γιορτή της μητέρας – Together

Να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι υπερήφανος!

togetherteam — Sun, 11 Jun 2023 09:00:00 +0000

Του Κωνσταντίνου Τεληγιαννίδη

Μήνας Ιούνιος, μήνας Pride. Πολλά θα γραφτούν, πολλά θα ειπωθούν και πολλές αντιπαραθέσεις θα δημιουργηθούν με αφορμή το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ή αλλιώς Gay Pride. Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς τους λόγους δημιουργίας έντονων διαφωνιών αν σκεφτεί τα δεδομένα της κοινωνικής πραγματικότητας στην χώρα μας. Δεν είμαστε και οι πιο πρωτοποριακοί- ανοιχτόμυαλοι, ως έθνος, αναφορικά με το ζήτημα της gay κουλτούρας. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται σημαντικές προσπάθειες με απτά αποτελέσματα όσον αφορά τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Στην χώρα μας το πρώτο φεστιβάλ υπερηφάνειας διεξάχθηκε το 2005 στην Αθήνα και έκτοτε όλες οι ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεις συμβάλλουν στην διοργάνωση του θεσμού που κάθε χρόνο δέχεται μαζικότερη συμμετοχή.

Κάθε χρονιά, τις ημέρες διεξαγωγής του pride, ξεσπά ένας διαδικτυακός, κυρίως, εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αυτών που τάσσονται υπέρ και αυτών που τάσσονται κατά της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Μία είδους εικονομαχίας με τους ‘εικονολάτρες’ να διαδηλώνουν υπέρ της πλήρους ισότητας και των ίσων δικαιωμάτων και τους ‘εικονομάχους’ να αντιδρούν για να προστατέψουν τα χρηστά ήθη και έθιμα και την κανονικότητα όπως έχει ορισθεί βάσει προσωπικών κριτηρίων.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, το gay pride δεν είναι μια γιορτή που οι ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα φοράει ότι πιο προκλητικό βρει μέσα στην ντουλάπα και βγαίνει στους δρόμους να προβάλει την σεξουαλικότητα της και να χορέψει ξέφρενα το Fuego. Το αναφέρω διότι το πιο σύνηθες ερώτημα είναι ‘’γιατί δεν βγαίνουμε και εμείς οι straight ( ή φυσιολογικοί όπως θα πούνε πολλοί) να διαδηλώσουμε;’’. Η απάντηση είναι απλή. Δεν βγαίνετε να διαδηλώσετε γιατί δεν έχετε στερηθεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα λόγω σεξουαλικότητας. Οι συμμετέχοντες του gay pride δεν βγαίνουν στους δρόμους για να πουν απλά ‘’είμαστε ομοφυλόφιλοι’’, αλλά βγαίνουν στους δρόμους για να πουν ‘’είμαστε ομοφυλόφιλοι και ζητάμε ίδια δικαιώματα από την πολιτεία, ίδια αντιμετώπιση από τους πολίτες χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικότητας’’. Σε αυτό το σημείο πετάγεται και ο αρσενικός της παρέας με την ατάκα ‘’ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, όχι τον Αδάμ και τον Μπάμπη’’ . Καλέ μου φίλε, σε παραπέμπω στην Αγία Γραφή (μην με ρωτάς κεφάλαιο και παραγράφους, δεν τα γνωρίζω) στο σημείο, που πιθανόν έκανες skip, αγαπάτε αλλήλους. Δεν νομίζω να αναφέρεται πουθενά το οτιδήποτε για σεξουαλικότητα, ίσως σε κάποια νέα version της Καινής Διαθήκης , που πολύ αμφιβάλλω. Tα τελευταία χρόνια, παράλληλα με το pride πραγματοποιούνται παράλληλες εκδηλώσεις, σε εκκλησιαστικούς κυρίως χώρους, όπου οι ταγμένοι κατά του pride συμπολίτες μας συναθροίζονται για να προβάλλουν την πλήρη εναντίωση τους στην διοργάνωση και την πλήρη αποστροφή τους στην διαφορετικότητα. Κάτι σαν πολιτικές παρατάξεις, μαχόμενες για την εξουσία, με ποσοστά 55% για το gay pride, έναντι του 5% για τις ολονυχτίες, αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος των συμμετεχόντων.

