Περιβάλλεται από βουνά και σε υψόμετρο από 870 μέτρα, το μέγιστο βάθος του είναι 50 μέτρα, καλύπτει και έκταση του 75 στρέμματακαι η περίμετρός του είναι 5 χιλιόμετρα. Όταν η στάθμη πέφτει, δύο νησίδες αναδύονται στη βορειοδυτική πλευρά. Επίσης, από την ανατολική πλευρά ξεκινά το Wildlife Resort, το οποίο εκτείνεται μέχρι τα όρια των κοινοτήτων Αυγρίνου και Αγίας Σωτήρας.

Όμορφη ήταν και η τοποθεσία που σήμερα καλύπτεται από τα νερά της. Εκεί είχαν τα χωράφια και τους κήπους τους οι κάτοικοι του Βυθού, που πρόθυμα δώρησαν για το κοινό καλό. Σήμερα, η λίμνη υδροδοτεί σχεδόν όλους τους οικισμούς του δήμου Βοΐου.

Εδώ, όπου το ποτάμι κυλούσε απότομα ανάμεσα στα απόκρημνα βράχια, βρίσκεται η υποθαλάσσια πλέον γέφυρα του Βύθου, το Ζντρουγκογέφυρο, στο μονοπάτι που συνέδεε το χωριό με την Αγία Σωτήρα και τον Αυγερινό.

Σήμερα, η λίμνη είναι το σήμα κατατεθέν της περιοχής.

Προσελκύει πολλούς εκδρομείς, αλλά και ψαράδες, αφού έχει εμπλουτιστεί με διάφορα είδη ψαριών, μεταξύ των οποίων και η ιριδίζουσα πέστροφα. Είναι επισκέψιμο με αυτοκίνητο από την πλευρά του φράγματος και από την πλευρά του Βυθού με αυτοκίνητο μέχρι ένα σημείο και μετά από ένα σύντομο μονοπάτι, το οποίο είναι μέρος του μεγάλου μονοπατιού “Το Ταξίδι του ποταμού Πραμορίτσα” και εκτείνεται 250 μέτρα ακριβώς δίπλα στη λίμνη.

Αυτό δίνει την ευκαιρία για μια βόλτα στα κρυστάλλινα νερά, τον μισοβυθισμένο μύλο του Καραγιάννη και τον καταρράκτη του Αγίου Πολύκαρπου, σε μια από τις πιο όμορφες τοποθεσίες του Βοΐου.

Από ψηλά μπορεί κανείς να θαυμάσει το εντυπωσιακό τοπίο μέσω του επαρχιακού δρόμου που οδηγεί από τον Βύθο στη Μονή της Αγίας Τριάδας και του μονοπατιού που συνδέει τον Βύθο με τον Αυγερινό. Το βορειοδυτικό τμήμα του διαπερνά τις απότομες πλαγιές που θυμίζουν φιόρδ.

Πανέμορφα γραφικά χωριουδάκια, πέτρινα σοκάκια, βόλτες στο βουνό, παραδοσιακό φαγητό, σε παραδοσιακούς ξενώνες είναι όλα αυτά που σε κάνουν να θέλεις να ετοιμάσεις τη βαλίτσα σου για την επόμενη φθινοπωρινή σου απόδραση.

Στο Πεύκο Καστοριάς

Το χωριό Πεύκο είναι κτισμένο στους πρόποδες του Γράμμου και σε υψόμετρο 980 μ. Από την Καστοριά απέχει 40 χιλιόμετρα και από το Νεστόριο 15 χιλιόμετρα.

Περνώντας το Νεστόριο, θαυμάζεις τον ποταμό Αλιάκμονα και δεξιά και αριστερά τις καταπράσινες πλαγιές. Αριστερά είναι οι καταπράσινες πλαγιές  που φθάνουν μέχρι ψηλά, μέχρι τον πύργο Άσπρη Πέτρα. Δεξιά συναντάς και θαυμάζεις απότομα βράχια και πλαγιές καταπράσινες, όλο βαλανιδιές, πλατάνια, καστανιές. Κοντά στο χωριό φθάνοντας, περνάς τον παραπόταμο που περνά μέσα από το χωριό και ενώνεται με τον Αλιάκμονα. Αριστερά απότομες πλαγιές, το ύψωμα Ζιάκα και το ύψωμα Καψάλιες (ύψωμα Πεύκο), ντυμένες με οξιά και πεύκα, δεξιά είναι το ύψωμα Καραούλη, ντυμένο με βαλανιδιές και πεύκα. Κοντά στο χωριό το ομορφαίνουν πεύκα, βαλανιδιές, οξιές. Μακριά υψώνεται το ύψωμα Αλιάς και δεξιότερα ο Τσέρνος. Όλες αυτές οι κορυφές είναι ντυμένες με πεύκα και οξιά. Προχωρώντας πιο πάνω στη ρεματιά συναντάς το παλιό χωριό Λειβάδια, που παλιά κατοικούσαν Τουρκοαλβανοί, οι λεγόμενοι «μπέηδες». Ήταν κτισμένο μέσα σε καταπράσινα λιβάδια και με άφθονα κρύα νερά. Πάνω από το χωριό το ομορφαίνουν τα πανύψηλα έλατα και λιγοστά πεύκα που είναι ξακουστά για την καλή ξυλεία.

Απέναντι βρίσκεται το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής και πιο πάνω το ύψωμα Κούλα και το εικονοστάσιο Παναγιά. Προχωρώντας για το Γράμμο, περνάς από το παλιό χωριό Λιανοτόπι που εκεί κοντά βρίσκεται το μοναστήρι ο Άγιος Ζαχαρίας, ένα παλιό μοναστήρι που βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Είναι και το χωριό Ζαγάρι που και εκεί κατοικούσαν Τουρκοαλβανοί.

Ανηφορίζοντας για τον Γράμμο όλες οι πλαγιές είναι ντυμένες με πεύκα και οξιές. Φθάνοντας στον Γράμμο θαυμάζεις τις καταπράσινες πλαγιές που βόσκουν πολλά πρόβατα και αγελάδες. Ανάμεσα στις πλαγιές είναι ο ποταμός με πολύ γάργαρο νερό, κατακάθαρο που από εκεί ξεκινάει ο Αλιάκμονας και περνά μέσα πό μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα σε βράχια που είναι πάνω από εκατό μέτρα ψηλά. Κατεβαίνοντας χαμηλά στο ποτάμι θα ακούσεις που δημιουργείται με τον αντίλαλο ανάμεσα στα βράχια τον ήχο και ανάμεσα στα βράχια αφρούς από το νερό. Πιο αριστερά από το Γράμμο είναι οι Αρρένες και εκεί είναι το πανέμορφο τοπίο-καταπράσινες πλαγιές με θεόρατες οξιές. Υπάρχει και η λίμνη που γύρω την στολίζουν οι πανύψηλες οξιές. Η κορυφή είναι όλο απότομα βράχια που το υψόμετρο είναι πάνω από 2.000 μ. Αξίζει τον κόπο για να απολαύσεις όλα αυτά τα ωραία τοπία.

Στο Πισοδέρι Φλώρινας

Το Πισοδέρι είναι ένα από τα πιο ορεινά χωριά του τόπου μας. Χτισμένο σε υψόμετρο 1450 μ., πάνω στο στενό πέρασμα του δρόμου που οδηγεί από τη Φλώρινα (22 χλμ.) στις Πρέσπες, στον αυχένα που χωρίζει το όρος Βαρνούντας από το όρος Βίτσι. Το 80% της έκτασης του (18000 στρ.) καλύπτεται από πυκνά δάση οξιάς, ενώ το υπόλοιπο είναι αλπικά λιβάδια.

Ήταν οικισμός κλεισουροφυλάκων από τα χρόνια των αρχαίων Μακεδόνων και διατηρήθηκε τέτοιος μέχρι και την Τουρκοκρατία. Σημείο αναφοράς του Πισοδερίου είναι η Μοδέστειος Σχολή, κτίσμα του 1903. Υπήρξε φάρος του Ελληνισμού, ανώτερο εθνικό και μορφωτικό ίδρυμα που γαλούχησε γενεές ολόκληρες Πισοδεριτών. Σήμερα, αναπαλαιωμένη και κατάλληλα διαρρυθμισμένη λειτουργεί ως ξενώνας.

