γαλλικός κινηματογράφος – Together

Αλέν Ντελόν: Το Πρόσωπο του γαλλικού σινεμά

togetherteam — Wed, 10 Nov 2021 13:55:43 +0000

Το (δύσκολο) ερώτημα για τον μεγαλύτερο Γάλλο ηθοποιό ισορροπεί ανάμεσα στους Γκαμπέν, Ντελόν, Μπελμοντό, Τρεντινιάν, ακόμα και Ντεπαρτιέ. Αν διερωτάσαι όμως για την Εικόνα του γαλλικού σινεμά τότε το πράγμα απλοποιείται. Και σήμερα γίνεται 86 χρονών.

Η ζωή του Ντελόν είναι μια από εκείνες τις εντελώς συναρπαστικές διαδοχές μυθιστορηματικών συμβάντων που η σημερινή πολιτική ορθότητα έχει εξανεμίσει. Ο Ντελόν, πριν τα 30, ήταν μεγαλοπαραγωγός, είχε πάει τέσσερα χρόνια στρατιώτης, είχε αποβληθεί απ΄ όλα του τα σχολεία, είχε πολεμήσει σαν πεζοναύτης, είχε κάνει και δέκα δουλειές, είχε έναν ερωτικό δεσμό που παραμύθιαζε όλη την Ευρώπη (με την Ρόμυ Σνάιντερ), είχε δηλώσει Γκωλικός και δεξιός (σήμερα θα είχε ξεχάσει την επαγγελματική του καριέρα, τότε ο μαρξιστής Λόουζι δεν είχε κανένα θέμα να τον θέλει πρωταγωνιστή του) ε, και είχε κάνει (δύο) Βισκόντι, Αντονιόνι, Κλεμάν και πάει λέγοντας.

Η επίσημη εμφάνιση του Ντελόν στα κινηματογραφικά πράγματα γίνεται με το «Γυμνοί στον Ήλιο» του Ρενέ Κλεμάν, κλασική μεταφορά του «Ταλαντούχου Κου Ρίπλεϊ» της Χάισμιθ (που φημολογείται πως ήταν λάτρης της ανάγνωσης Ντελόν στο ρόλο του Ρίπλεϊ), ενώ την επόμενη χρονιά ο Βισκόντι τον κάνει Ρόκκο στο νεορεαλιστικό αριστούργημα ο «Ρόκκο και τ’ Αδέλφια του». Την επόμενη χρονιά παίζει στο θέατρο με την Ρόμυ Σνάιντερ ένα θεατρικό σε κείμενο του Τζον Φορντ (Άγγλου θεατρογράφου, όχι του σκηνοθέτη), το «‘Tis a Pity She Was a Whore» (αναφέρεται και ο Μπάουϊ στο κύκνειο άσμα του, είναι και ταινία του ’71 με την Σαρλότ Ράμπλινγκ!), ενώ το ’63 βρίσκεται βέβαια στον υπερμεγέθη «Γατόπαρδο».

Ο Ντελόν ένα πράγμα δεν κατάφερε ποτέ, την απήχηση στην Αμερική. Ήταν τεράστιος σταρ σχεδόν παντού (ακόμα και στην Ιαπωνία!), ποτέ όμως δεν απέκτησε γκελ στην Αμερική. Ωστόσο, στην δεκαετία του ’60 και ’70, εν μέσω της «Έκλειψης» του Αντονιόνι, ξιφομαχικών περιπετειών («Η Μαύρη Τουλίπα»), που χαρίζουν μια άγνωστη σήμερα αλλά θαυμάσια, ραφιναρισμένη ελαφρότητα στην λαϊκή παραγωγή του ευρωπαϊκού ’60 και μιας πρώτης επαφής με το crime και τον Ζαν Γκαμπέν (στο τέλειο «Mélodie en sous-sol» – «Ληστεία στο Μόντε Κάρλο» εδώ), ο Ντελόν έκανε και μια «Κίτρινη Ρόλς Ρόις», έκανε και συνεργασίες με την MGM, όμως τα έργα δεν απέφεραν ποτέ την πολυπόθητη υπερατλαντική δημοτικότητα.

Στη «Ληστεία στο Μόντε Κάρλο», ο 28χρονος Ντελόν, αντί αμοιβής, αγόρασε τα δικαιώματα διανομής της ταινίας σε κάποιες χώρες του κόσμου. Καταλήγοντας να πάρει στο τέλος κάπου δέκα φορές περισσότερα από τον θρυλικό τότε Γκαμπέν, η κίνηση έμεινε γνωστή ως η «Μέθοδος Ντελόν» – αν και η παραγωγή σκλήρυνε πολύ έκτοτε και το φαινόμενο αντικαταστάθηκε, για τους σταρ, με το μερίδιο από τις εισπράξεις.

