«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός»

«Σήμερα κρέμασα πάνω από το γραφείο μου τη μοναδική φωτογραφία ενός ελληνικού τοπίου που βρέθηκε, ολωσδιόλου τυχαία, μέσα σε κάτι χαρτιά. Τη φωτογραφία της μεγάλης άγκυρας του Πόρου. Την είχα κάνει ένα πρωί της άνοιξης του 40. Καθώς την κοιτάζω τώρα αισθάνομαι την ψυχή μου πλημμυρισμένη. Αλλά δεν είναι αυτά που μου χρειάζουνται: πελεκώντας τον εαυτό μας, έτσι γράφουμε.»

Πηγή: Dpgr

Η Shamsia Hassani μας παρουσιάζει τις γυναίκες της πατρίδα της με έναν ιδιαίτερο τρόπο, γυναίκες ξεχασμένες από το Δυτικό κόσμο, με ή χωρίς μαντήλα,  που αντιστέκονται στον βίαιο σκοταδισμό και στην προσπάθεια να παραμείνουν φιμωμένες από την ανδροκρατούμενη κοινωνία της χώρας της.

Η Shamsia Hassani γεννήθηκε το 1988 από Αφγανούς γονείς στην Τεχεράνη του Ιράν. Οι δυσκολίες της ζωής την έφεραν στο Αφγανιστάν, όπου το 2010 παρακολούθησε ένα εργαστήριο γκράφιτι που είχε οργανώσει η Combat Communications.

Σπούδασε και πήρε πτυχίο στις Εικαστικές Τέχνες, από το Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, το 2014. Είναι ηγετικό μέλος του Berang Art Organization, μία ομάδα καλλιτεχνών  που σκοπό έχουν να αναδείξουν τη σύγχρονη τέχνη και κουλτούρα στο Αφγανιστάν, μέσω καλλιτεχνικών δρώμενων, όπως εκθέσεις, αλλά και μέσω προγραμμάτων και σεμιναρίων.

Η Shamsia έχει πειραματιστεί με πολλές τεχνικές ζωγραφικής και δημιούργησε την πρώτη τρισδιάστατη ζωγραφική του Αφγανιστάν το 2014. Έχει προσκληθεί σε διάφορες χώρες , όπως η Ιταλία, η Νορβηγία, η Δανία, η Γερμανία, η Ελβετία, η Τουρκία, η Ινδία, το Ιράν, το Βιετνάμ, ο Καναδάς, η Αυστραλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να εμφανίσει το γκράφιτί της  σε εκθέσεις, εργαστήρια και σεμινάρια. Το 2009 επιλέχθηκε ως ένας από τους 10 κορυφαίους καλλιτέχνες της χώρας από το quδρυμα Turquoise Mountain και ανακηρύχθηκε μία από τις 100 παγκόσμιες στοχαστές του FP το 2014.

Οι πίνακες της Shamsia Hassani έχουν χαρακτήρα, όπως και οι χαρακτήρες που παίζουν ρόλους σε ταινίες, ο χαρακτήρας των ζωγραφιών της παίζει επίσης διαφορετικούς ρόλους.

«Αυτός ο χαρακτήρας παίζει το ρόλο ενός ανθρώπου, αλλά επειδή είμαι γυναίκα, μπορώ να καταλάβω τις γυναίκες καλύτερα, και επίσης επειδή οι γυναίκες έχουν περισσότερα όρια  από τους άνδρες στην κοινωνία μας, επέλεξα τον χαρακτήρα μου να είναι γυναίκα», δηλώνει η Αφγανή Καλλιτέχνης, τονίζοντας ότι τα έργα της επικεντρώνονται περισσότερο σε άτομα και κοινωνικά ζητήματα, αλλά μερικές φορές γίνονται πολιτικά.

Ο χαρακτήρας στους πίνακες της Shamsia Hassani  παίζει διαφορετικούς ρόλους, μερικές φορές είναι αγωνίστρια, ενώ άλλες φορές είναι πρόσφυγας χωρίς μέλλον. Κατά καιρούς ψάχνει για ειρήνη και μερικές φορές είναι στο ρόλο κάποιου χωρίς ταυτότητα. Μερικές φορές χάνεται στα όνειρά της και μερικές φορές χάνεται στον πόνο και τη θλίψη. Παλεύει με το παρελθόν και το μέλλον, και μετά είναι μια πατριώτισσα που αγαπά την πατρίδα της και παλεύει με την απελπισία.