Κακά τα ψέματα, μεγάλο ρόλο για την συγκεκριμένη σύγκρουση ιδεών διαδραματίζουν τα ΜΜΕ, αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο προβάλουν ΛΟΑΤ φιγούρες και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν το pride. Ναι, είναι μία κοινωνική και πολιτική κίνηση που γίνεται μέσα σε ένα κλίμα γιορτινό και όχι με τον κλασσικό τρόπο που γίνονται οι διαμαρτυρίες, τύπου ασφαλιστικό. Ναι, πολλά ΛΟΑΤ άτομα είναι φύσει πιο extravagant και με αφορμή το pride το υπερτονίζουν περισσότερο. Τα ΜΜΕ για δημιουργία μεγαλύτερου ντόρου θα τυπώσουν τίτλους παρόμοιους με έναν συγκεκριμένο που διάβασα σε γνωστό έντυπο ‘’ Με φτερά και string ένα ακόμη Gay Pride’’ και θα επικεντρωθούν μόνο σε αυτό το κομμάτι, με την κάλυψη του κατάλληλου πάντα φωτογραφικού υλικού. Δεν θα κάνουν τον κόπο να σπαταλήσουν λίγο περισσότερο μελάνι για να αναφερθούν στις υπόλοιπες εκδοχές της διοργάνωσης. Θα στοχοποιήσουν τις ήδη έτοιμες gay καρικατούρες, όπως τις προβάλλουν τόσα χρόνια, για να αποκτήσουν κάποια δεκάδες παραπάνω clicks τα άρθρα τους. Όπως είναι φυσικό , οι ήδη προκατειλημμένοι με την ιδέα της gay ύπαρξης δεν θέλουν πολλά περισσότερα κίνητρα για να ξεσπάσουν. Ο σοφός λαός, μάλιστα, έχει πει ‘’μην ρίχνεις λάδι στην φωτιά’’.

Στο σημείο αυτό θα διαβάσετε ίσως μερικά από τα πιο κλισέ πράγματα που έχετε βαρεθεί να ακούτε και είναι τόσο αυτονόητα που πολλές φορές να ξεχνάμε. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και το ίδιος σημαντικός με όλους τους υπόλοιπους. Ύψος, κιλά, χρώμα, χρώμα ματιών, σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μερικά από τα συστατικά που με διαφορετικούς συνδυασμούς μας δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα. Αποτελέσματα που δεν έχουμε επιλέξει αλλά που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε γιατί είναι αυτό που είμαστε. Ας μην δημιουργούμε, λοιπόν, φυλακές ο ένας στον άλλον απλά και μόνο γιατί εμείς δεν συμφωνούμε με αυτό που πρεσβεύει ως ύπαρξη. Όσοι είναι υπέρ του pride να συνεχίσουν να είναι και να δίνουν το δυναμικό παρόν και όσοι δεν είναι να προσπαθήσουν να το αντιμετωπίσουν ως πανηγυρισμό ποδοσφαιρικού αγώνα, κάτι σαν το 2004 που όλη η χώρα βγήκε στους δρόμους να ζητωκραύγαζε υπέρ της Εθνικής ομάδας.

3 μητέρες απενοχοποιούν τα λάθη της μητρότητας

togetherteam — Sun, 14 May 2023 14:12:05 +0000

Αυτό που βασανίζει μια μητέρα είναι το λάθος που κάνει στα παιδιά της. Τις περισσότερες φορές το γνωρίζει καλά, προσπαθεί να το αλλάξει, αλλά δυσκολεύεται πολύ. Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, ζητήσαμε από 3 γυναίκες με παιδιά να κοιταχτούν στον καθρέφτη της αυτογνωσίας και να απενοχοποιήσουν έτσι όλες τις μητέρες με τα ανθρώπινα λάθη τους.