Μια αγγλόφωνη ταινία που έκανε κάποιον πάταγο, κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία, λόγω της εποχής των λουλουδιών ίσως, ήταν το «Κορίτσι με τη Μοτοσικλέτα», όπου ο Ντελόν συμπρωταγωνιστούσε με την ανθηρή Μαριάν Φέιθφουλ. Την προηγούμενη χρονιά, το 1967, ο Ντελόν βρέθηκε στον δρόμο του Μελβίλ, ο «Δολοφόνος [βρήκε το] Αγγελικό του Πρόσωπο», η φημολογία που τον ήθελε να έχει διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο και την κορσικανική Μαφία έδιναν κι έπαιρναν (ο Μελβίλ βέβαια τους ήξερε όλους, αλλά ποιος ασχολούνταν;) κι έτσι όταν το ’68 ο σωματοφύλακάς του βρέθηκε σ’ έναν κάδο σκουπιδιών, ξέσπασε ένα σκάνδαλο μεγέθους αρκετού ώστε να μπλέξει και τον μελλοντικό Πρόεδρο της Γαλλίας Πομπιντού και την σύζυγό του και τον Ντελόν σε μια υπόθεση υποτιθέμενων οργίων, απρεπών φωτογραφιών και εμπλοκής ενός Φρανσουά Μαρκαντονί που τύγχανε και αρχηγός της Μαφία των Κορσικανών.

Απτόητος ο Ντελόν διάγει τα καλύτερά του χρόνια, χωρίζει και τη Ναταλί Ντελόν (που ακολούθησε, επίσημα πάντα, την Ρόμυ και μαζί της έκανε τον Άντονι), αρχίζει έναν πολυετή δεσμό με την Μιρεΐγ Νταρκ, παίζει στην «Πισίνα» μαζί με τη Σνάιντερ και γίνεται πανευρωπαϊκός σάλος, παίζει στο αξέχαστο «Αντίο Φίλε» μαζί με τον Μπρόνσον (και τον κάνει διεθνή σταρ), είναι μαζί με την Μπαρντό στο κομμάτι του Μαλ στο έξοχο σπονδυλωτό τρόμου «Ιστορίες Μυστηρίου» (Φελίνι, Βαντίμ τις άλλες δύο), παίζει στην «Συμμορία των Σικελών» με Βεντούρα και Γκαμπέν, είναι φυσικά στον μεθυστικό «Κόκκινο Κύκλο» του Μελβίλ δίπλα στον Μοντάν, τον Βολοντέ και τον Μπουρβίλ, συναντά και τον Μπελμοντό στο μυθικό «Μπορσαλίνο».

Στην δεκαετία του ’70 αγκιστρώνεται στο αστυνομικό φιλμ, που ανήγαγε σε προσωποπαγή λαϊκή καλλιτεχνία, κάνει όμως και εντελώς απρόσμενα έργα, πέρα από το προφίλ του λιγόλογου macho της νιοστής γοητείας.

Ένα από αυτά είναι ο «Κύριος Κλάιν» (1976) του Λόουζι -είχαν συνεργαστεί και στην «Δολοφονία του Τρότσκι» τέσσερα χρόνια πριν. Υπάρχουν όμως τόσα πολλά: Το κύκνειο άσμα του Μελβίλ στο ρομποτικό και σπαρακτικό μαζί «Un Flic» του ’72, μια σπουδαία, άγνωστη ερμηνεία στο «Καυτό Καλοκαίρι» του Ζουρλίνι την ίδια χρονιά, το «Αίμα στο Χιόνι» με την Σινιορέ την επόμενη χρονιά, ένα τρομερόαστυνομικό διαδικασίας μαζί με τον Τρεντινιάν το «Un Flic Story», ένα που ο υπογράφων αγαπά ιδιαίτερα και στην Ελλάδα βγήκε με κλασσικό ντελονικό τίτλο ως «Ωραίος, Σκληρός κι Αδίστακτος» (μπούρδες, το «Mort d’un pourri» είναι άλλη ταινία κι έχει κι ένα καταπληκτικό σάουντρακ του Φιλίπ Σαρντ) ακόμα και μια τελευταία συνάντηση με τον Γκαμπέν στο «Δυο Ξένοι στην Ίδια Πόλη» του Ζιοβανί – ενός καλλιτέχνη που οφείλεις να ανακαλύψεις αν είσαι λάτρης του αστυνομικού φιλμ.

