριο και διεθνές, προσπάθησαν να αποδώσουν τις διαδηλώσεις των πολιτών μέσα από τα έργα τους. 

Giuseppe Pellizza da Volpedo, «Il Quarto Stato» (1901) 

Το επικό έργο του ιταλού ζωγράφου Giuseppe Pellizza da Volpedo (1868-1907), «Η τέταρτη τάξη» (Il Quarto Stato,1901) αντανακλά την λαϊκή διαδήλωση, η οποία εξελίχθηκε σε άγρια εξέγερση, από την πλευρά της καταπιεσμένης αγροτικής τάξης, στην Ιταλία, κατά των φεουδαρχών, στην αρχή του 20ου αιώνα. Ο πίνακας του Pellizza de Volpedo έγινε γνωστός μέσα από τoυς τίτλους της ταινίας «1900»

του Ιταλού σκηνοθέτη Bernardo Bertolucci η οποία αναφέρεται στην κοινωνική σύγκρουση και τη μεταβολή που συνέβη στην Ιταλία, στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. 

Benny Andrews (1930-2006), «Did the bear sit under a tree?» (1969)

Το δεύτερο έργο τέχνης, εντοπίζεται σε μία συλλογική έκθεση στην Νέα Υόρκη το 1963, από καλλιτέχνες οι οποίοι αποτυπώνουν την διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τους έγχρωμους πολίτες και για όλες τις μειονότητες, στο Σικάγο. Με αφορμή το «Έχω ένα όνειρο» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, οι καλλιτέχνες επικεντρώθηκαν στην μερική αφαίρεση του χρώματος από τα έργα τους, δίνοντας συχνά έμφαση σε συμβολισμούς.

Δημοσθένης Κοκκινίδης «Διαδήλωση» (1980)

Τέλος, ο πίνακας του Δημ. Κοκκινίδη(1929-2020),  είναι εμπνευσμένος από τις ακούραστες διαδηλώσεις  πολιτικοκοινωνικού ριζοσπαστισμού, οι οποίες κατέκλυζαν την Αθήνα από την περίοδο της  μεταπολίτευση και μετά. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του έχει ο άνθρωπος, είτε αυτός λειτουργεί ατομικά είτε συλλογικά. 

Σε αρκετές περιπτώσεις, αποδείχθηκε πως μέσα από τις διαδηλώσεις οι φωνές των πολιτών εισακούστηκαν και υλοποιήθηκαν τα αιτήματά τους.

Στην χώρα μας, πριν από μερικούς μήνες, τροποποιήθηκε το άρθρο 11 του Συντάγματος περί δικαιώματος στην διαδήλωση.
Αλήθεια, απειλούνται οι κοινωνικοί αγώνες; 

]]> https://dev.togethermag.gr/newsfeed/tou-politexneiou/ Fri, 16 Nov 2018 22:00:00 +0000 https://togethermag.gr/uncategorized/tou-politexneiou/

Στέλιος Μήλιος

Σήμερα τιμάμε τους ήρωες που θυσιάστηκαν για εμάς, ας μην τους πληγώνουμε, ας τους κάνουμε περήφανους μέσα από τους αγώνες μας…

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 αποτελεί την κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση, όπου προανήγγειλε την πτώση της χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21-4-67 είχε επιβάλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα. Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της ελεύθερης σκέψης και βούλησης και της δημοκρατίας ήταν οι αξίες που έκαναν δίκαιο των αγώνα και τις θυσίες των φοιτητών. Η εξέγερση των φοιτητών αποτελεί αναπόσπαστο σύμβολο του αγώνα καθώς και πηγή ιδεών και ιδανικών. Ήταν, είναι και θα είναι η απάντηση σε κάθε μορφής χούντας.
Τότε το σύνθημα ήταν: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Ζητούσαν το αυτονόητο και το κέρδισαν. Το κέρδισαν και το διεκδίκησαν έπειτα από την έννοια της συλλογικότητας και της θυσίας. Αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για τις επόμενες γενιές. Για να ζούμε σε ένα κόσμο που θα επικρατεί ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία.

Κατά πόσο όμως έχουμε σήμερα την δυνατότητα να απολαμβάνουμε μία φέτα ψωμί; Η παιδεία μας είναι ικανή να μας μορφώσει; Είναι δωρεάν και έχουν πρόσβαση όλοι σε αυτήν; Ζούμε όντως με ελευθερία και δημοκρατία; Υπάρχει ειρήνη και ισότητα;

Η απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα τις βρίσκουμε μέσα από την καθημερινότητα μας. Από το 2009 μέχρι σήμερα έχει ξεκινήσει μια νέα μορφή χούντας. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα καθεστώς οικονομικής δικτατορίας που έχει άμεση επίδραση στη κοινωνία και στη μεταξύ σχέση των ανθρώπων.
Διανύουμε μια εποχή με την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση. Άνεργοι και άστεγοι πρωταγωνιστούν στις κοινωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η παιδεία στη χώρα μας βρίσκετε στα χειρότερα εκπαιδευτικά και μορφωτικά επίπεδα. Φοιτητές αφήνουν τις σπουδές τους λόγω οικονομικών προβλημάτων. Η δημοκρατία και η ελευθερία δεν υφίστανται στον σύγχρονο κόσμο του διαδικτύου και της καθοδηγούμενης προπαγάνδας που ζούμε.

Καθημερινά ακούμε για πολέμους και όχι για ηγέτες που επιδιώκουν στην ειρήνη και την ισότητα. Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν δίχως αξίες και ηθικές.
Σήμερα το σύνθημα πρέπει να είναι ξανά το ίδιο. Πρέπει να υπάρξουν οι σύγχρονοι αγωνιστές που θα διεκδικήσουν ξανά ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Οι φωνές στα κάγκελα και στους δρόμους είναι δημοκρατία και ελευθερία. Ήρθε η ώρα λοιπόν να αφήσουμε το δικό μας στίγμα στην ανθρωπότητα. Μην το ξεχνάς. Η ιστορία είναι κομμάτι μας και εμείς δικό της!