Στα ΒΔ του χωριού (4 χλμ.), περιτοιχισμένο από ένα πυκνό δάσος από οξιές, βρίσκεται το βυζαντινό (11ος αι.) μοναστήρι της Αγ. Τριάδας, στο οποίο κάθε χρόνο του Αγ. Πνεύματος πανηγυρίζει το χωριό.

Στην ρεματιά που βρίσκεται κάτω από το χωριό μπορούμε να επισκεφθούμε τον μεταβυζαντινό (1730) ναό της Αγ. Παρασκευής και το παρεκκλήσι του Αγ. Χαραλάμπους όπου κάτω από την Αγία του Τράπεζα ετάφη, για τρία χρόνια, το κεφάλι του Παύλου Μελά το 1904.

Πολύ κοντά στον οικισμό, μόλις στα 2 χιλιόμετρα, λειτουργεί το Χιονοδρομικό Κέντρο Πισοδερίου, το οποίο απέχει 29 χιλιόμετρα από την πόλη της Φλώρινας.

Στο Τρίκωμο Γρεβενών

Το χωριό Τρίκωμο βρίσκεται στην ΠΕ Γρεβενών και σε απόσταση νοτιοδυτικά από τα Γρεβενά 22 χλμ.

Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της Πίνδου και υψόμετρο 870 μέτρα. Βρίσκεται κοντά στο Βενέτικο (Γαλάζιο) ποταμό, παραπόταμο του Αλιάκμονα και συνορεύει με τα χωριά Κηπουριό, Κοσμάτι,  Σταυρός,  Παρόρειο, Μοναχίτι και Σπήλαιο.

Το χωριό σύμφωνα με την παράδοση δημιουργήθηκε το 17ο Αιώνα μ.Χ. από τη συνένωση τριών ποιμενικών οικισμών, του Ελευθεροχωρίου (στην σημερινή τοποθεσία που βρισκεται ένα εξωκλήσι του χωριού, η Αγία Παρασκευή), του  Ζιάννη και της Καλογριάς (στην σημερινή τοποθεσία που βρίσκεται ένα εξωκλήσι του χωριού, ο Άγιος Αθανάσιος) , για να προστατευτούν οι κάτοικοι από τις επιδρομές και τις λεηλασίες των Τούρκων Κατακτητών.

Το πρώτο του όνομα ήταν Ζάλοβο.

Αργότερα οι κάτοικοι από ποιμένες έγιναν αμπελουργοί. Τα τρικωμιώτικα κρασιά ήταν γνωστά σε όλη τη δυτική Μακεδονία και Ήπειρο. Μεταφέρονταν με ζώα σε τουλούμια (ασκοί) προς πώληση. Τα οικονομικά του χωριού ήταν σε καλή κατάσταση και η ανάπτυξη του χωριού μεγάλη.

Σήμερα, το χωριό δεν έχει την παλιά δόξα και φήμη,  διότι η μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική  έδιωξε τους νέους μακριά από το χωριό. Ο επισκέπτης όμως και σήμερα αν βρεθεί στο χωριό, οι ολίγοι κάτοικοι που απέμειναν θα τον δεχτούν με αγάπη και φιλοξενία. Στους δυο ξενώνες που υπάρχουν θα βρει ευχάριστη παραμονή και καθαριότητα, στην ταβέρνα που βρίσκεται στην πλατεία, νόστιμα και παραδοσιακά φαγητά. Στο καφενείο ευχάριστη διασκέδαση. Τα μονοπάτια θα τον χαρίσουν ευχάριστες διαδρομές μέσα στην καταπράσινη φύση, ο Βενέτικος νόστιμα ψάρια.

Η επίσκεψη στα δυο πέτρινα γεφύρια  Αζίζ-Αγά και Καγγέλια θα του θυμίσουν άλλες εποχές ακμής και πολιτισμού.

Ιδίως το γεφύρι του Αζίζ-Αγά που κατασκευάστηκε το 1727 είναι τρίτοξο γεφύρι με ύψος 15 μ. και πλάτος 70 μ. Είναι το μεγαλύτερο της Μακεδονίας. Το δεύτερο γεφύρι  τα Καγγέλια (γέφυρα Καστανιάς) είναι δίτοξο, με άγνωστη ημερομηνία κατασκευής και αποτελούσε το βασικό πέρασμα για τα χωριά Μικρολίβαδο και Μοναχίτι.

Στο Καταφύγι Κοζάνης

Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι ορεινό χωριό. Είναι χτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.450 μέτρων στις πλαγιές των Πιερίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδος. Σύμφωνα με τον Νικόλαο Σχοινά, το χωριό είχε πληθυσμό 150 Ελληνοχριστιανικών οικογενειών το 1886.  Προπολεμικά αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα και μάλιστα ήταν κεφαλοχώρι.

Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι η γενέτειρα του ήρωα του Καζαντζάκη, Αλέξη Ζορμπά, ο οποίος λεγόταν Γιώργος Ζορμπάς. Στο χωριό διασώζεται και το οικόπεδο του σπιτιού του, στα ερείπια του οποίου έχει χτιστεί ένα οίκημα που θα λειτουργεί ως Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης, το χωριό είναι η γενέτειρα του Ακαδημαϊκού Ιωάννου Τσικοπούλου, του αειμνήστου Μητροπολίτου Χίου Νικηφόρου Τζιφοπούλου και του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα.

Σήμερα το Καταφύγι, κατοικείται μόνο τους θερινούς μήνες, από τους ιδίους τους κατοίκους οι οποίοι μετά την πυρπόληση, μένουν στην Κατερίνη και έτσι αναβιώνει έστω και για λίγο το όμορφο χωριό των Πιερίων, αλλά και από άλλους μη Καταφυγιώτες, οι οποίοι έκαναν σπίτια λόγω της ομορφιάς του χωριού. Το φυσικό τοπίο είναι εκπληκτικό και μοναδικό.

Το φυσικό τοπίο είναι εκπληκτικό και μοναδικό. Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφτεί το χωριό από την πλευρά του Ελατοχωρίου Πιερίας, και μέσα από μία μαγευτική διαδρομή φτάνει κανείς στην πλατεία. Στην πλατεία, ο επισκέπτης θα δει την εκκλησία της Παναγίας, η οποία ξαναχτίστηκε και εγκαινιάστηκε το 1969 από τον τότε Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κυρό Διονύσιο.

Στην συνοικία Μαγουλάδες ή Μαγλάδες, υπάρχει η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και στο πίσω μέρος υπάρχει και ξενοδοχείο. Στην άλλη πλευρά του χωριού υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου, κτίσμα του 1750, και είναι ο μόνος Ναός πού δεν κάηκε από την πυρπόληση των Γερμανών, παρά τις προσπάθειές τους. Τα σημάδια από τις προσπάθειές τους να βάλουν φωτιά φαίνονται ακόμα στους τοίχους. Εκτός από αυτές, υπάρχουν και οι εκκλησίες του Προφήτου Ηλία στον μικρό λόφο με την ονομασία Καραούλι, με μια εκπληκτική θέα προς την Κοζάνη και στην λίμνη του Αλιάκμονος του Πολυφύτου.

Ο γκρεμός από το Καραούλι, ονομάζεται Σκρίκα. Υπάρχει ακόμα το εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου και του Αγίου Δημητρίου, όπου και το κοιμητήριο του χωριού στο οστεοφυλάκιο του οποίου φυλάγονται οστά Καταφυγιωτών, ενώ στην τοποθεσία Λιβάδια υπάρχει και ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Το παλιό πέτρινο δημοτικό σχολείο του χωριού από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για “λιθόκτιστο κτίριο που στεγάζεται με τετράρριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Οι όψεις του διέπονται από απόλυτη συμμετρία, ως προς το κατακόρυφο άξονα που εκφράζει και τη λειτουργία του κτίσματος”. Το σχολείο κτίστηκε τον 19ο αιω. από εισφορές των κατοίκων και διέθετε σπάνια βιβλιοθήκη με έργα Ελλήνων συγγραφέων σε εκδόσεις της Λειψίας. Σε αυτό δίδαξαν ο Άνθιμος Γαζής, ο Μπίρδης και στις αίθουσές του έγινε η πρώτη Παμακεδονική συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ.

