Forum νεων επιστημόνων στο Χημείο. Οι νέοι επιστήμονες ήταν κλεισμένοι όλη μέρα στις αίθουσες του Χημείου και παρακολουθούσαν διαλέξεις και σεμινάρια. Το τελευταίο της ημέρας ήταν για τον κινηματογράφο. Φτιάξαμε μια δική μας ταινία. Αργήσαμε κάπως, 11.30 τελειώσαμε, και έτσι οταν φεύγαμε βρήκαμε την πόρτα κλειδωμένη. Ο φύλακας μας περίμενε υπομονετικά. Δεν άνοιγε την πόρτα αν δεν εμφανιζόμασταν όλοι. Μόλις μαζευτήκαμε, μας είπε: “Βγαίνετε και φεύγετε όλοι μαζί προς τα δεξιά, μόνο.Δεν κοιτάτε καν πίσω σας”.Την λέξη “μόνο” την τόνισε. Ήμασταν τόσο  κουρασμένοι όλοι που το μόνο που θέλαμε ηταν να βγούμε απο ‘κει μέσα. Περπατήσαμε μέχρι το μετρό όλοι μαζί. Είχε μια ησυχία, αλλά μιας και δεν ζουσα στην Αθήνα δεν μπορούσα να πω αν ήταν παράξενη ή συνηθισμένη. Θυμάμαι απλώς μια αίσθηση. Μια αίσθηση σαν αυτήν που έχουμε όταν μαθαίνουμε κάτι που αλλάζει τα πάντα αλλά ο κόσμος συνεχίζει κανονικά. Έφτασα στον προορισμό μου και με περίμενε ο Νίκος. Μπήκα στο αυτοκίνητο.
-Τι γίνεται κάτω;
-Ησυχία πολύ νομίζω.
Με κοίταξε σαν να είπα το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου. Άνοιξε Ραδιόφωνο. Κατάλαβα πως κάτι είχε γίνει.
-Τί συνέβη;
-Σκοτώσαν ένα παιδί 15 χρονών.
Πάγωσα. Όπως ο κόσμος που έβλεπα στο μετρό. Μπορεί να ήταν φόβος, λύπη η κι αυτή η αίσθηση, πως τίποτα δεν έχει αλλαξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.
Την επόμενη μέρα παρουσίαζα τα αποτελέσματα της διατριβής μου στο forum. Από το σπίτι επέμεναν να μην πάω κι ότι δεν επρόκειτο να συνεχιστεί το forum. Εγώ τσέκαρα τα μειλ μου και το κινητό μου. Δεν είχα ειδοποίηση για κάτι τέτοιο. Θα πήγαινα.
Κατέβηκα με το μετρό μέχρι το Πανεπιστήμιο. Ερημιά. Οταν βγήκα η πόλη εμοιαζε με κρανίου τόπο. Μικρές εστίες καπνού, από φωτιές που με κόπο τις είχαν σβήσει κι αυτές προσπαθούσαν μάταια να γεννηθούν ξανά. Σπασμένα μπουκάλια, ριγέ κορδέλες που απομόνωναν σημεία. Και αστυνομία. Παντού. Πήρα τον δρόμο για το Χημείο-εξακολουθούσα να πιστεύω πως το forum θα συνεχιζόταν-. Περπατούσα μόνη μου στον δρόμο, και είχα αρχισει λίγο να αγριεύομαι. Λίγο πριν φτάσω με πλησίασε ένας αστυνομικός.
-Κοπελιά… πού πας;
-Στο Χημείο, απάντησα σαν να μην υπήρχε άλλος προορισμός στον κόσμο.
-Τι πας να κάνεις στο Χημείο
-Έχω ένα forum
-Δεν έχεις!
-Έχω.
-Καλά, έλα πάμε παρέα.
-Δεν χρειάζεται.
-Χρειάζεται!
Πράγματι δεν είχα. Έσπρωξα την πόρτα με όλη μου την δύναμη, αλλα ήταν κλειδωμένη. Έβαλα τα κλάμματα. Για την δυνατότητα που είχα να σπρώχνω μια πόρτα που δεν άνοιγε ενώ πριν λίγες ώρες ένα παιδί την είχε χάσει για πάντα. Ο νεαρός αστυνομικός δεν μίλησε. Με πήρε με το περιπολικό και με κατέβασε στον προορισμό μου.

Ο παγκόσμιος ιστός (αγγ.: World Wide Web ή www) είναι ένα ανοιχτό σύστημα διασυνδεδεμένων πληροφοριών και πολυμεσικού περιεχομένου, που επιτρέπει στους χρήστες του Διαδικτύου να αναζητήσουν πληροφορίες μεταβαίνοντας από ένα έγγραφο στο άλλο.