Στο ’80 οι επιχειρήσεις αποτελούν ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος του Ντελόν, ο εαυτός του είναι ξεκάθαρα μέρος αυτών, οπότε και στερεοποιείται το policier προφίλ, χάνονται όμως οι τολμηρότητες και η μεγάλη δημοτικότητα, ένα τέταρτο του αιώνα μετά, αρχίζει να ξεθωριάζει. Από την εποχή αυτή το μοναδικό πραγματικό ερμηνευτικό τόλμημα είναι το «Notre Histoire» του Μπλιέ, όπου ένας κομματιασμένος αισθηματικά Ντελόν (μπορεί κι από τον χαμό της Ρόμυ δυο χρόνια πριν, λένε οι κουτσομπόληδες) παίζει εντελώς κόντρα στον κινηματογραφικό του χαρακτήρα και παίρνει (αρέσουν στους κριτικούς αυτά…) το μοναδικό ερμηνευτικό βραβείο που πήρε ποτέ, ένα Σεζάρ ερμηνείας.

Να είναι καλά, έρχεται από μια εποχή που οι σταρ ήταν ανίκητοι από την σοσιομιντιακή πρυτανεία της βλακείας, μια εποχή που ένας τόσο macho τύπος απαντούσε με κύρος σε θρασεία δημοσιογραφία περί ομοφυλοφιλικών ορέξεων «κι αν μου αρέσουν και οι άντρες εσάς τι σας κόφτει;», χρόνια που φαινόταν η διακριτή διαφορά ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον άνθρωπο (και μας απασχολούσε το πραγματικά ενδιαφέρον), μας έχει χαρίσει μεγάλα πράγματα, περισσότερο όμως έχει ενσαρκώσει έναν ανθρωπότυπο (αντιήρωα αλλά και φιλμογραφίας) που συμβολίζει μια ωραία, ατρόμητη εποχή σινεμά που κάποιοι πάντα θα νοσταλγούμε.

Πηγή cinemagazine.gr

Ο Γαλλικός Μάης του ’68 μέσα από τον κινηματογράφο!

Κέλλυ Γρηγοριάδου — Fri, 11 May 2018 21:00:00 +0000

“Το να είσαι ελεύθερος το 1968, σημαίνει να Συμμετέχεις”, “Να είσαι ρεαλιστής, να ζητάς το αδύνατο”, “ένας άνθρωπος δεν είναι έξυπνος ή χαζός, είναι ελεύθερος ή όχι”, “Γρήγορα”, “Η φαντασία στην εξουσία”, “Φωνάξτε, δημιουργείστε ή ψοφήστε”, “Ζωή όχι επιβίωση!”, “Κάθε εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα!”. Αυτά μεταξύ άλλων είναι τα συνθήματα που ακούστηκαν στους δρόμους και γράφτηκαν στους τοίχους της Γαλλίας τον Μάη του ‘68! Ένας φοιτητικός ξεσηκωμός, διαδηλώσεις κατάμεστες από ιδεολογίες, ρομαντισμό, ανάγκη για ελευθερία και αλλαγή. Ακολουθεί το ξέσπασμα της συσσωρευμένης εργατικής οργής με αποτέλεσμα την απεργία 10 εκατομμυρίων εργατών. Ο γαλλικός Μάης του ‘68 σημάδεψε για πάντα την ιστορία και αποτέλεσε αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τον κινηματογράφο . Πληθώρα σκηνοθετών εμπνεύστηκε και έδωσε την δική τους οπτική για τα ιστορικά γεγονότα δημιουργώντας ταινίες που σήμερα αναγάγονται στο είδος των “κλασικών”.

Οι ονειροπόλοι (The Dreamers) – Bernardo Bertolucci

Η ταινία του Bertolucci τοποθετείται στο Παρίσι τον Μάη το ’68, όπου ένας Αμερικανός φοιτητής περνά ατέλειωτες ώρες στην Παρισινή Ταινιοθήκη. Εκεί θα γνωρίσει δύο απελευθερωμένα αδέρφια, την Ιζαμπέλ και τον Τεό, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο δεσμό. Εξελίσσεται μέσα από ευφυείς συζητήσεις για την πολιτική, την ιδεολογία, την ελευθερία, ταινίες και μουσική, αποπνέει περιρέοντα ερωτισμό και αντιπροσωπεύει την σεξουαλική αφύπνιση, σε ένα Παρίσι που βράζειπνευματικά και πολιτικά. O Bertolucci περίτεχνα και τολμηρά απελευθερώνει το γυμνό και τον έρωτα, εμπλουτίζει την αφήγηση με σκηνές από τις αγαπημένες του ταινίες και δημιουργεί έναν ύμνο για τους νέους που σκέφτονται, αναζητούν και βουτούν στο μέλλον και την ελευθερία, πνευματική και ερωτική.