Στην είσοδο του χωριού από την πλευρά του Ελατοχωρίου, συναντάμε το Στραυροδρόμι. Εκεί υπάρχει και το μνημείο, όπου τον Ιανουάριο του 1924 ο γνωστός κλέφτης Φώτης Γιαγκούλας και τα παλικάρια του σκότωσαν τον γιατρό του χωριού Οδυσσέα Νικολαΐδη, ενώ από την πλευρά του Βελβενδού, ο επισκέπτης συναντά το Αγιονέρι το οποίο μπορεί κανείς να επισκεφτεί αλλά όπως το είχαν οι παλαιοί αμίλητοι, ενώ λίγο πριν μπει κανείς στο χωριό υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, όπου κατά την ημέρα του Δεκαπενταυγούστου οι κάτοικοι ξεπροβοδίζουν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Διονυσίου.

Παρατηρείται μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στις γυμνές και στις δασωμένες περιοχές. Στο γυμνό τοπίο η ψηλή βλάστηση απουσιάζει ολοκληρωτικά, ενώ όπου υπάρχουν δάση αυτά είναι πολύ πυκνά και ξεκινούν απότομα. Το φαινόμενο οφείλεται αφενός στα πετρώματα της περιοχής και αφετέρου στην υπερβόσκηση των περασμένων χρόνων από τα πολλά και τεράστια σε μέγεθος κοπάδια που υπήρχαν.

Το μήκος του βουνού φθάνει τα 40 χλμ., ξεκινώντας λίγο πιο Νότια από την πόλη της Καστοριάς και καταλήγοντας έξω από την Κοζάνη. Η κατεύθυνσή του είναι από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, αποτελώντας φυσική συνέχεια του όρους Βίτσι και του Βαρνούντα. Βρίσκεται στο κέντρο της Δυτικής Μακεδονίας και για το λόγο αυτό η θέα που προσφέρει ακόμη και από τις χαμηλές κορυφές του είναι εκπληκτική.

Το ιδιαίτερα έντονο ανάγλυφο σε συνδυασμό με το ύψος του το καθιστά ένα από τα πιο άγρια ελληνικά βουνά και για αυτό το λόγο εδώ πιθανό βρίσκονται χτισμένα πολλά μοναστήρια.

Το κεντρικότερο και ψηλότερο τμήμα αποτελεί το Σινιάτσικο με υψόμετρο που φθάνει τα 2.111 μέτρα, χαρακτηρισμένο στο μεγαλύτερο τμήμα του ως περιοχή Natura 2000. Ο όγκος της βάσης αλλά και της κορυφής του είναι πραγματικά μεγαλειώδης. Δεν υπάρχει μόνο μία, αλλά σειρά κορυφών που ξεπερνούν σε υψόμετρο τα 2.000 μέτρα, με ψηλότερη τη δεύτερη προς το Νότο, ενώ από χαμηλά όλες μοιάζουν να έχουν το ίδιο ύψος.

Όταν το Σινιάτσικο είναι χιονισμένο η μορφή του γίνεται ακόμη πιο επιβλητική. Άλλες ψηλές κορυφές είναι ο Σκάκος (1.824 μ.), ο Πύργος (1.517 μ.), η Μακρυγιάννη (1.542 μ.), η Μαγούλα (1.621 μ.), και η Σκάρπα (1.624 μ.). Στο Βόρειο τμήμα του, το οποίο είναι κατάφυτο με δάση οξιάς, βρίσκονται τα ορειβατικά καταφύγια του Χιονοδρομικού Ορειβατικού Συλλόγου Πτολεμαΐδας και της Ορειβατικής Λέσχης Εορδαίας. Τα πετρώματα του ασβεστόλιθου έχουν δημιουργήσει εντυπωσιακά ανεξερεύνητα σπήλαια στην περιοχή της Εράτυρας. Ιδιαίτερο τοπίο αποτελεί επίσης το αλπικό οροπέδιο των 1.900 μέτρων που σχηματίζεται στη Δυτική πλευρά, κάτω από την κορυφή, όπου υπάρχει και μια μικρή καταβόθρα.

Τη Νότια συνέχεια του Σινιάτσικου προς τη Σιάτιστα αποτελεί το όρος Βέλια. Εδώ η απουσία ψηλής βλάστησης είναι ολοκληρωτική. Το βουνό οριοθετείται μεταξύ Σιάτιστας και Γαλατινής και η ψηλότερη κορυφή του φθάνει τα 1.763 μέτρα. Άλλες σημαντικές κορυφές είναι ο Πύργος (1.688 μ.) με μια εντυπωσιακή μορφή κώνου και η Τρανή Ράχη (1.505 μ.).

Η περιοχή όπου συναντάται με το όρος Βούρινος, στον Φαρδύκαμπο, αποτελεί το μόνο πεδινό πέρασμα μεταξύ Μακεδονίας και Ηπείρου, με συνέπεια να έχουν σημειωθεί εκεί ιστορικές μάχες, τόσο κατά τους πρόσφατους χρόνους, όσο και κατά την αρχαιότητα. Σε αυτή την τοποθεσία βρίσκεται, ένα πολύ μεγάλο σπήλαιο, ορατό από την Εγνατία οδό.

Τη Βόρεια προέκταση του Σινιάτσικου αποτελεί το Μουρίκι. Γεωλογικά τα δύο βουνά διαφέρουν ως προς τη σύσταση των πετρωμάτων άρα και τη γένεσή τους. Το Μουρίκι θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ένα τελείως ξεχωριστό βουνό, μιας και είναι καθαρά σχιστολιθικό και παρουσιάζει ομοιότητες περισσότερο με το Βίτσι, που βρίσκεται Βορειότερα. Το τοπίο εδώ αλλάζει ριζικά.

Οι πλαγιές είναι πιο ομαλές, με την Ανατολική να είναι κατάφυτη από δάση οξιάς και βελανιδιάς. Ενώνεται με το Σινιάτσικο στην περιοχή της Βλάστης, σχηματίζοντας το ομώνυμο οροπέδιο. Η ψηλότερη κορυφή του αγγίζει τα 1.701 μέτρα, ενώ χαμηλότερες είναι η Πέτρα Μάρκου (1.655 μ.), τα Ακόνια (1.468 μ), το Κάστρο Ζώτα (1.413 μ.), και η Γκούφα (1.285 μ.).

Νερά που αναβλύζουν από φυσικές πηγές ανάμεσα σε βρύα και βράχους σχηματίζουν φυσικές αποθήκες νερού, ενώ μικροί καταρράκτες λαξεύουν τις πέτρες δίνοντάς τους μορφές που μόνο η ίδια η φύση μπορεί να δημιουργήσει.

Είναι το 4ο φράγμα στο ρου του Αλιάκμονα και αποτελεί ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο της ΔΕΗ. Κατασκευάστηκε από αμμοχάλικο ποταμού και έχει αργιλικό αδιαπέραστο πυρήνα.

Μέσα από μια λίμνη μήκους 35 χιλιομέτρων που δημιουργήθηκε λόγω κατάκλισης του εδάφους από τα νερά του ταμιευτήρα του υδροηλεκτρικού έργου του Ιλαρίωνα, που στην ουσία έχει αλλάξει την όψη όλης της περιοχής, αναδεικνύεται η ανυπέρβλητη ομορφιά της φύσης. Η λίμνη του Ιλαρίωνα αποτελεί ένα έργο αξιόλογο, αφού η κατασκευή της μπορεί να οδηγήσει στην οικονομική, περιβαλλοντική, πολιτιστική και τουριστική αναβάθμιση της περιοχής.