Αν έχεις συνδυάσει τη Γιορτή της Μητέρας με εντυπωσιακά μπουκέτα λουλουδιών, αγκαλιές και φιλιά, δώρα ειδικά για εκείνη και γλυκανάλατες κάρτες που εύχονται Χρόνια Πολλά! στην Αγία Μητέρα, υπάρχει κάτι που ίσως δεν ξέρεις ή ξεχνάς.

Η μητρότητα συνοδεύεται από πολλά λάθη και κυρίως πολλές ενοχές. Καμία μητέρα δεν είναι τέλεια, ούτε αγία και καμία δεν πρέπει να είναι. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που κάποια στιγμή βλέπει τις προτεραιότητές της να αλλάζουν και είναι καιρός να κατεδαφιστεί το πρότυπο της τέλειας μητέρας.

Στο πλαίσιο αυτό, ρωτήσαμε τρεις μητέρες, μία ψυχολόγο, μία parent coach και μία καθηγήτρια, που ασχολούνται όλες με τα παιδιά και τη γονεϊκότητα και λόγω της επαγγελματικής τους ιδιότητας, ποια είναι η δική τους ατέλεια. Το δικό τους ελάττωμα που, ενώ γνωρίζουν ότι έχουν σε σχέση με τα παιδιά τους, δεν μπορούν να σταματήσουν εύκολα.

Όλες κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη της αυτογνωσίας και το εκθέτουν σήμερα, με αφορμή της Γιορτή της Μητέρας. Όλες ξέρουν ότι είναι ελλιπείς, αλλά χάρη στα παιδιά τους και την ανάγκη τους να τους προσφέρουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους, προσπαθούν καθημερινά.

Μαρτυρία #1: Από την ανισχυρότητα στην (υπερ)προστασία

Ο γιος μου είναι για τα καλά πλέον στην εφηβεία, 15 χρονών, και ως εκ τούτου έχω κληθεί αρκετές φορές μέχρι τώρα να διαχειριστώ τις δικές μου ανάγκες με τέτοιο τρόπο που δεν θα γράψουν πάνω του μέσα από τις συμπεριφορές μου.

Θέματα σωματικής ασφάλειας και υγείας δεν με ζόρισαν ποτέ – δεν φοβήθηκα ιούς, πεσίματα, σπασίματα – ίσως γιατί κι εγώ ανατράφηκα να είμαι σκληραγωγημένη και τα θεωρώ όλα αυτά φυσιολογικά. Αυτό που πάντα με φοβίζει είναι η συνθήκη εκείνη στην οποία δεν μπορώ να βοηθήσω.

Με λίγα λόγια, αυτό που περισσότερο με έχει προβληματίσει και προσπαθώ να δουλέψω με τον εαυτό μου από τότε που έγινα μαμά είναι η δική μου ανισχυρότητα.

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Ανισχυρότητα νιώθω όταν π.χ. βγαίνει βράδυ μόνος με τους φίλους του, ότι αν συμβεί κάτι δεν θα μπορώ να τον προστατέψω. Ειδικά τον πρώτο καιρό, ένιωθα αγωνία και ανησυχία. Άρχισα να του επιτρέπω δειλά-δειλά να βγει, στην αρχή εδώ γύρω, με φίλους που γνώριζα, νωρίς το απόγευμα.

Αισθανόμουν ότι αν έπραττα έτσι και περιόριζα το παιδί, περιόριζα και τον κίνδυνο που ένιωθα να συνυπάρχει στο άγνωστο. Σιγά-σιγά κατάλαβα ότι όλο αυτό είναι ψευδαίσθηση και δεν έχει καμία λογική βάση. Κι όσο προχωρούσε ο καιρός, η ικανότητα του παιδιού μου να φέρει εις πέρας την αποστολή εξόδου, τον δικαίωνε.

Είναι τεράστιο μάθημα για εμένα ότι αυτή είναι η πραγματικότητα κι ότι δεν μπορώ να τον έχω σε γυάλα, αλλά καλύτερα είναι να τον βοηθήσω να μεγαλώνει και να ωριμάζει βήμα-βήμα, επιτρέποντάς του να αναλάβει ευθύνες για τον εαυτό του.