Όταν ξεκίνησε τα έργα της , η Αφγανή καλλιτέχνης αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, καθώς παρ’ ότι οι άνθρωποι  στο Αφγανιστάν δεν είναι ενάντια στην τέχνη, είναι ενάντια στις δραστηριότητες των γυναικών. Δέχθηκε άσχημες λεκτικές επιθέσεις όταν ζωγράφιζε στους τοίχους σε δημόσιους χώρους, με αποτέλεσμα να νιώθει ανασφάλεια και να εγκαταλείπει ημιτελές το έργο της. Εκμεταλλεύονταν το σύντομο χρόνο που είχε πριν τις επιτεθούν λεκτικά και ζωγράφιζε ότι μπορούσε, σε χρόνο περίπου 15 λεπτών.

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισε ήταν η έλλειψη χώρου για γκράφιτι.

Μετά την πτώση των Ταλιμπάν το 2001, παρά τον πόλεμο που συνεχιζόταν και τα διάφορα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, η κατάσταση για τις γυναίκες είχε αρχίσει να βελτιώνεται. Οι γυναίκες σταδιακά άρχισαν να έχουν πιο ενεργό ρόλο στην κοινωνία, μπορούσαν να σπουδάσουν να ασχοληθούν με το εμπόριο, τον πολιτισμό, την ιατρική.

Οι τελευταίες εξελίξεις όμως με την επάνοδο των Ταλιμπάν έχει αρχίσει να οδηγεί πολλές γυναίκες στην φυγή από τη χώρα. Ο προβληματισμός είναι έντονος για το μέλλον των γυναικών στο Αφγανιστάν, κυριαρχεί μεγάλη ανασφάλεια και φόβος και όλα τα βήματα που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια κινδυνεύουν να χαθούν.

Η Shamsia Hassani έδωσε φωνή στις γυναίκες της πατρίδας της , δείχνοντας τη ζοφερή πραγματικότητα της χώρας της, περνώντας το δικό της μήνυμα στον υπόλοιπο κόσμο για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ένα ζήτημα που δεν πρέπει να συνεχίσει να περνά απαρατήρητο. Η φρικαλεότητα του πολέμου αποτυπώνεται με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο  μέσα από τα έργα της Αφγανής καλλιτέχνιδας και υπενθυμίζει ότι οι γυναίκες στο Αφγανιστάν υπάρχουν , έχουν στόμα , έχουν φωνή, έχουν δικαίωμα στη ζωή.

Πηγή: https://www.shamsiahassani.net                    https://www.boredpanda.com

Φωτογραφίες : instagram.com/shamsiahassani/

Οι επιλεγμένοι φωτογράφοι οι οποίοι συμμετείχαν στη δημιουργία του ημερολογίου είναι:  Christy Lee Rogers, Denis Rouvre, Carolyn Drake, Steve McCurry, Charlie Davoli, Ami Vitale, Martha Cooper, David LaChapelle (ο οποίος ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1980 από τον Andy Warhol),  Martin Schoeller, Joey L., Eugenio Recuenco, Simone Bramante και TOILETPAPER. Το σχεδιασμό και δημιουργία του ημερολογίου ανέλαβε το διαφημιστικό γραφείο Armando Testa.

Επιπλέον, στο περιοδικό που συνοδεύει το ημερολόγιο, υπάρχουν έξι ambassadors πολιτισμού που καλούνται να ερμηνεύσουν τις πολλαπλές έννοιες της Νέας Ανθρωπότητας, ξεκινώντας από τη δική τους προσωπική οπτική: ο αρχιτέκτονας Carlo Ratti, η σχεδιάστρια μόδας Stella Jean,ο συγγραφέας Alessandro Baricco,η ηθοποιός Kiera Chaplin, η τραγουδίστρια Patti Smith και η διευθύνουσα σύμβουλος του Save The Children International,  Inger Ashing. Εκφράζουν τη δική τους εμπειρία και ευαισθησία παράλληλα με τις φωτογραφίες και εμπλουτίζουν το εννοιολογικό όραμα μιας νέας ανθρωπότητας μέσω διαφορετικών εκδοχών: ένα σχέδιο, μια γραπτή σκέψη, ένα μουσικό κομμάτι ή ένα αρχιτεκτονικό έργο.

Τα έσοδα από τις πωλήσεις των ημερολογίων (limited edition) θα δωθούν στο New Horizons, ένα έργο αειφόρου ανάπτυξης που προάγει την αυτονομία των πιο ευάλωτων νέων στην Καλκούτα της Ινδίας.