Σκοπός της κατασκευής του φράγματος είναι η λειτουργία του υδροηλεκτρικού εργοστασίου. Εξίσου κύριος σκοπός του είναι η εξασφάλιση της απρόσκοπτης ύδρευσης της Θεσσαλονίκης, από τον ποταμό Αλιάκμονα, καθώς και η συνολική κάλυψη αναγκών άρδευσης των κατάντη πεδιάδων Ημαθίας, Πέλλας και Θεσσαλονίκης, έκτασης περίπου 900.000 στρεμμάτων. Η σοβαρή και εμπεριστατωμένη μελέτη που έχει προηγηθεί, ως προς τις προαναφερθείσες περιοχές, θα φανερώσει την άκρως πολύτιμη συνδρομή του φράγματος, από τις επόμενες κιόλας επερχόμενες θερινές περιόδους παρατεταμένης ξηρασίας.

Επιπρόσθετα, θα προκύψει βελτίωση του τοπίου της λίμνης Πολυφύτου, από την καλύτερη διαχείριση της στάθμης του ταμιευτήρα του υδροηλεκτρικού έργου Πολυφύτου, ενώ το υδροηλεκτρικό έργο Ιλαρίωνα συμβάλλει στην περιβαλλοντική αναβάθμιση του Δέλτα του ποταμού Αλιάκμονα, με την εξασφάλιση 140 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού ετησίως στην κοίτη του, βοηθώντας ταυτόχρονα και τη δυνατότητα άρδευσης στη βόρεια ζώνη της προαναφερθείσας μεγάλης τεχνητής λίμνης.

Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του φράγματος χρηματοδοτήθηκαν αρχαιολογικές ανασκαφές, οι οποίες έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα, παλαιολιθικής , νεολιθικής και αρχαϊκής περιόδου, τα οποία φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Αιανής.

Η ΔΕΗ, ακολουθώντας από την αρχή ορθή στρατηγική ειλικρινούς διαβούλευσης και διαπραγμάτευσης με τις τοπικές εμπλεκόμενες κοινωνίες δαπάνησε σημαντικά ποσά, προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλότητα των εργασιών και η μεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των ανθρώπων που ζουν σε μια σημαντικά μεγάλη ακτίνα από το φράγμα και τον ποταμό.

Από τα σημαντικότερα έργα ήταν η μετακίνηση του μοναστηριού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τουρνικίου του Δήμου Δεσκάτης. Πρόκειται για μια ιστορική μονή της οποίας το καθολικό είναι διώροφο και αποτελείται από δυο μονόχωρους ναούς. Οι ναοί είναι πλούσιοι με τοιχογραφίες και χρονολογούνται βάσει επιγραφών το 1481και το 1728.

Η μεταφορά της μονής κρίθηκε απαραίτητη καθώς στο σημείο όπου βρισκόταν σήμερα δημιουργήθηκε η λίμνη. Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το ιστορικό μοναστήρι, μετακινήθηκε κατά 140 μέτρα και σε μια πλαγιά με κλίση 25%. Από τη θέση που βρίσκεται σήμερα το μνημείο προσφέρει μια μαγευτική θέα προς την λίμνη.

Από την Παναγιά Ευαγγελίστρια της Μπουνάσιας το τοπίο προς την λίμνη είναι μοναδικό.Ο ταξιδιώτης, αγναντεύοντας από ψηλά, αντικρίζει ένα ονειρικό σύμπλεγμα από φιορδ, διαδοχικές υδάτινες λεκάνες, πυκνή βλάστηση, με πλούσια χλωρίδα και μεγάλη ποικιλία σε υδρόβια πουλιά.

Στην αριστερή όχθη του ποταμού Αλιάκμονα, στο όρος «Καλλίστρατο» ευρίσκεται η μονή του Οσίου Νικάνορος Ζάβορδας, σημείο αναφοράς για την περιοχή μας. Η μονή περιβάλλεται από υψηλό τείχος με πολεμίστρες, οι οποίες δίνουν την εντύπωση φρουρίου, ενώ στην μέση ενός γκρεμού κοντά στο μοναστήρι υπάρχει η σκήτη του Οσίου. Τα νερά της λίμνης πλέον φτάνουν στους πρόποδες του όρους «Καλλίστρατο» και μοιάζουν να φιλούν το μέρος όπου ασκήτεψε ο Όσιος Νικάνωρ.

Το εντυπωσιακό φράγμα του Ιλαρίωνα, χαρίζει απλόχερα σε όλους, «καθαρή» ενέργεια, νερό, σπουδαίες νέες περιηγητικές αφορμές στην ευρύτερη περιοχή και απόλαυση ενός αναγεννημένου και ανανεωμένου φυσικού τοπίου.

Φύση, ιστορία, γραφικότητα, δραστηριότητες, λαχταριστή παραδοσιακή κουζίνα και χειροποίητα τοπικά προϊόντα συνθέτουν το ακαταμάχητο «πακέτο» εμπειριών που προσφέρει ο τόπο μας.

Ταξίδι με αυτοκίνητο

Είναι ένας από τους ωραιότερους τρόπους περιπλάνησης, γιατί το ταξίδι με το δικό μας αυτοκίνητο μας δίνει την ευκαιρία να χαράξουμε τη δική μας διαδρομή χωρίς να σκεφτόμαστε πότε και πού θα σταματήσουμε.

Ας ανοίξουμε τον χάρτη και να σχεδιάσουμε ένα μοντέλο ταξιδιού για την Δυτική Μακεδονία που μπορεί να λειτουργήσει ως προπομπός για το τουριστικό μας προϊόν που τόσο πολύ θέλουμε να εξελιχθεί.

ΠΕ Γρεβενών

Τα Γρεβενά, αποτελούν ένα φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Ήπειρο και την υπόλοιπη Μακεδονία. Μια περιοχή που προσφέρεται για τους δραστήριους με πεζοπορίες στη Βάλια Κάλντα, τους περιηγητές με εικόνες από πέτρινα γεφύρια και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής σπίτια, τους φυσιολάτρες για να απολαύσουν την πλούσια ενδημική χλωρίδα με σπάνιες ορχιδέες, τους κοσμοπολίτες για να επισκεφθούν τους παραδοσιακούς ξενώνες, μέχρι και τους απανταχού gourmets για να κάνουν τις δικές τους  γευσιγνωσίες ανάμεσα από εκατοντάδες διαφορετικά μανιτάρια.

Τα Γρεβενά είναι σίγουρα μια απόδραση που μπορούν να απολαύσουν όλοι ό,τι εποχή και αν τα επισκεφθούν.

Η οικονομία της πόλης βασίζεται στις υπηρεσίες και το εμπόριο. Η πόλη εμφανίζεται από την εποχή του Βυζαντίου. Το Νοέμβριο του 2007 ανακηρύχθηκαν επίσημα “Πόλη των Μανιταριών”. Την τελευταία δεκαετία τα Γρεβενά ακολουθούν αναπτυξιακή πορεία, έχουν αποκτήσει μεγάλα έργα υποδομής δίνοντας έμφαση στον ορεινό όγκο του νομού με τα πυκνά δάση και τα αλπικά τοπία, έχουν αναπτύξει ποικίλες πολιτιστικές δράσεις και έχουν κατορθώσει να αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους ορεινούς πόλους έλξης τουριστών κυρίως κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Δύο πλατείες, αρκετά πάρκα, το παλιό ρολόι της πόλης, ο πεζόδρομος, οι  υπέροχες εκκλησίες και η Μητρόπολη, ο ποταμός Γρεβενίτης που διασχίζει την πόλη, αρκετά παραδοσιακά πέτρινα κτίρια, τα λιγοστά αλλά πανέμορφα παλιά αρχοντικά στις πάνω γειτονιές, οι διάσπαρτες πέτρινες βρυσούλες συνθέτουν το παζλ της ομορφιάς των Γρεβενών.

Στο Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας

Το Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της ΠΕ, στην καρδιά της Πίνδου και απέχει 42 χιλιόμετρα από την πόλη των Γρεβενών. Ο ορεινός όγκος της Βασιλίτσας εκτείνεται ανάμεσα στο νομό Γρεβενών και το νομό Ιωαννίνων και ανήκει στην οροσειρά της Πίνδου. Οι πλαγιές του βουνού αποτελούν καταπληκτικές πίστες για χιονοδρομία, ενώ οι γυμνές κορυφές και τα πλούσια δάση που τις περιβάλλουν δημιουργούν ένα μαγευτικό τοπίο. Η βλάστηση περιλαμβάνει πεύκα, οξιές και ψηλά ρόμπολα.