Όταν με κυριεύει αυτή η αίσθηση ανισχυρότητας, η οποία εντείνεται όσο μεγαλώνει και αυτονομείται το παιδί μου, είναι που οδηγούμαι, στο λάθος, στο να γίνομαι μερικές φορές (υπερ)προστατευτική. Όπως λέω και στους γονείς με τους οποίους συνεργάζομαι αυτό δημιουργεί κάποια θέματα, όπως την έλλειψη αυτοπεποίθησης, την αδυναμία ανάληψης ευθύνης και στη συνέχεια της ίδιας της ενηλικίωσης.

Παρόλο που μπορεί να μην μου αρέσει, καθημερινά δουλεύω με τον εαυτό μου για να συγκρατώ αυτή την ορμή, που αυτόματα ξεπηδάει από μέσα μου και με ωθεί σε συμπεριφορές που δεν βοηθούν το παιδί μου, ούτε την επικοινωνία μας.

Και τότε πράττω όσα συμβουλεύω: επιλέγω να λειτουργήσω συνειδητά, να σταματήσω τον εαυτό μου και να μην (υπερ)προστατέψω, αλλά αντίθετα να δώσω ευκαιρίες στο παιδί μου να μεγαλώσει, να γίνει υπεύθυνος και να γίνει ενήλικας.

Θυμίζω στον εαυτό μου συνειδητά αυτά που συμβουλεύω και σε άλλους γονείς, και λέω μέσα μου έχει μεγαλώσει, είναι έτοιμος γιατί έχει χτίσει εμπειρίες που τον έφεραν εδώ, εμπιστεύσου τον, εμπιστεύσου τον εαυτό σου και τη δουλειά που έχεις κάνει μαζί του τόσα χρόνια. Γιατί τελικά από εκεί ξεκινάνε όλα, από το να μπορώ να εμπιστευτώ τον εαυτό μου ότι έχω κάνει καλή δουλειά με το παιδί μου από όταν ήταν μωρό, ότι έχουμε χτίσει καλή σχέση, και με εμπιστεύεται και εκείνος.

Και κάπως έτσι πορεύομαι τώρα στην εφηβεία, από τη μία ενθυμούμενη τι έκανα εγώ τότε και ποιες ανάγκες με καθοδηγούσαν, και από την άλλη, εκπαιδεύοντας καθημερινά τον εαυτό μου στο να επιτρέπω στον γιο μου να μεγαλώνει, κάπως σαν να μαθαίνω μία νέα δεξιότητα την οποία δεν γνώριζα μέχρι τώρα.

Είναι μαγικό το πώς όταν εγώ μπορώ και συγκρατούμαι, ο ίδιος ψηλώνει 10 πόντους με κάθε νέο του κατόρθωμα, π.χ. έξοδος, ραντεβού, κατάληψη, τριήμερη εκδρομή! Άλλωστε, αναρωτιέμαι συχνά, τι άλλο μπορώ να κάνω εκτός από το να τον εμπιστευτώ να μεγαλώσει και να μεγαλώνω κι εγώ μαζί του;

Η Χριστιάνα Γερμανού MSc είναι ψυχολόγος, που ασχολείται με τη συμβουλευτική ψυχολογία, την οικογένεια και την προσωπική ενδυνάμωση.

Μαρτυρία #2: Αναζητώντας την ψυχραιμία

Το δικό μου λάθος ή για να το θέσω πιο σωστά, η αδυναμία που έχω είναι να διαχειρίζομαι με ψυχραιμία, όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μου, το γεγονός ότι ανεξαρτητοποιούνται και άρα περνάνε χρόνο μακριά από εμάς.