Η τεχνολογία του ιστού δημιουργήθηκε το 1989 από τον Βρετανό Τιμ Μπέρνερς Λη, που εκείνη την εποχή εργαζόταν στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN) στην Γενεύη της Ελβετίας. Το όνομα που έδωσε στην εφεύρεσή του ο ίδιος ο Lee είναι World Wide Web, όρος γνωστός στους περισσότερους από το “www”. Αυτό που οδήγησε τον Lee στην εφεύρεση του Παγκόσμιου ιστού ήταν το όραμά του για ένα κόσμο όπου ο καθένας θα μπορούσε να ανταλλάσσει πληροφορίες και ιδέες άμεσα προσβάσιμες από τους υπολοίπους. Το σημείο στο οποίο έδωσε ιδιαίτερο βάρος ήταν η μη ιεράρχηση των διασυνδεδεμένων στοιχείων. Οραματίστηκε κάθε στοιχείο, κάθε κόμβο του ιστού ίσο ως προς την προσβασιμότητα με τα υπόλοιπα. Αν σκεφτεί, όμως, κανείς τον βαθμό ιεράρχησης με τον οποίο λειτουργούν οι μηχανές αναζήτησης του ιστού, όπως για παράδειγμα το google, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι στην πράξη κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, τουλάχιστον στον βαθμό που το είχε οραματιστεί ο Lee.

Όπως είπε, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, «φαίνεται πως διαρκώς πηγαίνουμε από την μια καταστροφή της ιδιωτικότητας στην επόμενη», παραπέμποντας επίσης στις εντεινόμενες ανησυχίες κατά πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υποστηρίζουν τη δημοκρατία.

Ο αρχικός Παγκόσμιος Ιστός (WEB 1.0) συνέδεε δεδομένα και πληροφορίες που μπορούσαν να παρέχουν στο διαδίκτυο μόνο όσοι γνώριζαν HTML (Hyper Text Markup Language). Ο χρήστης του διαδικτύου ήταν παθητικός δέκτης των πληροφοριών. Αυτό άλλαξε με την έλευση του WEB 2.0, του διαδραστικού ιστού. Οι χρήστες του διαδικτύου μπορούν πλέον να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν πληροφορίες, να διαμορφώνουν το περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας. Ο Web 2.0 συνδέει άτομα μεταξύ τους και είναι αποτέλεσμα κυρίως του εύκολου τρόπου κατασκευής ιστοσελίδων. Τα πρώτα WEB 2.0 εργαλεία είναι τα ιστολόγια (blogs), στα οποία ο χρήστης του διαδικτύου μπορεί να αφήνει σχόλια. Άλλα παραδείγματα WEB 2.0 εργαλείων είναι τα wikis και οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Πληροφορίες από τη Wikipedia

Για να τιμήσει το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Mickey Mouse το 1928, το Sk8-Hi επαναπροσδιορίζεται για να παρουσιάσει εικονικές σκηνές από την ασπρόμαυρη βουβή ταινία, “Plane Crazy”. Σε κάθε πλευρά του υποδήματος παρουσιάζεται μια κινηματογραφική σκηνή που αποτυπώνεται σε εκτύπωση δύο επιπέδων και ολοκληρώνεται με ένα εμβληματικό 3-D σχέδιο στο πίσω μέρος της φτέρνας.

Η κινούμενη ταινία της δεκαετίας του 1940 “Φαντασία”/ “Fantasia” έφερε στο φως τον σκανταλιάρη χαρακτήρα του Mickey Mouse ως “Μαθητευόμενου Μάγου”/ “The Sorcerer’s Apprentice”. Αντλώντας έμπνευση από το καπέλο του Μάγου, το Sk8-Hi μεταμορφώνεται και συμπεριλαμβάνει βελούδινα πλαϊνά με κεντημένα τα σχέδια των αστεριών και του φεγγαριού, μπλε suede στο μπροστινό μέρος και κίτρινες ραφές, για αντίθεση. Το Sk8-Hi, ολοκληρώνεται με μια μαύρη σόλα, με αποτυπωμένα αστέρια στα κορδόνια και το έμβλημα του Μαθητευόμενου Μάγου στο πίσω μέρος της φτέρνας. Στο ίδιο σχέδιο της συλλογής, ο Mickey Mouse αποτυπώνεται ως Μαθητευόμενος Μάγος σε ένα εκκεντρικό tie-dye σχέδιο με θέμα την “Φαντασία” στο Old Skool II Backpack και σε t-shirt.