Το χιονοδρομικό κέντρο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1975 με την κατασκευή του πρώτου συρόμενου αναβατήρα στο διάσελο Βασιλίτσας – Γομάρας μήκους 1060 μ. σε υψόμετρο 1788 – 2060 μ. Ο αναβατήρας αυτός μπορεί να μεταφέρει 800 χιονοδρόμους την ώρα ακόμα και σήμερα. Έκτοτε η σταδιακή ανάπτυξη του χιονοδρομικού κέντρου, η κατασκευή πρόσθετων αναβατήρων και έργων υποδομής (κτιριακών εγκαταστάσεων, πάρκινγκ) και η αγάπη του κόσμου, έφερε τη Βασιλίτσα σε περίοπτη θέση στην καρδιά των χιονοδρόμων σε πανελλαδικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να θεωρείται ένα από τα καλύτερα χιονοδρομικά κέντρα της Ελλάδας. Σήμερα στη Βασιλίτσα λειτουργούν επτά αναβατήρες, εκ των οποίων ο ένας είναι τριθέσιος εναέριος, ο ένας διθέσιος εναέριος, οι τρεις συρόμενοι και οι δύο είναι αναβατήρες για μικρά παιδιά. Επιπλέον, το χιονοδρομικό κέντρο περιλαμβάνει δεκαέξι πίστες συνολικού μήκους περίπου 16 χιλιομέτρων.

Εθνικός Δρυμός Βάλια Κάλντα

Ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου “Βάλια Κάλντα” είναι ένας από τους σπουδαιότερους και πιο παρθένους Δρυμούς της Ελλάδας. Ιδρύθηκε με το Β.Δ. 487/1966 (ΦΕΚ 120/Α΄/66) με σκοπό την προστασία της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας. Έχει έκταση περίπου 69.000 στρέμματα που χωρίζονται στον πυρήνα και την περιφερειακή ζώνη του δρυμού. Βρίσκεται στην οροσειρά της Πίνδου στα όρια των νομών Γρεβενών και Ιωαννίνων.

Το τοπίο στη Βάλια Κάλντα είναι εντυπωσιακό. Τα πυκνά δάση εναλλάσσονται από γυμνές υπαλπικές και βραχώδεις εκτάσεις και τεράστιους γκρεμούς, ενώ η έντονη παρουσία του υγρού στοιχείου σε συνδυασμό με την εξαιρετικά πλούσια πανίδα και την εντυπωσιακή μορφή πολλών μανιταριών καθιστά τον Εθνικό Δρυμό Πίνδου ξεχωριστό προορισμό ετησίως για εκατοντάδες φυσιολάτρες περιηγητές.

Πέτρινα Γεφύρια

Τα πέτρινα γεφύρια των Γρεβενών είναι τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα όλης της Μακεδονίας. Το 1995, μετά από ενέργειες της Νομαρχίας Γρεβενών, η 11η Εφορεία Βυζαντινών Μνημείων της Βέροιας κήρυξε τα γεφύρια του νομού, διατηρητέα μνημεία. Η τεχνοτροπία τους είναι σε γενικές γραμμές η ίδια.

Γεφύρι Ματσαγκάνη στην Κρανιά

Γεφύρι Λιάτισσα (του Κλέφτη)

Γεφύρι του Παπατάκη

Γεφύρι του Πασά

Γεφύρι του Σταμπέκη

Γεφύρι Αζίζ Αγά

Γεφύρι Γκαβού

Γεφύρι Κατσογιάννη

Γεφύρι Κάστρου (Μεγάρου)

Γεφύρι Πραμόριτσας

Γεφύρι Παλιομάγερου

Γεφύρι Σταυροποτάμου

Γεφύρι Σπανού

Γεφύρι Δοτσικού

Γεφύρι Καγκέλια

Γεφύρι Ζιάκα

Γεφύρι Πορτίτσας

Τα φημισμένα χωριά των Γρεβενών

Ανάμεσα στον Εθνικό Δρυμό “Βάλια Κάλντα” και στο Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας βρίσκονται μερικά από τα ομορφότερα χωριά του νομού Γρεβενών.

Η Αβδέλλα, από όπου κατάγονταν οι πρώτοι κινηματογραφιστές των Βαλκανίων (οι αδερφοί Μανάκια) και το Περιβόλι αποτελούν δύο από τα σημαντικότερα καλοκαιρινά θέρετρα του νομού Γρεβενών. Αν και το χειμώνα τα χωριά αυτά δεν έχουν πολλούς μόνιμους κατοίκους, κάθε καλοκαίρι γεμίζουν με κόσμο και φιλοξενούν πολλούς κτηνοτρόφους με τα κοπάδια τους.

Η Σαμαρίνα και η Σμίξη, φημισμένα βλαχοχώρια, οι Φιλιππαίοι, η Αετιά, η Λάβδα, το Δοτσικό και το Μεσολούρι είναι από τα χωριά των Γρεβενών που δέχονται πληθώρα τουριστών κατά τη διάρκεια του χειμώνα λόγω της κοντινής τους απόστασης με το Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας. Αρκετά από αυτά τα χωριά φημίζονται και για τα παραδοσιακά πανηγύρια τους κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και ιδιαίτερα την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου.

Εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς χωριό είναι το Σπήλαιο, το οποίο είναι χτισμένο στους πρόποδες του όρους Σταυρός και είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς της Δυτικής Μακεδονίας.

Άλλο γνωστό χωριό είναι ο Ζιάκας, χτισμένο σε 900 μ. υψόμετρο με υπέροχη θέα στον Όρλιακα. Από το Ζιάκα καταγόταν ο γνωστός οπλαρχηγός Θεόδωρος Ζιάκας, από τον οποίο πήρε το όνομά του το χωριό.

Η Καλλονή, το Μέγαρο και η Καληράχη είναι τρία άλλα πολύ γραφικά χωριά που θυμίζουν τα μαστοροχώρια της Ηπείρου, ενώ στην νοτιοδυτική πλευρά του νομού, το Κηπουρειό, Μοναχίτι, η Κρανιά, και το απομονωμένο Μικρολίβαδο με το αλπικά τοπίο διακρίνονται για το μαγευτικό φυσικό περιβάλλον και την πλούσια χλωρίδα και πανίδα τους.

Λιγότερο γραφικά αλλά με περισσότερη ζωή σε όλη τη διάρκεια του χρόνου είναι τα χωριά που βρίσκονται στη βόρεια πλευρά του νομού. Το Σειρήνι, οι Αμυγδαλιές, το Ελεύθερο, ο Άγιος Γεώργιος, η Κιβωτός, ο Βατόλακκος, η Μυρσίνα και ο Ταξιάρχης είναι μερικά από αυτά τα χωριά με ακετούς μόνιμους κατοίκους,

Στην ανατολική πλευρά του χωριού, βρίσκονται αρκετά χωριά, όπως ο Πόρος και η Κνίδη, τα οποία υπέστησαν μεγάλες ζημιές κατά το σεισμό του 1995. Αποτέλεσμα της καταστροφής, είναι η ανακατασκευή των χωριών στο μεγαλύτερο μέρος τους. Έτσι τα χωριά αυτά μπορεί να έχασαν λίγο τη γραφικότητά τους, αλλά δεν έχασαν την ομορφιά του φυσικού τους τοπίου. Έτσι η Κνίδη, η Ιτέα, το Νησί, οι Αγαλέοι και τα κοντινά τους χωριά, χτισμένα στις όχθες του Αλιάκμονα, διαθέτουν πλούσιο φυσικό περιβάλλον. Στην ίδια περιοχή βρίσκονται η Σαρακήνα και το Παλαιοχώρι, δύο από τα μεγαλύτερα κεφαλοχώρια του νομού κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Άλλα όμορφα χωριά του νομού είναι το Τρίκωμο ή Ζάλοβο το οποίο δημιουργήθηκε από την ένωση τριών οικισμών, το Κοσμάτι, ο Αιμιλιανός, καθώς και τα υπόλοιπα χωριά στο νότιο και νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, τα οποία είναι και περισσότερο πεδινά. Το πιο γνωστό χωριό στην περιοχή είναι το Καρπερό, ενώ ιδιαίτερα γνωστή είναι και η κωμόπολη της Δεσκάτης, η οποία είναι αρκετά γραφική και αποτελεί ένα αυτόνομο διοικητικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο.