Ενώ λοιπόν είμαι από τη φύση μου πολύ ανεξάρτητος άνθρωπος και επιδιώκω να περάσω το ίδιο μήνυμα και στα παιδιά μου, πολύ συχνά με καταβάλλει το άγχος να μην πάθουν κάτι, να είναι καλά, να μην συμβεί το οτιδήποτε και χάνω την ψυχραιμία μου…

Κάνω τις πιο άσχημες σκέψεις και προσπαθώ να συγκρατηθώ για να μην φέρω τον πανικό, όταν για παράδειγμα μπορεί κάποιο από τα παιδιά να μην σηκώσει το κινητό. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ανησυχία μου είναι πολύ κουραστική και για μένα, καθώς είναι στιγμές που μπορεί να νιώθω εξαντλημένη μόνο από τις ίδιες μου τις σκέψεις. Ταυτόχρονα είναι και αρκετά ενοχλητική για τα ίδια τα παιδιά, γιατί τους δημιουργεί ένα άγχος το οποίο δεν τους χρησιμεύει προφανώς πουθενά.

Ευτυχώς μέσα από τη δουλειά που έχω κάνει στο ρόλο μου ως γονιός τα τελευταία χρόνια, μπορώ και διαχειρίζομαι καλύτερα τέτοιες καταστάσεις (όχι πάντα!). Προφανώς και αγχώνομαι, αλλά προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα με ψυχραιμία και κυρίως να θυμάμαι ότι έχω εμπιστοσύνη στα παιδιά μου.

H Εύη Σταθάτου είναι πιστοποιημένη parent coach.

«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΩ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΞΕΠΗΔΑΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΩΘΕΙ ΣΕ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΟΗΘΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ».

Μαρτυρία #3: Η ελαστικότητα του να μένεις πάντα… παιδί

Ως μαμά διδύμων τα λάθη μου είναι πολλαπλάσια κι όταν τα δίδυμα είναι διαφορετικού φύλου, τότε χάνεις το μέτρημα! Αυτό όμως που με χαρακτηρίζει, όσα παιδιά κι να είχα, είναι το πόσο ελαστική είμαι και πόσο τους επιτρέπω να με χειρίζονται.

Φυσικά αυτό συμβαίνει ασυνείδητα. Επειδή μου αρέσει να αντλούν ευτυχία από στιγμές κι όχι απαραίτητα από υλικά αγαθά, είμαι ελαστική για παράδειγμα στο να μείνουν σπίτι και να μην πάνε σχολείο με ένα γκουχ, να διαβάσουμε ένα ακόμη παραμύθι, να κάτσουμε κι άλλο λίγο στη βόλτα, να παίξουν άλλο λίγο στο κινητό και η λίστα δεν τελειώνει…

Το αποτέλεσμα; Εγώ ένα ψυχολογικό ράκος κι εκείνα ολοένα και πιο απαιτητικοί τύραννοι! Είναι όμως τόσο έντονο μέσα μου ότι αυτές είναι στιγμούλες πολύτιμες, οι κοινές μας αναμνήσεις, ότι θα τελειώσουν σε λίγα χρόνια που θα μεγαλώσουν, που κάνω λίγο κουράγιο ακόμη.

Αυτό φυσικά έχει ένα κόστος: στοιχίζει σε χρόνο από κάτι που θα έκανα είτε για τον εαυτό μου είτε μαζί με τον σύντροφό μου. Κάθε φορά λέω ότι πρέπει να το μαζέψω και να βρω τη χαμένη ισορροπία μέσα μου, αλλά τελικά αυτή είναι η δική μου ανάγκη να μείνω για πάντα ένα παιδί, αυθόρμητο και αθώο.

Το ξέρω πως με αυτή μου τη στάση τα κάνω κακομαθημένα και απαιτητικά, να μην μπορούν να συμβιβάζονται με το λίγο, αλλά κι εμάς που μας έμαθαν να είμαστε αυτάρκεις, παλεύουμε με τους ψυχαναγκασμούς μας.

Πάντα έχω στο νου μου ότι τα παιδιά αγαπάνε εμάς, όχι εκείνη που δίνει το πιο υγιεινό κολατσιό -και καλά κάνει-, ούτε εκείνη που είναι γυμνασμένη -και καλά κάνει-, ούτε εκείνη που τα προλαβαίνει όλα και είναι πάντα στην πένα -και καλά κάνει- και άλλες τόσες τέλειες μαμάδες! Αγαπάνε εμάς όπως είμαστε, όπως τα αγαπάμε κι εμείς όπως είναι, γιατί πολύ απλά εμείς είμαστε οι μαμάδες τους.