Οι φίλοι της Disney μπορούν να ξυπνήσουν τον Mouseketeer που βρίσκεται μέσα τους, σε ένα μοντέλο Old Skool που είναι αφιερωμένο στο Mickey Mouse Club. Χρησιμοποιώντας suede και υλικά από βαμβάκι, το σχέδιο του Old Skool παρουσιάζει το κλασικό sidestripe σε κόκκινο χρώμα και το logo του club ραμμένο στη γλώσσα. Το Old Skool με θέμα το Mickey Mouse Club ολοκληρώνεται με ένα ειδικό κέντημα στην πίσω πλευρά της φτέρνας.

Οι σχεδιαστές της Vans αναβιώνουν τη δεκαετία του ’80 σε ένα ειδικό μοντέλο Old Skool, το οποίο συνδιάζει πολύχρωμα σχέδια πάνω σε αποχρώσεις ροζ, κίτρινο και πράσινο. Ο σχεδιασμός ολοκληρώνεται με μια κλασικά cool αποτύπωση του Mickey Mouse και την χαρακτηριστική σκακιέρα της Vans. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μπορούν να απολαύσουν ρούχα και αξεσουάρ γεμάτα νοσταλγία, εμπνευσμένα από την δεκαετία του ’80, συμπεριλαμβανομένων φούτερ, jackets, σακίδια πλάτης και άλλων αξεσουάρ.

Ο Mickey Mouse και η Minnie Mouse είναι πιο σκληροί και από τα καρφιά σε ένα ειδικά “φλεγόμενο” Checkerboard Slip-On. Αναζωπυρώνοντας τη δεκαετία του 1990, τόσο ο Mickey όσο και η Minnie Mouse δέχονται ένα punk makeover. Οι fans της Vans και της Disney μπορούν και οι ίδιοι να εκφράσουν τη δική τους “Off The Wall” φιλοσοφία, με LS BF T-shirt, σακίδιο πλάτης, καπέλο και φούτερ με σχέδια φλόγας στα μανίκια και κουκούλα με εσωτερική επένδυση σκακιέρας.

Οι fans του Mickey Mouse μπορούν να προβάλλουν τον πραγματικά original εαυτό τους, μέσω του -εμπνευσμένου από τον Mickey Mouse σχεδίου- Authentic. Το αυθεντικό παπούτσι της Vans έχει ανανεωθεί βάσει των χρωμάτων του εμπορικού σήματος του Mickey Mouse και συμπεριλαμβάνει την κίτρινη σόλα, το μαύρο και κόκκινο χρώμα στο πάνω μέρος του παπουτσιού και τα κίτρινα “κουμπιά” στο πίσω μέρος της φτέρνας.

Σε μια καμβα έκδοση του Old Skool αποτυπώνονται τα εικονικά γάντια του Mickey Mouse να κρατούν το μεσαίο μέρος του παπουτσιού. Οι fans της Disney θα πρέπει να κοιτάξουν προσεκτικά, για να βρουν τον Mickey που κρύβεται στην γλώσσα κάθε παπουτσιού. Αυτή η απλοποιημένη αποτύπωση του κλασικού μοντέλου της Vans λειτουργεί ως έμπνευση για τον συνδυασμό του με μια γυναικεία σειρά ρούχων, με T-shirt, φούτερ, καπέλο και σακίδιο πλάτης, με το ορόσημο της σκακιέρας.

Η αιώνια αγαπημένη του Mickey Mouse, η Minnie Mouse, έχει τη δική της σειρά, αποτελούμενη από δύο μοντέλα ενδυμάτων και υποδημάτων, στα οποία αποτυπώνεται το κλασικό πουά φόρεμά της. Χρησιμοποιώντας τον τεράστιο φιόγκο της και τη σατέν υφή, το Authentic Gore και το Slide-On Sandal ντύνονται με λεπτομέρειες της Minnie Mouse και ολοκληρώνονται με μια λεπτοκομμένη άκρη. Στη συλλογή συμπεριλαμβάνονται επίσης μπλούζα με λαιμόκοψη, σακίδιο πλάτης και κάλτσες.

Η συλλογή Vans x Disney είναι ήδη διαθέσιμη στα καταστήματα της
Vans στο The Mall Athens & στο Athens Metro Mall.

#DisneyxVans

Αλλά αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική, η ζημιά δεν είναι τόσο εύκολα ορατή. Είναι εκεί όμως. Τα σώματα τους είναι αρκετά υγιή• μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν και να κολυμπήσουν και να φάνε λαίμαργα και να κάνουν πολύ θόρυβο, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά,  αλλά κάτι λείπει.
Είναι αλήθεια ότι μερικοί άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς να συναντήσουν ποτέ κάποιου είδους τέχνη, και είναι απόλυτα ευχαριστημένοι και ζουν καλές και πολύτιμες ζωές, και στων οποίων τα σπίτια δεν υπάρχουν βιβλία, και δεν ενδιαφέρονται πολύ για τις εικόνες, και δεν βρίσκουν κάποιο νόημα στη μουσική. Λοιπόν, αυτό είναι εντάξει. Ξέρω τέτοιους ανθρώπους. Είναι καλοί γείτονες και χρήσιμοι πολίτες.