Στις εκκλησίες

Ο θρησκευτικός ή προσκυνηματικός τουρισμός αποτελεί μια εναλλακτική μορφή τουρισμού που εδώ και αρκετά χρόνια γνωρίζει μεγάλη άνθιση σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Οι πιστοί νιώθοντας την ανάγκη να έρθουν πιο κοντά στη θρησκεία τους, αναζητούν προορισμούς με θρησκευτικό χαρακτήρα και έτσι εκκλησίες και μοναστήρια ανά την Ελλάδα, αποτελούν σημαντικό πόλο έλξης επισκεπτών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τορνικίου

Ζάβορδα – Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Μονή Αγίου Νικολάου στο Περιβόλι

Μονή Ταξιαρχών στον Ταξιάρχη

Μονή Ευαγγελίστριας (Μπουνάσια) στην Παλιουριά

Μονή Παναγίας στο Σπήλαιο

Μεγάλη Παναγία στη Σαμαρίνα

Μοναστήρι Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Κενοτάφιο Μητροπολίτη Αιμιλιανού\

Ο Πρωταγωνιστής

Μανιτάρια

Αναμφισβήτητα τα Γρεβενά είναι ο τόπος που έχει συνδέσει το όνομά του με τα μανιτάρια και αποτελεί πρότυπο μανιταρο-ανάπτυξης στα Βαλκάνια. Η αναζήτηση, η συλλογή, οι τρόποι κατανάλωσης, οι συνταγές μαγειρικής, οι τεχνικές συντήρησης, οι λαϊκές ονομασίες, οι παροιμίες και οι μύθοι που έχουν αναπτυχθεί γύρω από τα μανιτάρια, αποτελούν μέρος της τοπικής παράδοσης, λαογραφίας, ιστορίας και οικονομίας.

TIP: Στο χωριό Λάβδα Γρεβενών έχει δημιουργηθεί Μουσείο Μανιταριών, ενώ στην πόλη των Γρεβενών πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι Γιορτή Μανιταριού.

Η συλλογή

Μια διαδικασία που χαλαρώνει και αναζωογονεί, προσφέρει διέξοδο απόδρασης από τη μονοτονία της καθημερινότητας.

Rafting – Canoe & Kayak

Είθισται να αναφερόμαστε στα αθλήματα rafting και canoe & kayak ως “εναλλακτικά σπορ” ή “εναλλακτικές δραστηριότητες” αλλά στους ποταμούς των Γρεβενών οι δραστηριότητες αυτές συνηθίζονται και μετρούν πολλούς πιστούς φίλους. Με έμπειρους οδηγούς και τον κατάλληλο εξοπλισμό, όποιος επιθυμεί μπορεί να ζήσει αξέχαστες εμπειρίες μέσα σε απίθανα φυσικά τοπία.

Πεζοπορία – Ορειβασία

Η φύση σε ολόκληρη την περιοχή του νομού Γρεβενών είναι μαγευτική και προσφέρεται για πεζοπορία ή ορειβασία. Τα μονοπάτια σε καλούν να τα περπατήσεις, οι κορυφές σε προκαλούν να τις κατακτήσεις.

Εκδρομές, πεζοπορίες και αναβάσεις σε βουνοκορφές οργανώνουν μέσα στον χρόνο οι Χιονοδρομικοί και Ορειβατικοί Σύλλογοι Γρεβενών και Δεσκάτης, το Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου και ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στον συγκεκριμένο τομέα με γραφεία εναλλακτικών δραστηριοτήτων στη φύση.

Ποδηλασία

Η ποδηλασία και το downhill αποκτούν όλο και περισσότερους φανατικούς οπαδούς στην περιοχή των Γρεβενών, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της άνοιξης, του καλοκαιριού και του φθινοπώρου, καθώς τον χειμώνα οι δυσμενείς καιρικές συχνά αποτρέπουν τη χρήση ποδηλάτου.

Η εξοχή της ΠΕ Γρεβενών αποτελεί ένα εξαιρετικό μέρος για αποδράσεις από την καθημερινότητα με το ποδήλατο. Μικρές διαδρομές μεταξύ χωριών, μονοπάτια μέσα στο δάσος  αλλά και καταβάσεις με το ποδήλατο σε πλαγιές βουνών είναι μερικές από τις δραστηριότητες που μπορεί να επιλέξει, όποιος αγαπά το ποδήλατο. Ενίοτε πραγματοποιούνται και ποδηλατοδρομίες από φορείς ή οργανωμένες ποδηλατοβόλτες από τον Ένωση Ποδηλατιστών της Πόλης των Γρεβενών.

Αλεξίπτωτο πλαγιάς

Το αλεξίπτωτο πλαγιάς (γνωστό και ως παραπέντε από την ελληνική και διεθνής του ονομασία Parapente) αποτελεί την νεότερη και απλούστερη μορφή ατομικής ανεμοπορίας. Είναι η πτήση με την χρήση ενός ειδικού αλεξίπτωτου και απογείωση από μια πλαγιά σε ύψος, με την εκμετάλλευση των ανοδικών ρευμάτων του άνεμου μπροστά από την πλαγιά. Τα τελευταία χρόνια η Βουνάσα (Καμβούνια) αποτελεί έναν εξαιρετικό αεραθλητικό προορισμό για Έλληνες και ξένους πιλότους αφού οι συνθήκες ευνοούν λόγω των πολλών απογειώσεων ανάλογα με την κατεύθυνση του αέρα. Με το πολύ ύψος που δίνουν τα θερμικά του βουνού οι πτήσεις αποστάσεων γίνονται εύκολη υπόθεση για ασχολούνται με το αλεξίπτωτο πλαγιάς.

Φωτογράφιση στη φύση

Μια βόλτα στη φύση του νομού Γρεβενών με μια πιο καλλιτεχνική ματιά, μπορεί να προσφέρει εξαιρετικά μοντέλα για φωτογράφιση. Έτσι συχνά, όσοι αγαπούν τη φωτογραφία, “παίρνουν” τα βουνά αναζητώντας το επόμενο σημείο ή στοιχείο που θα τους γοητεύσει και θα θελήσουν να το απαθανατίσουν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκπληκτικές φωτογραφίες τοπίων, ζώων και φυτών που συναντά κανείς στα γρεβενιώτικα δάση.

Ποτάμια

Ο Αλιάκμονας και ο Βενέτικος, που είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμός του, είναι τα δύο μεγαλύτερα ποτάμια που διαρρέουν την ΠΕ Γρεβενών.

Η περιήγηση στα γεφύρια είτε διαπλέοντας τα ποτάμια (Αλιάκμονας και Βενέτικος) είτε περπατώντας σε παραποτάμιες διαδρομές συνδυάζει την αναψυχή με την άσκηση, δίνοντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες να αναπτύξουν δραστηριότητες όπως ψάρεμα, rafting και canoe & kayak, γνωρίζοντας το φυσικό περιβάλλον της περιοχής παράλληλα με την τοπική ιστορία.

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Μηλιά

Μοναδικά προϊστορικά ευρήματα στο Νομό Γρεβενών: οι μεγαλύτεροι χαυλιόδοντες του κόσμου φιλοξενούνται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Μηλιά Γρεβενών. Μοναδικά ευρήματα φέρνουν διαχρονικά στο φως την προϊστορία των Γρεβενών. Πρώτα ο γίγαντας των Αμπελιών 200.000 ετών, δηλαδή ένας ελέφαντας θερμών κλιμάτων, του είδους Elephas (Paleoloxodon) antiquus, με ύψος στους ώμους στα 4 μέτρα, μεσήλικας (40 περίπου χρονών) με χαρακτηριστικούς ευθείς χαυλιόδοντες, σε αντίθεση με τα τριχωτά μαμούθ Mammuthus primigenius των παγετωδών περιόδων που είχαν καμπύλους χαυλιόδοντες.