Μετά το Μάη (Après Mai)- Olivier Assayas

Ο Ολιβιέ Ασαγιάς με το “Μετά το Μάη” που κυκλοφόρησε το 2012 μας μεταφέρει στους παριζιάνικους δρόμους στις αρχές της δεκαετίας του ’70 όπου ο απόηχος του Μάη του ’68 βρίσκει τον Ζιλ και την παρέα του κάπου αναμεσα σε πολιτικές αναζητήσεις και αναταραχές, την ενηλικίωση και προσδοκιές για αλλαγή. Η παρέα ταξιδεύει στην Ιταλία και αργότερα στο Λονδίνο και μέσα από καταστάσεις και συναντήσεις προσπαθούν να ανακαλύψουν τη θέση τους στον κόσμο. Νέοι ανήσυχοι, ερωτευμένοι, νέοι που βιώνουν τη δική τους επαναστάση. ” Η ταινία απεικονίζει το μονοπάτι πάνω στο οποίο μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, ενώ απορροφούμε και την ατμόσφαιρα της εποχής, χωρίς όμως να γινόμαστε θύματά της. Πρόκειται για ένα δρόμο που αποφεύγει όσο μπορεί τα πιο δημοφιλή μέρη κοινωνικοτήτων και συμβιβασμών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο” – Olivier Assayas

Η Κινέζα (La Chinoise) – Jean-Luc Godard

Στο Παρίσι του 1967 πέντε φοιτητές έρχονται σε επαφή με τη μαοϊκή ιδεολογία και το πνεύμα της κινέζικης πολιτιστικής επανάστασης. Μια ταινία που προδιαγράφει το Μάη του ’68, μάλιστα διαδραματίζεται στη Ναντέρ όπου εκεί πραγματοποιήθηκαν και οι πρώτες καταλήψεις, με την απόρριψη της αστικής ιδεολογίας και κουλτούρας, η Κινέζα αποτελεί σταθμό στην πορεία του γαλλικού κινηματογράφου. Οι πρωταγωνιστές της ταινίας διαβάζοντας το κόκκινο βιβλίο, αποφασίζουν αναλάβουν δράση, να κινητοποιηθούν, ακόμα και να χρησιμοποιήσουν την τρομοκρατία, ώστε να συμβεί η κοινωνική αλλαγή.

Όλα Πάνε Καλά (Tout Va Bien)- Jean-Luc Godard

Μια τετραετία μετά από το Μάη του ’68 , όλα δείχνουν να είναι υπό έλεγχο, τουλάχιστον φαινομενικά. Όλα πάνε καλά, επικρατεί μια “κοινωνική νηνεμία” που όμως γρήγορα θα ανατραπεί από την εξέγερση των εργατών ενός εργοστασίου αλλαντικών, οι οποίοι το καταλαμβάνουν και ξεκινούν την απεργία τους. Μια μικρή επανάσταση, έρχεται να θυμίσει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τέσσερα χρόνια πριν, ωστόσο τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο. Ένας άντρας και μια γυναίκα βιώνουν τα γεγονότα και αναρωτιούνται αν όλα πάνε καλά στην πολιτική, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στην κοινωνία αλλά και στην τέχνη. Μια σπουδή για τον έρωτα, μια ελεγεία για την επανάσταση, δια χειρός του εμβληματικού Godard.

Ο Μιλού το Μάη (Milou en Mai) – Louis Malle

Στους δρόμους του Παρισιού συμβαίνει ο Μάης του ’68, ωστόσο στην εξοχή του Μπορντό τα πράγματα κυλούν διαφορετικά. Στο κτήμα, όπου διαδραματίζεται η ταινία, οι καταστάσεις είναι ακόμα συμβατικές και παραδοσιακές Η ιδιοκτήτρια Βιεζάκ πεθαίνει και ο εξηντάχρονος γιος της, ο Μιλού, που κατοικούσε και αυτός εκεί, καλεί την οικογένεια για την κηδεία της Βιεζάκ. Όταν συγκεντρώνεται όλη η μεσοαστική οικογένεια, έρχονται στην επιφάνεια διάφοροι διαπληκτισμοί μεταξύ των μελών, ενώ παράλληλα τα γεγονότα του Παρισιού και η γενική απεργία που ξεσπά, θέτουν εμπόδια στην τέλεση της κηδείας. Μια ιδιόμορφη, σχεδόν αποστασιοποιημένη και κωμική προσέγγιση του Μαλ, στα γεγονότα του ’68.