Όμως άλλοι άνθρωποι, σε κάποιο στάδιο της παιδικής ή νεανικής τους ηλικίας, ή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι από ένα είδος που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Είναι τόσο ξένο σε αυτούς όσο η σκοτεινή πλευρά της σελήνης.Αλλά μία μέρα ακούν μία φωνή στο ραδιόφωνο να διαβάζει ένα ποίημα, ή περνούν από ένα σπίτι με ένα ανοιχτό παράθυρο όπου κάποιος παίζει πιάνο, ή βλέπουν μία αφίσα από έναν συγκεκριμένο πίνακα σε κάποιου τον τοίχο, και τους αγγίζει τόσο πολύ που αισθάνονται ζαλάδα. Τίποτα δεν τους προετοίμασε γι’αυτό. 

Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι είναι γεμάτοι με μία λαχτάρα, παρόλο που δεν είχαν καμία ιδέα πριν ένα λεπτό• μία λαχτάρα για κάτι τόσο γλυκό και τόσο απολαυστικό που σχεδόν τους πληγώνει. Κλαίνε σχεδόν, αισθάνονται λύπη και χαρά και μόνοι και ευπρόσδεκτοι από αυτήν την εντελώς νέα και παράξενη εμπειρία, και θέλουν απεγνωσμένα να πλησιάσουν το ραδιόφωνο, παραμένουν έξω από το παράθυρο, δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από την αφίσα. Το ήθελαν αυτό, το χρειαζόντουσαν όπως ένας πεινασμένος χρειάζεται τροφή, και δεν το ήξεραν. Δεν είχαν ιδέα.

Έτσι είναι και για ένα παιδί που χρειάζεται μουσική ή εικόνες ή ποίηση και τα συναντάει τυχαία. Αν δεν υπήρχε η εν λόγω ευκαιρία, ίσως να μην το γνώριζε ποτέ, και θα μπορούσε να περάσει όλη του τη ζωή σε μία κατάσταση πολιτιστικής λιμοκτονίας χωρίς να το γνωρίζει.

Οι συνέπειες της πολιτιστικής λιμοκτονίας δεν είναι δραματικές και γρήγορες. Δεν είναι τόσο εύκολα ορατές. 

Και, όπως λέω, μερικοί άνθρωποι, καλοί άνθρωποι, καλοσυνάτοι φίλοι και χρήσιμοι πολίτες, απλά δε το βιώνουν ποτέ• είναι απολύτως πλήρεις χωρίς αυτό. Αν όλα τα βιβλία και όλη η μουσική και όλοι οι πίνακες του κόσμου ήταν να εξαφανιστούν εν μία νυκτί, δε θα ένιωθαν άσχημα• ούτε καν θα το παρατηρούσαν.

Αλλά αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε πολλά παιδιά, και συχνά δεν ικανοποιείται ποτέ, διότι δεν έχει αφυπνισθεί ποτέ. Πολλά παιδιά σε κάθε μέρος του κόσμου πεινάνε για κάτι που τροφοδοτεί και θρέφει την ψυχή τους.

Εμείς λέμε, ορθώς, ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα σε τροφή και στέγη, παιδεία, ιατρική περίθαλψη , και ούτω καθεξής. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εμπειρία του πολιτισμού. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι χωρίς ιστορίες και ποιήματα και εικόνες και μουσική, τα παιδιά θα πεινάσουν. “

Ο Φίλιπ Πούλμαν (19 Οκτωβρίου 1946) είναι Βρετανός συγγραφέας, γνωστός κυρίως για την τριλογία φαντασίας, η Τριλογία του Κόσμου, (His Dark Materials) και τη μυθιστορηματική βιογραφία του Ιησού, Ο καλός άνθρωπος Ιησούς και ο παλιάνθρωπος Χριστός. Το πρώτο βιβλίο της Τριλογίας του Κόσμου έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο με τον τίτλο το Αστέρι του Βορρά (Golden Compass), καθώς και τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς Σάλι Λοκχαρτ, όπως επίσης και το μυθιστόρημα παιδικής λογοτεχνίας Αυτό που ήμουν κάποτε (I was a Rat! or The Scarlet Slippers) έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση. Το 2008, η εφημερίδα The Times έβαλε το όνομα του Πούλμαν στη λίστα της: Οι 50 μεγαλύτεροι Βρετανοί συγγραφείς από το 1945. Αυτό το κείμενο το έγραψε για τη δέκατη επέτειο του Astrid Lindgren Memorial Award το 2012.

Πηγή: Astrid Lindgren Memorial Award/ Μετάφραση: The Whole Cow