Αναλυτικές πληροφορίες για το μουσείο, τα εκθέματά του, τον τρόπο και τις ώρες λειτουργίες υπάρχουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.mfi-miliasgrevenon.gr/

Καταφύγιο στη Βουνάσα

Το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου στη Βουνάσα (1415 μ.) δίπλα στον Πρίονο (1615 μ.), χωρητικότητας 50 ατόμων, αποτελεί πόλο έλξης για διαμονή, σε ορειβάτες- πεζοπόρους και μη, όλες τις εποχές. Από αυτό μπορεί κανείς να δει τις ομορφιές της Ξηρολίμνης, της κορυφής Πρίονος στα 1616 μ., την Κοζάνη, τον κάμπο των Γρεβενών, τη λίμνη Πολυφύτου και τη Λίμνη του φράγματος του Αγ. Ιλαρίωνα.  Το Καταφύγιο έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει γύρω στους 70 ορειβάτες – πεζοπόρους και αποτελεί τη βάση για οποιαδήποτε ορειβατική και αναρριχητική προσπάθεια. Η κατασκευή του υπήρξε μία από τις βασικές επιδιώξεις και προσπάθειες του Φυσιολατρικού – Ορειβατικού Χιονοδρομικού Συλλόγου Δεσκάτης (Φ.Ο.Χ.ΣΥ.Δ.), απώτερος σκοπός του οποίου είναι ο σεβασμός και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η διάσωση της χλωρίδας και πανίδας της Βουνάσας. Το Καταφύγιο λειτουργεί κατόπιν συνεννόησης με το Σύλλογο.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Φυσιολατρικός Ορειβατικός Χιονοδρομικός Σύλλλογος Δεσκάτης (Φ.Ο.Χ.ΣΥ.Δ )

Διεύθυνση: Δεσκάτη Γρεβενών Τ.Κ. 51200

Τηλέφωνα: 24620-31597, 24620-32780

Δρακολίμνες

Κοντά στην υψηλότερη κορφή του Σμόλικα, σε υψόμετρο 1960μ. και 1940μ. υπάρχουν δύο εντυπωσιακές μικρές λίμνες, πάνω στα υπαλπικά υψίπεδα του βουνού Μαυροβουνίου στη Φλέγγα. Οι λίμνες αυτές που αποτελούν το σύμβολο της περιοχής, συνδέονται με πολλούς θρύλους. Έχουν νερό ολόκληρο το χρόνο και στα νερά τους ζούνε διάφορα αμφίβια όπως βατράχια (Bombina variegate,Rana graeca) και τρίτωνες (Triturus alpestris), ένα σπάνιο αμφίβιο μήκους 8 έως 12 εκ. που μοιάζει με μικροσκοπικό δράκο. Σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, στις δρακολίμνες του Σμόλικα και της Τύμφης κατοικούσαν δύο δράκοι, οι οποίοι πάλευαν μεταξύ τους πετώντας πέτρες ο ένας στον άλλον. Ακόμα και σήμερα, η δρακολίμνη του Σμόλικα έχει άσπρες πέτρες στην όχθη της και μαύρες στο βυθό, ενώ στην Τύμφη συμβαίνει το αντίθετο. Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι ο δράκος του Σμόλικα μεταμορφωνόταν σε κριάρι για να ξεγελάσει τα πρόβατα της περιοχής. Εκείνα, ανύποπτα, τον ακολουθούσαν στη λίμνη, όπου τα κατασπάραζε. Γι’αυτό οι τσοπάνηδες δεν βόσκουν πια τα κοπάδια τους κοντά στις όχθες της.

Στη Λίμνη Μαυραναίων

Η πανέμορφη τεχνητή λίμνη της κοινότητας Μαυραναίων, η οποία απέχει μόλις δέκα χιλιόμετρα από την πόλη των Γρεβενών. Το ειδυλλιακό αυτό τοπόσημο της περιοχής μας, προσφέρει μοναδικές στιγμές ξεκούρασης και ανάπαυλας στη φύση, δίνοντας ταυτόχρονα στον επισκέπτη τη δυνατότητα για βόλτα, ψάρεμα και πικ-νικ.

Περισσότερες Πληροφορίες ΕΔΩ

Συνεχίζεται…

Το ειδυλλιακό αυτό τοπόσημο της περιοχής μας, προσφέρει μοναδικές στιγμές ξεκούρασης και ανάπαυλας στη φύση, δίνοντας ταυτόχρονα στον επισκέπτη τη δυνατότητα για βόλτα, ψάρεμα και πικ-νικ.

Τα μονοπάτια Ε χαράχθηκαν το έτος 1990 από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας και Αναρρίχησης, η οποία ανέλαβε και το δύσκολο έργο της σηματοδότησής τους με τη βοήθεια και των τοπικών ορειβατικών συλλόγων. Για τη σηματοδότησή τους χρησιμοποιήθηκαν στύλοι με σήμανση, τετράγωνες πινακίδες σε δέντρα και βάψιμο σε βράχους. Τα χρώματα των Ευρωπαϊκών μονοπατιών είναι το κίτρινο και το μαύρο. Πολλοί από την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη έχουν επιχειρήσει να τα διασχίσουν, άλλοι με όχημα 4×4, άλλοι με ποδήλατο βουνού, άλλοι από τον αέρα και άλλοι ορειβατώντας.

Το όρος Βόιο διατρέχεται κατά μήκος της υψηλής κορυφογραμμής του σχεδόν ολόκληρο από το Ε6, το οποίο φθάνει στον Πεντάλοφο από τη Σαμαρίνα μέσω του Τάλιαρου και της Ζούζουλης.

Το σύνολο του μεγάλου μονοπατιού Πεντάλοφος – Ν. Κοτύλη αποτελεί τμήμα του κυρίως Ε6, το οποίο συνεχίζεται και μετά τη Νέα Κοτύλη κατηφορικά προς το Νεστόριο, για να οδηγηθεί έπειτα στην Καστοριά και στις Πρέσπες. Στον Πεντάλοφο γίνεται διακλάδωσή του, διασχίζοντας από εκεί και τη χαμηλή λοφοσειρά του Βοΐου, κατά μήκος του μονοπατιού Βυθός – Αυγερινός.

-Να προλάβετε κατάλυμα για το τριήμερο της 28^ης Οκτωβρίου!

Στο Νυμφαίο Φλώρινας

Το Νυμφαίο είναι χαρακτηρισμένος διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός, χτισμένος σε υψόμετρο 1.350 μέτρων στα ανατολικά του Νομού και πάνω στο όρος Βίτσι. Το φυσικό περιβάλλον του χωριού είναι μοναδικό, αφού ο οικισμός περικλείεται από δάση οξιάς, φυσικούς βοσκότοπους και άλλες καλλιεργούμενες εκτάσεις.

Σύμφωνα με την παράδοση, αλλά ιστορικές πηγές, το Νυμφαίο ιδρύθηκε γύρω στα 1350 από Βλάχους φύλακες των οδών της βυζαντινής Αυτοκρατορίας που κατέφυγαν στα βουνά μετά την Τουρκική κατάκτηση. Κατά την Οθωμανική περίοδο ο οικισμός αναπτύχθηκε χάρη στις εμπορικές σχέσεις των πλούσιων Νεβεσκιωτών με την Κεντρική Ευρώπη και την Αίγυπτο, οι οποίες έφτασαν στο απόγειό τους τον 19ο αι. Κατά τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα οι κάτοικοι του Νυμφαίου έπαιξαν ενεργό ρόλο, με την ακμή του οικισμού να συνεχίζεται και κατά το Μεσοπόλεμο.

Σήμερα ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 413 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ανάπτυξης του εναλλακτικού τουρισμού στην περιοχή, έχει αυξηθεί σημαντικά και ο αριθμός των νεώτερων ανθρώπων που ασχολούνται και με τον τουρισμό. Έτσι, παρατηρείται μία μεγάλη ανάπτυξη επιχειρήσεων εστίασης και φιλοξενίας επισκεπτών (παραδοσιακοί ξενώνες, εστιατόρια, καφέ), καθώς και καταστημάτων παραδοσιακών ειδών και προϊόντων.