Η Αρτεμισία Μεγάλου είναι φιλόλογος και δημιουργός του 3estiazo.

*ow.gr

Μητέρα Ζωή και Μητέρα Θάνατος

togetherteam — Sun, 09 May 2021 18:27:17 +0000

Ώ μοιραία έκπληξη

Η γυναίκα με το θείο

σώμα που υπόσχεται την ευτυχία

Επάνω καταλήγει σε

δικέφαλο τέρας.

( BAUDELAIRE)

Η ρήση του Baudelaire αναφέρεται στη γυναίκα αλλά αν ισχύει πιστεύω πως ο χαρακτήρας της συγκεκριμένης γυναίκας, που πιθανόν τον πλήγωσε, οφείλονταν στην μητέρα της.

Είναι γνωστό πως ο ποιητής δεν είχε καλή σχέση με τη μητέρα του από τη στιγμή, που εκείνη μετά το θάνατο του πατέρα του παντρεύτηκε το συνταγματάρχη Οπίκ, πράξη που ο Μπωντλαίρ ποτέ δεν της συγχώρεσε.

Φημολογείται πως όταν συμμετείχε στην επανάσταση των οδοφραγμάτων είχε παροτρύνει τους επαναστάτες να πυροβολήσουν τον πατριό του.

Η μοίρα όμως τα έφερε έτσι ώστε να ενταφιαστεί στο κοιμητήριο του Μονπαρνάς, στον ίδιο τάφο με τον πατριό και την μητέρα του.

Το ποίημα σε πεζό La Corde, που εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα, αφηγείται την ιστορία μιας μητέρας, που αδιαφορώντας για την τύχη του παιδιού της που θανατώθηκε στην αγχόνη, καταφέρνει να πάρει στην κατοχή της το σχοινί της εκτέλεσης, ώστε να το χρησιμοποιήσει για εμπορικό κέρδος.

Μητέρα: ο πρώτος αποπλανητής στη ζωή του παιδιού

Πριν γεννηθεί η προσκόλληση στον πατέρα υπάρχει μια ισχυρή προσήλωση του παιδιού, στη μητέρα, η οποία αν εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά την ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών θα γίνει αιτία πολλών διαταραχών στην ενήλικη ζωή του.

Ειδικά για το κορίτσι ο ρόλος του συμπλέγματος του ευνουχισμού στη γυναίκα θα προσδιορίσει το χαρακτήρα του ως μέλος της κοινωνίας.

Το κορίτσι απομακρύνεται από τη μητέρα του για πολλούς λόγους

– Ζηλεύει αυτούς, που αγαπά η μητέρα

– Αυτή η σχέση δεν έχει πραγματικό στόχο και δεν μπορεί να ικανοποιηθεί

– Η μητέρα απαγορεύει τον αυνανισμό

– Προσάπτει στη μητέρα το γεγονός ότι δεν της έδωσε πέος και το εξαπάτησε

Η σχέση του κοριτσιού με τη μητέρα είναι υποχρεωτικά αμφιθυμική ενώ το αγόρι μπορεί να μεταθέσει το μίσος στον πατέρα, που του στερεί τη μητέρα.

Το παιχνίδι του κοριτσιού με την κούκλα δεν είναι αρχικά παρά η ταύτιση με την ενεργητική μητέρα, στη συνέχεια όμως αντιπροσωπεύει το παιδί του πατέρα.

Η γυναικεία διφυλετικότητα, θα ωθήσει ορισμένες γυναίκες να παραμένουν καθηλωμένες στη μητέρα, να κάνουν μια ομόφυλη επιλογή αντικειμένου ή να κλυδωνίζονται ανάμεσα στην ανδροπρέπεια και τη θηλυκότητα.

Ο Freud έλεγε πως: «η συζυγική ευτυχία δεν είναι εξασφαλισμένη, ενόσω η γυναίκα δεν κατάφερε να κάνει τον άνδρα παιδί της».