Πηγή : didee.gr

Κάθε χρόνο φωτογραφίζω την αποκριά στην Κοζάνη. Μια αποκριά που ζω από μικρός ακόμη και που άγνωστο πώς, αισθάνομαι το χρέος να διαφυλάξω την αυθεντικότητά της μέσα από τον φακό της μηχανής μου. Οι φωτογραφίες που προσπαθώ να βγάλω θέλω να εκπέμπουν αυτό που νιώθει ο Κοζανίτης στον φανό, αναλλοίωτο χωρίς μοντερνισμούς και εντυπωσιασμούς, χωρίς εξωτερικά στοιχεία αλλά με μια ατμόσφαιρα παραδοσιακή ανακινώντας την εσωτερική μας ανάγκη όλοι μαζί να γίνουμε “ένα” γύρω από την φωτιά.

Παλέντζα Σούλα

’’Φανός’’ ένα πανάρχαιο έθιμο της Κοζάνης. Μια ιδιότυπη τελετή που περιλαμβάνει τραγούδι, χορό και φαγοπότι γύρω από το «βωμό» της καθαρτήριας πυράς. H φωτογραφία τραβήχτηκε στο Φανό Σκ’ρκα.

Κούτσιανου Γεωργία

Η Αποκριά στην Κοζάνη τα διαθέτει όλα. Κόσμο, χρώμα, μουσική, κρασί… Πέραν της έγχρωμης πραγματικότητας, υπάρχει και κάτι άλλο που πάλλεται στην ατμόσφαιρα. Είναι η ενέργεια, είναι ο ρυθμός, είναι οι αισθήσεις. Το ασπρόμαυρο διαθέτει μια αφαιρετική ιδιότητα υπερβαίνοντας την επιφάνεια των χρωμάτων. Επιπρόσθετα έχει ταυτιστεί με τη διαχρονικότητα. Το έθιμο της Κοζανίτικης Αποκριάς είναι επίσης διαχρονικό. Μοιραία λοιπόν, έγινε μια σύζευξη των δύο.

Αναστασόπουλος Σάκης

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο φανό «Λάκκους τ΄ Μάγγαν». Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτή η κλασσική φιγούρα που δεν εναρμονίζεται με τις κλασσικές παραδοσιακές φιγούρες τις αποκριάς τις Κοζάνης αλλά με πήγε πίσω σε μια άλλη εποχή..

Δαζάνης Σάκης

Κοζανίτικη Αποκριά σημαίνει:
– Ελευθερία έκφρασης
– Έντονος ερωτισμός
– Φωτιά, Χορός, Τραγούδι

Ο Χρυσόστομος Γαλαθρής γεννήθηκε στη Σάμο. Έζησε και μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη το Καρλόβασι, μια πόλη με παρόντα και έντονα τα σημάδια του ακμαίου παρελθόντος. Όταν του αγόρασαν το πρώτο του ποδήλατο συχνά το έσκαγα από την γιαγιά του και πήγαινε στον Όρμο Καρλοβάσου, πλάι στο κύμα. Εκεί,  παρατηρούσε  τα δεκάδες παλιά αρχοντικά, σπίτια και εργοστάσια βυρσοδεψίας  σε παρακμή, έτοιμα να καταρρεύσουν και να πάρουν μαζί τους όλες τις  αναμνήσεις και ιστορίες τους.

Να ήταν αυτό άραγε το έναυσμα να ασχοληθεί με την φωτογραφία και να αποτυπώσει  όλη αυτή  την  τεράστια αρχιτεκτονική κληρονομιά του τόπου του, μέσα από το φακό του;

Σπούδασε στην FOCUS ART SCHOOL OF ATHENS και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ιστορία της φωτογραφίας&ενδυματολογίας στο πανεπιστήμιο VEVEY SCHOOL OF PHOTOGRAPHY στην Ελβετία.

Έχει στο ενεργητικό του αρκετές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Για την δουλειά του έχουν γράψει αρκετά ΜΜΕ της Ελλάδας, ενώ αφιερώματα στο έργο του παρουσίασαν το «Κ» της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, το περιοδικό ‘Φωτογράφος, η ΑΤΗENS VOICE,η εφημερίδα EGE TELEGRAPH στην Σμύρνη της Τουρκίας κ.α. To πρώτο του φωτογραφικό λεύκωμα κυκλοφόρησε το 2016 με τον τίτλο «Σάμος μνήμες μιας πατρίδας» από τις εκδόσεις Μίλητος.