Η ξεχωριστή αξία του Νυμφαίου έγκειται στο ότι ο οικισμός παρέμεινε αναλλοίωτος, διατηρώντας την παραδοσιακή αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του με τα πετρόκτιστα σπίτια και τους λιθόστρωτους δρόμους. Επιπλέον, στο Νυμφαίο υπάρχουν σημαντικά αξιοθέατα και δομές ενημέρωσης των επισκεπτών, όπως τα παραδοσιακά αρχοντικά, η Νίκειος Σχολή, το Λαογραφικό Μουσείο και το καταφύγιο για την καφέ αρκούδα της περιβαλλοντικής οργάνωσης ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία πολιτισμού και παράδοσης, οι συνεχώς βελτιούμενες υποδομές και το απαράμιλλο φυσικό περιβάλλον έχουν μετατρέψει τα τελευταία χρόνια το Νυμφαίο σε έναν από τους πλέον δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Η ελληνική πολιτεία αναγνωρίζοντας την ιστορική πορεία, αλλά και τις αναπτυξιακές προοπτικές του Νυμφαίου όρισε τον οικισμό μέσα από τις ρυθμίσεις του «Καλλικράτη» ως Ιστορική Έδρα του Δήμου Αμυνταίου.

Στο Βελβεντό Κοζάνης

Το Βελβεντό, κωμόπολη 4.000 κατοίκων, πατρίδα του Αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη, 33 χιλιόμετρα Β.Α. της Κοζάνης, είναι χτισμένο στους πρόποδες των Δυτικών Πιερίων, του γραφικού βουνού των εννιά μουσών της μυθολογίας  και στα πόδια του απλώνεται η τεχνητή λίμνη του Πολυφύτου.

Ο οικισμός του Βελβεντού είναι ένα αρμονικό αρχιτεκτονικό σύνολο με στολίδι την κεντρική εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Στενά γραφικά σοκάκια, παραδοσιακά πέτρινα, νεοκλασικά αλλά και σύγχρονα σπίτια, αυλές καταστόλιστες από λουλούδια, μικρές πλατείες και όμορφες γωνιές, παλιοί νερόμυλοι και εκκλησίες, συνθέτουν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, χαμένο μέσα σ’ έναν καταπράσινο κάμπο, γεμάτο μυρωδάτα φρούτα και πολλά νερά.

Η ιστορία του Βελβεντού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Η έρευνα σε αρχαιολογικούς χώρους έχει δείξει πως η περιοχή κατοικείται συνεχώς από την προϊστορική εποχή.

Τα αξιόλογα Βυζαντινά, μεταβυζαντινά και νεότερα μνημεία μαρτυρούν τη σημαντική ανάπτυξη του τόπου κατά τη νεότερη εποχή. Η απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου, οι καταρράχτες του «Σκεπασμένου» στο φαράγγι των Μουσών, τα πολλά ενδιαφέροντα μνημεία, η αξιόλογη πολιτιστική κίνηση, η ζεστή φιλοξενία των κατοίκων, αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες.

Το Βελβεντό και η γύρω περιοχή του δίνουν σήμερα μια μοναδική ευκαιρία για απολαυστικές και ξεκούραστες στιγμές σε όλους τους επισκέπτες, κοντά στη φύση, στο βουνό και στη λίμνη, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και οι ανέσεις μιας μικρής οργανωμένης πόλης.

Στην Κλεισούρα Καστοριάς

Ο δρόμος που συνδέει τη Φλώρινα με την Καστοριά δίνει πρόσβαση με σύντομες παρακάμψεις σε πολλά σημαντικά χωριά που σήμερα μοιράζονται την ορεινή  περιοχή ανάμεσα στις ΠΕ Καστοριάς και Φλώρινας.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα είναι το βλάχικο χωριό της Κλεισούρας που αναπτύσσει τις τέσσερεις γειτονιές του σε ύψος 1250 μέτρα στα πυκνοδασωμένα πρανή του όρους Μουρίκι. Γνωστό και σαν Βλαχοκλεισούρα ήταν ένα σπουδαίο, ακμάζον κεφαλοχώρι όπου ζούσαν περισσότερες από 1000 οικογένειες και ευημερούσε κυρίως σαν διαμετακομιστικός σταθμός των καραβανιών στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εκτός από το εμπόριο, οι Κλεισουριώτες ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και την επεξεργασία της γούνας, ενώ ονομαστά ήταν τα σχολεία τους όπως η Αστική Σχολή, το Ελληνικό Σχολείο, το Αλληλοδιδακτικό, αλλά και η αξιόλογη βιβλιοθήκη που περιελάμβανε πάνω από 2000 τόμους.

Σήμερα ενδιαφέρον παρουσιάζει το Εθνολογικό – Λαογραφικό Μουσείο Κλεισούρας όπου εκθέτονται παραδοσιακές φορεσιές, όπλα του μακεδονικού αγώνα, υφαντά, φωτογραφίες, ιστορικές εκδόσεις.  Χαμηλότερα από το χωριό ξεχωρίζει το μοναστήρι της Θεοτόκου που κτίστηκε τον 15ο αιώνα. Αν έχετε όχημα με κίνηση στους τέσσερεις τροχούς, πολύ ενδιαφέρουσα είναι η διαδρομή που διασχίζει το όρος Μουρίκι και το πυκνό δάσος οξιάς και καταλήγει στο ιστορικό χωριό Βλάστη της Κοζάνης.

Να υπολογίζεται συνολικά ότι θα χρειαστεί να καλύψετε 16 χιλιομέτρων εκ των οποίων λιγότερα από δέκα γίνονται σε λασπωμένο χωματόδρομο. Προσοχή σε καμία περίπτωση μην ακολουθείστε την παραπάνω διαδρομή αν έχει προηγηθεί χιονόπτωση.

Στο Πολυνέρι Γρεβενών

Βρίσκεται 28 χλμ. νοτιοδυτικά των Γρεβενών, σε υψόμετρο 950 μ. Κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών ο αριθμός των κατοίκων του αγγίζει του 1.000, σε αντίθεση με το χειμώνα που φθάνουν τους 85. Πολλοί από αυτούς είναι ελεύθεροι επαγγελματίες που δουλεύουν στους ξενώνες και τα καταστήματα του Πολυνερίου, τα οποία λειτουργούν όλο το χρόνο.

Οι υπόλοιποι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Συγκεντρώνει αρκετούς τουρίστες χάρη στην ομορφιά του τοπίου και την κοντινή του απόσταση με την Βάλια Κάλντα –πυρήνα του εθνικού δρυμού της Πίνδου- και το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας.

Το όνομα του χωριού οφείλεται στην ύπαρξη πολλών νερών, τα οποία κυριολεκτικά το κατακλύζουν. Η εντυπωσιακή διαδρομή ως εκεί και ο πανέμορφος ορεινός όγκος της Πίνδου αποτελούν ισχυρό πόλο έλξης για μεγάλο αριθμό επισκεπτών.

Ο Βενέτικος ποταμός που πηγάζει από τη Βασιλίτσα περνάει βόρεια, στα όρια του Πολυνερίου με τους Φιλιππαίους. Το ρέμα “Ποταμούλι” που πηγάζει από το βουνό Πάλνα και την τοποθεσία “Βαρύ” μήκους 10 χλμ., περνά κι αυτό από το Πολυνέρι και κοντά στο χωριό Ζιάκας ενώνεται με το Βενέτικο. Αποτελεί βιότοπο και καταφύγιο ειδών ορνιθοπανίδας, νερόφιδων κ.ά.

Στην περιοχή σώζονται ερείπια νερόμυλων, οι οποίοι λειτουργούσαν ως το 1950 και όπως μαρτυρούν οι ντόπιοι είχαν χτισθεί από μαστόρους της περιοχής. Φημολογείται ότι στο ρέμα “Ποταμούλι” είχαν βρεθεί ψήγματα χρυσού και πως παλαιότερα γινόταν εκεί κατεργασία μετάλλων (πέταλα, μαχαίρια, αλυσίδες).

Τα πλούσια νερά της περιοχής ενισχύουν οι πηγές “Βάρκα Μήτσιαλου” 4 χλμ. στα δυτικά – ιδανικός χώρος για πικ-νίκ – και το “Πηγάδι της Κρανιάς” 3 χλμ. στα βόρεια.