Ένας άνδρας 30 ετών είναι ένα νεαρό άτομο ανολοκλήρωτο, που μπορεί να εξελιχθεί. Αντιθέτως μια γυναίκα ιδίας ηλικίας μας φοβίζει γιατί συναντάμε σε αυτήν κάτι σταθερό, αμετακίνητο, καμιά ελπίδα να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε εξέλιξη αφού η διαδικασία έχει περατωθεί, είναι ανεπηρέαστη, λες και η επώδυνη εξέλιξη προς τη θηλυκότητα, εξάντλησε τις δυνατότητες του ατόμου.

Όλοι μας περνάμε από την παθητική στάση στην ενεργητική.

Τι σημαίνει αυτό; Ό,τι η μητέρα παίζει πρωταρχικό ρόλο αφού παθητικά δεχόμαστε τις πρώτες ευχάριστες διεγέρσεις (χάδια, φιλιά, φροντίδα) και το Εγώ μας μεγαλώνοντας θα προσπαθήσει να τις επαναλάβει ενεργητικά στο επιλεγμένο αντικείμενο.

Μια φαλλική μητέρα, υποδηλώνει την παντοδύναμη μητέρα, που είναι ικανή για τα πάντα και κατέχει όλα τα αξιόλογα χαρακτηριστικά.

MATER DOLOROSA: μια μητέρα, που θέλει να αγαπιέται και να είναι αντικείμενο ιδιαίτερης ναρκισσιστικής καταξίωσης, θεωρεί το παιδί κτήμα της, δεν το αφήνει να εξελιχθεί, θέλει να εκπληρώνει δικά της όνειρα, το υποτιμά όταν δεν ικανοποιεί τις φαντασιώσεις της για το ότι είναι επιτυχημένη μητέρα.

Η μητέρα, που επιφορτίζεται με το καθήκον του να μεγαλώσει το παιδί της χωρίς όμως αυτή τη βαθιά αγάπη.

Τότε το παιδί θα προσπαθήσει να καλύψει τη μητρική ένδεια και θα έχει μεγαλώνοντας μεγαλύτερη εξάρτηση από το αντικείμενο αγάπης του.

Οι μητέρες θα πρέπει να αποδεχτούν τη «φυσιολογική περιφρόνηση», που θα δεχτούν από τα παιδιά τους, που μέχρι τώρα έβλεπαν σε αυτές τον εαυτό τους και δέχονταν τις φροντίδες τους.

Η καλή μητέρα αποδέχεται και ευνοεί τον αποχωρισμό.

Η σχέση του κοριτσιού με τον πατέρα και επομένως με το Υπερεγώ του, εξαρτάται από την πρώιμη σχέση με τη μητέρα του.

Το κορίτσι, που πληγώθηκε ναρκισσιστικά από την παντοδυναμία της μητέρας, θα οδηγηθεί σε αναζήτηση διεξόδων όπως του να παραιτηθεί από τη σεξουαλικότητα, ή θα διεκδικήσει το πέος, ή θα αποδεχτεί τη θηλυκότητα αφού παλέψει τις ενοχές ότι εγκατέλειψε τη μητέρα για χάρη του πατέρα.

Οι γυναίκες, που επιτίθενται και ευνουχίζουν τον σύζυγό τους, παντρεύτηκαν υποσυνείδητα την κακή τους μητέρα.

Ο άντρας τείνει να αντιστρέψει την παιδική κατάσταση, που βίωσε με τη μητέρα του και να ζήσει ενεργητικά, αυτό που βίωσε παθητικά, με δυο λόγια να την κάνει το εξαρτημένο παιδί, που υπήρξε ο ίδιος.

· Εάν υπήρξε το παιδί, που ικανοποιούσε τις ανάγκες της μητέρας για εξουσία και δύναμη θα δημιουργήσει βαθύτατα διαταραγμένες σχέσεις με τις συντρόφους του.

· Επίσης ο φόβος απέναντι στη μητέρα θα μεταφραστεί σε φόβο απέναντι στη γυναίκα γεγονός, που σεξουαλικά θα οδηγήσει τον άνδρα σε μια πρόωρη εκσπερμάτωση «ante portas» για να αποφύγει υποσυνείδητα μια επώδυνη συνάντηση με την κακή μητέρα.