Γνώρισα την δουλειά του Χρυσόστομου Γαλαθρή μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εντυπωσιάστηκα, από την ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργεί σε λήψεις που μοιάζουν σαν σκηνικά από παραμύθια. Λες και είναι βγαλμένα από άλλες εποχές.  Σήμερα, τον φιλοξενούμε και μιλάμε για τον ίδιο, αλλά και το project του, «Ζωή χωρίς εμένα».

Θα ξεκινήσω ίσως με την πιο συνηθισμένη ερώτηση, μπορείς  να μας περιγράψεις  την εποχή που συνειδητοποίησες  για πρώτη φορά ότι η δημιουργία/φωτογράφηση ήταν κάτι που έπρεπε να κάνεις;

Από πολύ μικρός είχα τέμπερες, μπογιές, μαρκαδόρους, πινέλα και όλα τα συναφή, αρχικά ζωγράφιζα και σχεδίαζα είτε σε χαρτιά λευκά είτε σε ακουαρέλες, μου άρεσε να κάνω και κωμικά σκίτσα με μέλη της οικογένειας ή γείτονες, ξέρεις αυτά που κάνουν οι σκιτσογράφοι στις εφημερίδες με τα συννεφάκια πάνω από τα πρόσωπα με τους διαλόγους..

Από αυτά άρχισα, δεν είχα φωτογραφική μηχανή τότε, θυμάμαι πήρα στα 15 κάπου εκεί. Οι πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα ήταν στην φύση που αγαπώ και λατρεύ,φωτογράφιζα και έναν σκύλο που είχαμε και μετά την φοράδα του παππού. Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα ασχοληθώ με τις τέχνες, οι δικοί μου δεν μου έδιναν και πολύ θάρρος να ασχοληθώ με αυτά, ξέρεις προέρχομαι και από οικογένειες εργατών και όσο να ναι δεν είχα και πολύ ενθάρρυνση από το περιβάλλον.

Η πρώτη μου σπουδή είναι Μαγειρική τέχνη, αυτό μόνο σου λέω!

Τι σημαίνει «να είσαι δημιουργικός» για σένα; Τι προσπαθείς να πεις, να επικοινωνήσεις με την τέχνη σου;

Η δημιουργία για εμένα είναι το παν, είτε ασχολούμαι με το σπίτι, είτε με τα φυτά μου, ακριβώς το ίδιο νιώθω όταν δημιουργώ και μια νέα φωτογραφική δουλειά. Η χαρά το να δημιουργείς είναι για εμένα σαν μια θεία χάρη, μια αρετή που στην φύτεψαν μέσα σου και απλά εσύ την ποτίζεις και την καλλιεργείς κάνοντας την να ανθίζει όσο θες. Έχω περάσει και περνάω διάφορα μηνύματα με κάθε φωτογραφική μου δουλειά, μηνύματα προσωπικά, κοινωνικά. Δεν έχω πιάσει ακόμη τα υπαρξιακά διότι αυτό θέλει μεγάλη διατριβή και δεν ξέρω αν θα έχω και έμπνευση για κάτι τέτοιο.

Ποια διαδικασία ακολούθησες  στο μυαλό σου μέχρι να χτίσεις το κάδρο σου στο project «Ζωή χωρίς εμένα»;

Στην συγκεκριμένη φωτογράφιση δεν υπήρχαν διαδικασίες, είχα τρία βασικά στοιχεία, το μοντέλο ντυμένο με ένα vintage νυφικό, 3-4 κλεμμένους λευκούς κρίνους από τον κήπο της κ. Ιωάννας και ένα ερειπωμένο σπίτι στην διάθεση μου. Μπαίνοντας στο ισόγειο δεν βρήκα κάτι να με εντυπωσιάσει, ανεβαίνοντας όμως την σκάλα βρήκα υλικά που με βοήθησαν να δέσω την ιστορία μου, οπότε μαζί με την Λώρη δημιουργήσαμε το  αποτέλεσμα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε χημεία μεταξύ μας κατά την διάρκεια της φωτογράφισης.

Διάλεξε την πιο αγαπημένη φωτογραφία του project και πες μου την ιστορία που κρύβει πίσω της…

Μου βάζεις δύσκολα τώρα, αλλά θα απαντήσω! Η φωτογραφία που κρατά το κάδρο κρύβοντας το πρόσωπο της για εμένα είναι η πιο δυνατή φωτογραφικά αλλά και συναισθηματικά από όλες τις άλλες. Αυτή η αίσθηση που προκαλεί στον θεατή είναι κάπως  φοβιστική&σκοτεινή γιατί πίσω από το κάδρο όντως η ιστορία της ηρωίδας μου είναι πολύ δραματική.

