Γράφει η Τάνια Ώττα

Ο κόσμος έχει κουραστεί με όλη αυτήν την πρωτοφανή κατάσταση που βιώνουμε φέτος. Κι είναι λογικό. Δεν άλλαξε απλώς ο τρόπος ζωής μας, αλλά με κυρίαρχα στοιχεία το άγχος και τον φόβο για επιβίωση, οι ρυθμοί της καθημερινότητας μοιάζουν με τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι, που τρέχει, σταματά, ξανατρέχει, ξανασταματά, αναποδογυρίζει, επανέρχεται στο δρόμο του κι ούτω καθεξής, με τα χτυπήματα όμως να αφήνουν πληγές που δύσκολα θα γιατρευτούν.

Δυστυχώς, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το προνόμιο της σταθερής δουλειάς του δημοσίου ή της εργασίας σε επιχείρηση του ιδιωτικού τομέα που συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, παρ’ όλες τις συνθήκες που επικρατούν. Η ανεργία χτύπησε κόκκινο και η απόγνωση του επιχειρηματικού κόσμου συνεχώς αυξάνεται. Απομονωθήκαμε, χάσαμε δικούς μας ανθρώπους  χωρίς να τους χαιρετήσουμε όπως θα θέλαμε κι όπως τους άξιζε, δεν μπορούμε να φροντίσουμε αυτούς που αγαπάμε και μας χρειάζονται, γίναμε καχύποπτοι, επιφυλακτικοί, με μία μάσκα να κρύβει το χαμόγελό μας και τα χέρια μας να ξηραίνονται από το αντισηπτικό, περπατάμε με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς να μπορούμε να ανασάνουμε φυσιολογικά , φοβόμαστε να αγγίξουμε αντικείμενα και ανθρώπους, απολογούμαστε για το που πάμε και τι κάνουμε και πνιγόμαστε μέσα σε αυτήν την σιωπή που σκορπά μόλις πέσει το σκοτάδι. Ακόμη και τα φώτα του γιορτινού στολισμού δεν έχουν κανέναν να τα θαυμάσει. Αναβοσβήνουν μόνα τους και φωτίζουν τους άδειους δρόμους, τα άδεια στενά, τις άδειες πλατείες.

Κλεισμένος στο σπίτι του ο κόσμος ψυχαγωγείται καταναλώνοντας τηλεοπτικά προγράμματα, βλέποντας τα δελτία ειδήσεων, που στην πλειοψηφία σκορπούν τον πανικό κι από την άλλη δείχνουν την ανισότητα που επικρατεί στην κοινωνία, καθώς άνθρωποι πεθαίνουν και πεινούν κι από την άλλη κάποιοι συνεχίζουν τη ζωάρα τους χωρίς να τους αγγίζει τίποτα.

Τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έγιναν η παρηγοριά του ανθρώπου, όπου ο κάθε χρήστης περνά ατελείωτες ώρες γράφοντας, σχολιάζοντας, κοινοποιώντας, παρακολουθώντας άλλους χρήστες, στέλνοντας μηνύματα, με την ψυχολογία του να περνά από σαράντα κύματα.

Πέρα από το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και του σχολιασμού, δεν είναι λίγοι αυτοί που ξεπερνούν τα όρια κι επιδίδονται σε έναν παραλογισμό επίρριψης ευθυνών για όσα συμβαίνουν. Το να μιλάς για ατομική ευθύνη συνεπάγεται να γνωρίζεις τι σημαίνει και να σε διακατέχει. Που θα οδηγήσει τελικά όλο αυτό και πότε θα αρχίσουμε να ζούμε φυσιολογικά, είναι ερωτήματα που μας απασχολούν όλους, καθημερινά, με την υπομονή και έχει φτάσει τα όρια της ανοχής πλέον. Η κοινωνία κουράστηκε και το δείχνει. Η ανάγκη για ένα μήνυμα αισιοδοξίας είναι πιο επιτακτική από ποτέ, κι αυτό που πρέπει να παραμείνει ζωντανό και να μην επιτρέψουμε σε καμία περίπτωση να χαθεί είναι η ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Ειδικά λόγω των ημερών που έρχονται, ας δείξουμε την ποιότητα μας και την αξία μας. Αυτά κανένας ιός δεν πρόκειται να μας τα στερήσει αρκεί να το θέλουμε.

Καλές γιορτές με υγεία και ανθρωπιά.

Η ιστορία του Studio 54 είναι πραγματικά για τους δύο άνδρες που το ίδρυσαν: ο Ian Schrager και ο  Steve Rubell, προερχόμενοι από την εργατική τάξη  και έγιναν αμέσως φίλοι στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών. Παρά τις διαφορές τους (ο Rubell ήταν ομοφυλόφιλος και εξωστρεφής, ενώ ο Schrager ήταν ήσυχος και straight), το δίδυμο άνοιξε τη ντίσκο στο σκυθρωπό μπλοκ της West 54^th Street στο Μανχάταν. Μόλις τρία χρόνια μετά οι δύο άνδρες φυλακίστηκαν για φοροδιαφυγή.