· Εφόσον δεν τραυματίστηκε από μια παντοδύναμη μητέρα, η ανάγκη αντιστροφής της παιδικής κατάστασης θα μεταφραστεί σε τάση προστασίας και αγάπης απέναντι στις γυναίκες.

Συμφωνώ με την άποψη των ψυχαναλυτών ότι το παιδί διατηρεί ακόμα και για την καλύτερη και πιο τρυφερή μητέρα, μια τρομακτική εικόνα στο υποσυνείδητο, που είναι αποτέλεσμα της δικής του αδυναμίας, που έχει προβληθεί πάνω στη μητέρα. Αυτή η εικόνα είναι προικισμένη με την πανοπλία της κακής δύναμης αλλά και του προστάτη (μητέρα μάγισσα αλλά και νεραΐδα).

Το προστατευτικό μορφοείδωλο (imago) της καλής μητέρας και το τρομακτικό μορφοείδωλο της κακής μητέρας, βρίσκονται στην ουσία στον αντίποδα της αναπαράστασης της ευνουχισμένης μητέρας.

Αυτό το γενναιόδωρο στήθος, αυτές οι γόνιμες λαγόνες, η γλυκύτητα, η ζεστασιά, η απαλότητα, η πληρότητα, η αφθονία, η αγάπη, αυτός ο θερισμός, η Γη, η ΜΗΤΕΡΑ.

Αυτή η αποστέρηση, η εισβολή, η διείσδυση, αυτό το κακό, η αρρώστια, ο Θάνατος, η Μητέρα.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι το γυναικείο Οιδιπόδειο δεν επιλύεται με τον ίδιο τρόπο, που επιλύεται το ανδρικό. Οι γονείς λένε με ευκολία ότι ο γιος τους θα τους εγκαταλείψει μια μέρα αλλά δε λένε το ίδιο για την κόρη τους.

Φαίνεται επομένως πως το κορίτσι, που διαιωνίζει αυτή τη στάση, για να προφυλαχτεί από τη μητέρα, βρίσκει λιμάνι στον πατέρα.

Στη λύση του Οιδιπόδειου συμπλέγματος των παιδιών κρύβεται ο πυρήνας των νευρώσεων.

Ως μητέρες κάνατε ένα δώρο στα παιδιά σας. Τους δώσατε ένα σώμα κατά τη γέννηση. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι σας ανήκουν.

Τώρα χαρίστε τους την ελευθερία να το γνωρίσουν και να διαμορφώσουν την προσωπικότητά τους, χωρίς τις δικές σας άλυτες ανάγκες και συγκρούσεις, χωρίς τη δική σας παντοδυναμία.

Μη νομίζετε πως το αίσθημα της ευτυχίας σας, εδράζεται στον εγωκεντρισμό και την καταναλωτική-ναρκισσιστική αυταπάτη του «φαίνεσθαι» (το διαβόητο image), που θα οδηγήσει τελικά, στην αλλοτρίωση των ονείρων των παιδιών σας και θα επιφέρει την δυσφορία και της υπαρξιακή δυσπραγία τους.

Ας μη ξεχνάτε πως και το παιδί σας, σας έκανε αμέσως ένα δώρο…

Γιατί

Τη στιγμή, που γεννιέται ένα παιδί γεννιέται μαζί του και η μητέρα.

Δεν υπήρχε πριν.

Η γυναίκα υπήρχε, η μητέρα, όχι.

Η μητέρα είναι κάτι εντελώς νέο. (Rajneesh)

Γ. Βιζυηνός «Πως να πειράξω τη μητέρα» | ένα ποίημα για τη γιορτή της μητέρας

Κέλλυ Γρηγοριάδου — Sat, 12 May 2018 21:00:00 +0000

Πως να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πως ν’ αρνηθώ ή ν’ αναβάλλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν κι αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει,

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω,

φιλά, να γιάνει την πληγή,

αυτή, τι πρέπει εγώ ν’ αφήσω

και τι να κάνω μ’ οδηγεί.

Πως το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάνω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;