Νιώθεις κάποια συναισθηματική σύνδεση με το θέμα σου; Επιλέγεις το προσφυγικό ζήτημα, νιώθεις κάποια προσωπική σύνδεση με αυτό το θέμα για να έχεις επιλέξει να ασχοληθείς με αυτό; Ποια μηνύματα θέλεις να περάσεις στον κόσμο;

Η ιστορία που παρουσιάζω με την συγκεκριμένη μου δουλειά δεν με συνδέει συναισθηματικά, μας συνδέει όμως το  χώμα που πατάμε. Θα έλεγα ότι περισσότερο συναισθηματικά θα συνδεθούν με αυτή όλες οι κοπέλες-γυναίκες που παντρευτήκαν τον εκλεκτό του μπαμπά ή της μαμάς και όχι τον εκλεκτό της καρδιάς τους. Έτυχε να επιλέξω την Σμύρνη ως τόπο διεξαγωγής της φωτογραφική μου ιστορίας, η  ηρωίδα μου είναι μια όμορφη  Σμυρνιά λοιπόν. Τα μηνύματα που θέλω να περάσω μέσα από αυτό το πρότζεκτ είναι πολλά, πρώτο από όλα και κυριότερο η επιβολή του γαμπρού και όχι η αποδοχή της επιλογής από την ίδια, η τιμωρία του να ερωτευτεί, η άρνηση διαλόγου από τον πατέρα της, ο φόβος της μάνας στο να εκφέρει και εκείνη η ίδια την γνώμη της για το ίδιο τους το παιδί. Όπως βλέπεις όλα είναι μια αλυσίδα και φυσικά η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως έγινε και με τον γάμο των ίδιων της των γονιών.

Έχοντας ζήσει το προσφυγικό από κοντά, πως βλέπεις τους Έλληνες να αντιμετωπίζουν τη διαφορετικότητα. Τι έχεις να πεις γενικά για τον ρατσισμό στην Ελλάδα; Υπάρχει;

Ποια διαφορετικότητα εννοείς Υπάρχουν πάρα πολλές, για εμένα τρείς είναι οι πιο προβληματικές στην σημερινή κοινωνία. Η διαφορετικότητα στην χώρα προέλευσης, η σεξουαλική και φυσικά η θρησκευτική. Όλες μαζί δημιουργούν ένα τεράστιο κρατήρα που όλοι μας περπατάμε πάνω του και είναι θέμα χρόνου να εκραγεί. Η διαφορετικότητα στις αντιλήψεις μας είναι για εμένα θετικό στοιχείο αλλά συνάμα είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα μεταξύ ανθρώπων.

Τα τελευταία χρόνια με την αύξηση των μεταναστών αυξήθηκε και το ποσοστό του ρατσισμού, το θεωρώ λογικό αν και δεν συμφωνώ με τις ακραίες συμπεριφορές, ο ρατσισμός δεν με τρομάζει τόσο, όσο με τρομάζει και με ανησυχεί το μέλλον αυτών των ανθρώπων σε μια χώρα η οποία είχε και συνεχίζει να έχει πολλά προβλήματα και δεν ξέρω αν είναι και σε θέση όλοι οι μετανάστες να ενσωματωθούν στην Ελλάδα. Μην ξεχνάμε ότι οι κουλτούρες μας είναι πολύ διαφορετικές , αυτό με προβληματίζει μπορώ να πω και είναι ένα μεγάλο θέμα προς συζήτηση.

Τι σε παρακίνησε να δημιουργήσεις αυτό το project; Ποια ήταν η σπίθα που άναψε για να ξεκινήσεις;

Είμαι άτομο πολύ ελεύθερο, ίσως μερικές προσωπικές καταστάσεις και βιώματα με έπλασαν έτσι, συμπάσχω με άτομα που δέχονται με την βία είτε με το έτσι θέλω να τους καθορίζουν την ζωή τους και τις προσωπικές επιλογές τους τρίτα άτομα.

Η ηρωίδα μου είναι ένα από αυτά τα άτομα που η προσωπικότητα της μπήκε πίσω από ένα θολό τζάμι μιας κορνίζας κρεμασμένης στον τοίχο.