GETTY IMAGES

Σε συνέντευξή του στο CR Fashion Book ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει την αληθινή ιστορία του Studio 54.

Τι ήταν εκείνο που σας τράβηξε το ενδιαφέρον σε αυτό το project;

Το Studio 54 είναι μια από εκείνες τις ιστορίες που οι άνθρωποι νομίζουν ότι γνωρίζουν, αλλά δεν ξέρουν πραγματικά. Προφανώς και απολάμβανε διεθνούς φήμης, ήταν ένα θρυλικό μέρος το οποίο αποτελεί αντικείμενο συζήτησης ακόμα και 50 χρόνια μετά. Ο Steve Rubell το 1989 και ο Ian Schrager ήταν η  Greta Garbo των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης και ο οποίος δεν μίλησε ποτέ για την ιστορία του μέχρι τώρα.

Το Studio 54 απέκτησε τη φήμη του από τις διασημότητες – θαμώνες, αλλά η ταινία επιντρώνεται στους Ian και Steve. Τι σας ενέπνευσε να εξερευνήσετε τη φιλία τους;

«Με συναρπάζουν οι ασυνήθιστες σχέσεις και ο ίδιος ο Ian αναφέρεται στη σχέση του με τον Steve ως ένας γάμος» λέει σε ένα σημείο της ταινίας. «Ήμασταν σαν ένα παντρεμένο ζευγάρι, δεν είμαι σίγουρος ποιος ήταν ο άνδρας και ποια η γυναίκα. Ο Ian ήταν straight, ο Steve ήταν ομοφυλόφιλος, ήταν κολλητοί φίλοι από το κολλέγιο και συνέχισαν δημιουργώντας μια εξαιρετική συνεργασία και κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους. Το να αναφερθώ στις διασημότητες και το πώς περνούσαν το χρόνο τους εκεί δεν με συνάρπαζε.

GETTY IMAGES

Τι δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι για το club;

«Η αντίληψη περί του σεξ, των ναρκωτικών και της ντίσκο δεν είναι εντελώς ψευδείς, αλλά υπήρξε κάτι παραπάνω από αυτό. Νομίζω ότι συμβόλιζε έναν ισχυρό χώρο όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να εκφραστούν και να ζήσουν το είδος της ελευθερίας που σήμερα είναι σχεδόν ακατανόητη, αποτέλεσε την τελευταία έκφραση της σεξουαλικής επανάστασης που άρχισε στις αρχές τις δεκαετίας του ’60 με το χάπι επόμενης μέρας και τελειώνει με την κρίση του ιού HIV/AIDS στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αυτό τελείωσε τη σεξουαλική επανάσταση όπως την γνωρίζουμε. Τα πάντα μετατράπηκαν από την κρίση του HIV/AIDS και την έλλειψη αντίδρασης εκ μέρους της κυβέρνησης Ρέιγκαν».

Ήταν δύσκολο για τον Ian να ανοιχτεί για αυτές τις εμπειρίες;

«Δεν ήταν εύκολο για εκείνον, επειδή είναι ένα πολύ κλειστός και δεν του αρέσει να προκαλεί. Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που βίωσαν μια μεγάλη επιτυχία, έχει ένα αφήγημα για τη ζωή του και του αρέσει να μένει πιστός σε αυτό. Θεωρώ πως αισθάνθηκε εκτεθειμένος και πολύ ευάλωτος επειδή υπάρχουν πολλές άσχημες αλήθειες που συνδέονται με ότι συνέβη γύρω από το Studio 54. Στην ταινία είναι αναγκασμένος να τα αντιμετωπίσει. Πιστεύω ότι έπραξε καλώς, αλλά θεωρώ πως δεν ήταν τόσο απλό για τον ίδιο.

Τι θέλεις ο κόσμος να πάρει από αυτή την ταινία;

«Θέλω οι άνθρωποι να καταλάβουν τι ήταν το Studio 54 και να διαμορφώσουν ένα ευρύτερο πλαίσιο για το γιατί είναι κάτι που θα πρέπει να θυμόμαστε ακόμα και σήμερα, αν και είχε μικρή διάρκεια ζωής, κάτι φαινομενικά ασήμαντο όπως ένα νυχτερινό club. Το αντιμετωπίζουμε ως ένα είδος Paradise Lost, αλλά υπάρχει μια απίστευτα οδυνηρή πτυχή σε αυτό που έχει να κάνει με την αποσύνθεση ενός πανέμορφου κόσμου, που από πολλές απόψεις ήταν πιο ελεύθερο και αποδεκτό απ’ ότι εκείνα που το ακολούθησαν. Με άλλα λόγια, η ομοφυλοφιλία και η LGBT κοινότητα έχει κάνει άλματα τις επόμενες από την Studio 54 εποχή. Είναι μια σκοτεινή ιστορία, αλλά αξίζει να τη γνωρίσουμε».