Να δεχτώ ότι στην περίπτωση του υπουργού (υγείας) Πλεύρη θα μπορούσε και να μην ισχύει, όπως και στον καθένα μας. Ότι δηλαδή, επειδή ο μπαμπάς είναι φασίστας – δίνει ευχές ή κατάρες και  χαιρετάει φασιστικά- δε σημαίνει πως είναι το ίδιο και ο γιος-υπουργός. Δεν (πρέπει να) μας ορίζουν οι μπαμπάδες (και οι μαμάδες ) μας. Σωστά. Αλλά…

Δεν είμαστε όλοι υπουργοί, πρώτον. Δηλαδή, άλλο νάχω εγώ  ο Χ, ένα μπαμπά φασίστα, προκλητικό και διακεκριμένο, κι άλλο ο υπουργός (υγείας). Υπάρχει διαφορά. Εγώ δεν (καθ)ορίζω τίποτα, αυτός, ο υπουργός, την υγειά μας. Το ιδεολογικά διαταραγμένο (φασιστικό) περιβάλλον  έχει υποθέτω τη σημασία του στους επιγόνους. Κι αν από αυτό προήλθε και υπουργός (υγείας) ακόμη χειρότερα.

Δεύτερο. Αν δε με ορίζει (ο μπαμπάς μου), το λέω. Αποκηρύσσω δημόσια τις ιδέες του τουλάχιστον και ξεκαθαρίζω τη θέση μου. Ούτε μασάω τα λόγια μου, ούτε κομπιάζω, ούτε αφήνω φωναχτές σιωπές. Κι αφού τυχαίνει να είμαι και υπουργός (υγείας) ένας λόγος παραπάνω. Κάθε άλλο είναι εκ του πονηρού.

Τρίτον, αν δεν τα κάνω αυτά (τα παραπάνω αποκηρυκτικά) κάποιος πρέπει να με βάλει στη θέση μου ( ή να με βγάλει από αυτήν). Κάποιος που είναι στην ομάδα μου, ο αρχηγός ας πούμε. Κι αν αυτός είναι ο πρωθυπουργός, ακόμη επιτακτικότερα.  Τα χλωμά δεν (δεν έγινε και τίποτα δηλαδή), βρωμάνε. Όπως οι επισυνδέσεις. Το λιγότερο, η (κυβερνητική) ομάδα που λέγαμε, πρέπει και να φαίνεται ιδεολογικά καθαρή (άλλη κουβέντα το αν είναι). Κι αν δεν παρέμβει ο αρχηγός-πρωθυπουργός μοιάζει συνένοχος.

Το θέμα με τα παραπάνω είναι ότι βλέπουμε (ξανά) την αξιοπρέπεια στην Υγεία μας  να χάνεται. Και  να μας χαιρετάει ναζιστικά

*Κ.Πλεύρης (μπαμπάς): Συγγραφέας, δικηγόρος, πολιτικός, θεωρητικός της Άκρας Δεξιάς και του Εθνικισμού. Γιος του είναι ο Υπουργός Υγείας και Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Θάνος Πλεύρης  (WIKIPEDIA)

Artwork Copyright © Tyler Spangler