Το λάθος της ήταν ένα μικρό τοσο δά μικρό… να ερωτευτεί έναν Τούρκο στην προκυμαία της Σμύρνης. Ο έρωτας τους ήταν κεραυνοβόλος, αυτή πλουσιοκόριτσο φορώντας το δαντελένιο της φόρεμα καθώς περνούσε έξω από το μαγαζί που δούλευε ο Καρίμ τον μέθυσε το γαλλικό της άρωμα αλλά και η λυγερή της κορμοστασιά σε συνδυασμό με τα εκφραστικά της καστανά μάτια! Κοιτάχτηκαν και αυτό ήταν αρκετό. Η σχέση τους κράτησε 7 μήνες ώσπου τους είδε ένας φίλος του πατέρα της όταν κρυφά είχαν συναντηθεί στο πίσω μέρος της Αγίας Φωτεινής, ο πατέρας έξαλλος, θηρίο ανήμερο στην σκέψη ότι η κόρη του βλέπει έναν εργάτη Τούρκο. Η μάνα της ήταν πιο διαλλακτική αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πατέρας κουμαντάρει και είναι η κεφαλή της οικογένειας. Πατριαρχική οικογένεια βλέπεις..

Η σπίθα που με έκανε να δημιουργήσω αυτή την φωτογραφική ιστορία είναι η καταπίεση των γυναικών από την ίδια τους την οικογένεια.

Πιστεύεις πως ένας φωτογράφος πρέπει να ταυτίσει το φωτογραφικό του έργο με ένα μόνο θέμα ή πρέπει να είναι σε θέση να φωτογραφίσει άρτια το οτιδήποτε ανά πάσα στιγμή;

Όλοι μας έχουμε μια κλήση, οι περισσότεροι λόγο οικονομικού ακολουθούν το κομμάτι της εμπορικής φωτογραφίας (γάμος, βάφτιση, διαφήμιση), λίγοι αυτό που τους εκφράζει περισσότερο. Ένας από τους λίγους είμαι και εγώ. Ασχολήθηκα με το κομμάτι του γάμου και της βάφτισης αλλά μου ήταν βαρετό έως αδιάφορο, καταπιέστηκα τόσο πολύ που και έχασα την δημιουργικότητα μου.

Αποφάσισα να ασχοληθώ μόνο με την καλλιτεχνική φωτογραφία και ήρθα στα ίσια μου που λέμε πιο λαϊκά! Τα χρήματα δεν είναι βέβαια τα ίδια, το πορτοφόλι δεν είναι πάντοτε γεμάτο  αλλά έχω γεμάτη ψυχή και αυτό είναι το η καλύτερη ανταμοιβή για εμένα!

Τι καθιστά κάποιον φωτογράφο τον 21ο αιώνα. Ο καθένας σήμερα μπορεί να αγοράσει μια DSLR και να λέει ότι κάνει φωτογραφία. Αυτό όμως δεν τον καθιστά φωτογράφο. Ποια είναι τα σωστά κριτήρια;

Η φωτογραφία έχει μπει τόσο πολύ στην καθημερινή μας ζωή πια. Δεν χρειάζεται πλέον να αγοράσει κάποιος DSLR για να τραβήξει φωτογραφίες, οι περισσότεροι  έχουμε ένα κινητό με μια θεωρητικά καλή κάμερα και φωτογραφίζουμε τα πάντα, από το φλυτζάνι του καφέ το πρωί έως και την φάτσα μας με duckface το βράδυ καθώς ξαπλώνουμε για ύπνο. Ο καθένας μπορεί να φωτογραφίσει και να πάρει μέρος σε διαγωνισμούς καθώς και να τραβάει φωτογραφίες σε εκδηλώσεις ακόμη και σε μυστήρια, το ‘χω δει άλλωστε. Δεν με ενοχλεί ίσα ίσα που μου αρέσει και το διασκεδάζω στο να χαζεύω δουλειές τους, βλέπω και καλές αλλά και κακές δουλειές, άλλωστε ποιος είμαι εγώ να κρίνω?

Η ματιά και το πάθος κάνει την διαφορά, αυτό πάντα λέω σε κάθε ερώτηση ως προς τα κριτήρια.

Έχεις κάνει αρκετές εκθέσεις και projects. Ποια δουλειά σου είναι η πιο αγαπημένη και γιατί;

Από τις αγαπημένες μου είναι το 142. Αυτή μου η φωτογραφική  δουλειά πήρε το όνομα της από τα 142 άτομα που φωτογραφήθηκαν για τις ανάγκες της. Αγαπήθηκε πολύ από το κοινό, κυκλοφόρησε σε λεύκωμα, ταξίδεψε σε Μυτιλήνη, Αθήνα, Βρυξέλλες, Ρώμη, Λουξεμβούργο. Την θεωρώ από τις πιο επιτυχημένες μου δουλειές καθώς εκτός από χρήματα που απέφερε και αναγνώριση στο εξωτερικό.

Πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις ένα έργο σου δημοσιευμένο;

Μια ιδιαίτερη χαρά, αυτό μόνο!

Από πού αντλείς έμπνευση και ιδέες;

Από τα πρόσωπα των ανθρώπων, την προσωπικότητα τους, την μουσική, τα λουλούδια, τον κινηματογράφο και από την φύση, αυτά  μου είναι αρκετά ώστε να μου γεννηθούν ιδέες και να εκτοξευθεί η έμπνευση!

Ποιος θεωρείς  πως είναι ο ρόλος του φωτογράφου στην κοινωνία μας;

Στο να γαληνεύει με τις εικόνες του τις καταστάσεις που ζούμε όλοι μας σε αυτό τον πλανήτη. Να παρουσιάζει με τον φακό του την ομορφιά και την λεπτομέρεια που ένας μη φωτογράφος δεν μπορεί να δει με γυμνό μάτι. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό…

Τι  θα ήθελες  να φωτογραφίσεις  και το δεν έχεις  κάνει ακόμη;

Θα ήθελα πολύ να φωτογραφίσω την αγαπημένη μου ηθοποιό Cate Blanchett. Την θαυμάζω για το υποκριτικό της ταλέντο και ειδικά για την ερμηνεία της στην ταινία ΄Θλιμμένη Τζάσμιν΄. Λίγο χλωμό βέβαια το κόβω αλλά είπα να το εκφράσω επι ευκαιρίας μια και με ρώτησες χαχαχαχα!

Μελλοντικοί στόχοι και όνειρα;

Θα ήθελα να εκδώσω ένα δεύτερο λεύκωμα μακροπρόθεσμα, δεν ξέρω με τι θέμα, πάντως το δουλεύω μέσα στο μυαλό μου. Επίσης θέλω  να συνεχίσω να εκθέτω σε γκαλερί στο εξωτερικό όπως κάνω τα τελευταία χρόνια, εύχομαι να πάνε όλα καλά στην έκθεση του χρόνου που έχω προσκληθεί από γκαλερί της Δανίας, να έχω υγεία πρώτα από όλα, αυτό εύχομαι!

Σε  ευχαριστούμε πολύ Χρυσόστομε και σου ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο μέλλον!

Σας ευχαριστώ και εγώ για την φιλοξενία και την τιμή!

Τον Χρυσόστομο Γαλαθρή μπορείτε να «συναντήσετε»:

https://www.facebook.com/chrysostomos.galathris

https://chrysostomosgalathris.com/

Instagram : chrysostomosg

Οι φωτογραφίες της ΝΥ προέκυψαν το 1998 από μια δεκαήμερη επίσκεψή μου στην πόλη, αναζητώντας νοσταλγικά να γευτώ κάτι απ’ τα απομεινάρια μιας εποχής που δεν πρόλαβα να ζήσω, την εποχή των hippies καθώς και την αναγνωρίσιμη στερεότυπη εικόνα της που είχα κατά την εφηβική και μετεφηβική μου περίοδο, αυτή με τους ουρανοξύστες, τα γεμάτα κόσμο πεζοδρόμια και γεμάτους κίτρινες λιμουζίνες-ταξί δρόμους με τους αναδυόμενους ατμούς των φρεατίων του υπόγειου δικτύου, έτσι όπως αυτή προβαλλόταν τότε από την καταιγιστική παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών και … και ναι, κάπου εκεί ίσως σε κάποιο πεζοδρόμιο ή coffee bar της Bleecker street να συναντούσα τον Bob Dylan, τον Woody Allen ή τον Bruce Springsteen (χα χα). Λίγο πριν άλλωστε είχα συγκινηθεί διαβάζοντας το “Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης” της Σώτης Τριανταφύλλου. Σ’ αυτά προστέθηκε η αδημονία μου να επισκεφτώ τους εκθεσιακούς χώρους των μεγάλων μουσείων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης και των gallery του Soho, που τόσο με γοήτευαν και μ’ επηρέαζαν ανατρέχοντας στη διδαχή της ιστορίας της τέχνης, που παράλληλα με τις σπουδές μου στην ορυκτολογία του Πανεπιστημίου Στουτγκάρδης, “κλεφτά” ως επισκέπτης φοιτητής παρακολουθούσα.

Ήξερα όμως καλά πως είχα φτάσει αργά στον σταθμό αυτό και πως στις αποβάθρες του έτρεχαν άλλα τρένα, πιο τετραγωνισμένα, πιο γρήγορα και με λιγότερο γοητευτικά τα διακριτικά τους χαρακτηριστικά.
Βρέθηκα εκεί ως ταξιδιώτης επισκέπτης και όχι ως κυνηγός του κλίκ. Ό,τι φωτογράφησα, ήταν οι στιγμές που κουβαλούσα την Nikon FM με τα 400άρια TMAX φιλμάκια κατά τις πρωινές μου εξόδους που ξεκινούσαν με τον πρωινό καφέ στα γειτονικά backery coffee της 23rd και την ακόλουθη μεστή και γόνιμη περιπλάνησή μου μέχρι την επιστροφή γι’ ανάπαυση στον 11ο του YMCA, εν όψει δεύτερου γύρου απογευματινής-βραδινής εξόδου χωρίς camera.

Οι φωτογραφίες της Αθήνας προέκυψαν κατά την ίδια (μπρός- πίσω) αλλά εκτενέστερη χρονική περίοδο – διέμενα άλλωστε τα χρόνια εκείνα στην πόλη αυτή. Φωτογράφιζα περιστασιακά κυρίως και σπανιότερα συστηματικά και στοχευμένα. Το οικείο περιβάλλον και η οικεία αισθητική της πόλης αυτής μου φαινόταν μονότονα, λιγότερο συναρπαστικά και ελκυστικά σε σχέση με όποιο άλλο ξένο και νέο. Δεν είχα άλλωστε το ζηλευτό αυτό χάρισμα φωτογράφων που με ευκολία διεισδύουν σε ιδιαίτερους χώρους με πρόσφορα και γοητευτικά φωτογραφικά θέματα. Λίγο απ’ εδώ λίγο απ’ εκεί, κάτι μου έμενε όμως κι απ’ την πόλη αυτή.

Πέρασαν χρόνια αρκετά όταν ξεφυλλίζοντας τις εκτυπώσεις (contakt ) των film του φωτογραφικού μου αρχείου, διέκρινα αντίστοιχες, ως αισθητική αποτύπωση και θεματικό καδράρισμα φωτογραφικές λήψεις των δύο αυτών μητροπόλεων. Με φρέσκια ακόμη την προγενέστερη έκδοση του φωτογραφικού μου λευκώματος “Παραλιακοί Περίπατοι”, μου μπήκε η ιδέα της σύζευξης των αντίστοιχων αυτών λήψεων σε ένα νέο, βάζοντάς τες να συνομιλούν η μια από HERE με την άλλη από THERE. Πέρασαν χρόνια με το υλικό να σέρνεται ατελέσφορα απ’ εδώ κι απ’ εκεί, μέχρι που έτυχε της ανιδιοτελούς και κρίσιμης υποστήριξης αξιόλογων φίλων, που με κάθε ευκαιρία τιμώ αλλά και μέχρι να εξασφαλιστεί η απαραίτητα καύσιμη ύλη για να ξεκινήσει το ταξίδι του.

Παναγιώτης Πλουμής

Ο Ευγένιος Ατζέτ (Jean-Eugène-Auguste Atget 1857 –1927) ήταν Γάλλος φωτογράφος, γνωστός κυρίως από τις φωτογραφίες με τις οποίες αποτύπωσε την πόλη του Παρισιού. Εμπνευσμένοι λοιπόν από το έργο του Ατζέτ τολμούμε να φωτογραφίσουμε την  Κοζάνη με μια παρόμοια ματιά που θα μετέφερε τον θεατή σε μια άλλη πόλη σιωπηλή και απόκοσμη. Από μόνη της η φωτογραφία σαν μέσο έκφρασης έχει την δύναμη μέσα από την στατικότατά της και τον υπερτονισμό των θεμάτων της να δίνει αυτή την μυστηριώδη ένταση στα αντικείμενα και στους χώρους που φωτογραφίζονται. Ανάμεσα στα εργαλεία επεξεργασίας που χρησιμοποιήσαμε ήταν η  σέπια και η  βινιέτα, τεχνικές που μας βοήθησαν  για να αποδώσουμε ως ένα βαθμό την ατμόσφαιρα των φωτογραφιών του Ατζέτ. Ξέρουμε όμως εκ των προτέρων ότι αυτό είναι αδύνατο. Δεν μας φοβίζει όμως η «αποτυχία».   Περισσότερο απολαμβάνουμε τα οφέλη του ταξιδιού της και επενδύουμε στα λάθη της γιατί από αυτά θα προκύψουν οι καλές εικόνες.

Βρεττάκος Αλέξανδρος