Γιώργος Λαζόγκας

Αποτελεί υπαινιγμό, αλληγορία, και σύμβολο παίζοντας ανάμεσα στην φαντασία και το άρρητο. Με αυτή την έννοια το θραύσμα είναι το έργο, η καταγωγή κι ο γενεσιουργός πυρήνας του, καταγράφοντας συγχρόνως την μόνιμη αδυναμία της ιδέας να μεταφερθεί αυτούσια σε ύλη. Η ιδέα μέσω του θραύσματος παραμένει σπάραγμα, αποσπασματική υπενθύμιση του όλου προσδίδοντας στην εικόνα μια αινιγματική διάσταση. Το θραύσμα, θέτοντας το αίνιγμα, “ούτε λέγει, ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει”. Εκ φύσεως διαπραγματεύεται την ιδέα του αμείλικτου χρόνου, της απώλειας, της ανάμνησης, της καταστροφής. Η ίδια η μνήμη που υπαινίσσεται το θραύσμα λειτουργεί κι αυτή με αποσπασματικό χαρακτήρα. Μέσα από τις επικαθήσεις των αναμνήσεων οι μηχανισμοί της μνήμης θρυμματίζουν την εικόνα του συνόλου, καταργούν τις άχρηστες πληροφορίες κι επιτρέπουν να αναδυθούν στην επιφάνεια μόνον τα θραύσματα που εμπεριέχουν το ουσιώδες. Πολιτισμικά ζούμε μέσα από τα ίχνη του παρελθόντος, έχουμε στις αποσκευές μας μνήμες-θραύσματα συσσωρευμένων εικόνων παλαιότερων πολιτισμών που διαρκώς αναπλάθονται κι ανασυντίθενται κάθε φορά σε μια καινούρια πρόταση».

Θανάσης Δάπης

Για τον Θανάση Δάπη ο επιμελητής αναφέρει: «Χωρίς να χάσει καθόλου την αθωότητα της παιδικής γραφής και σκέψης, ο Δάπης επιχειρεί με μορφοπλαστικό όπλο την ανεπιτήδευτη ενστικτώδη γραφή μια καινούργια αφηρημένη διήγηση που τείνει να εισάγει στο έργο του πολλαπλές αναγνώσεις. Το χρώμα, το σχέδιο, η σύνθεση πρωταγωνιστούν. Ο Δάπης πίσω από κάθε σχέδιο που διατυπώνει εφευρίσκει ένα προσωπικό εικαστικό αλφάβητο μέσα από σύμβολα, κώδικες και έννοιες που εισάγονται σε κάθε έργο προκαλώντας έτσι το θεατή να ψηλαφίσει την σκέψη του. Ιχνηλατεί λιτά, σύμβολα αρχετυπικά όπως τον ήλιο και την σελήνη, το σπίτι και το δέντρο, το μήλο και το φίδι, λουλούδια και ζωάκια δημιουργώντας υπαινιγμούς κι αλληγορίες. Από την άλλη πλευρά εκφράζει συναισθήματα, καταστάσεις, καιρικά φαινόμενα, την συνύπαρξη του καλού με το κακό, την ζωή και τον θάνατο με χρώματα, πρόσωπα, σχήματα και γράμματα. Τα ίδια τα χρώματα του είναι καθαρά, αγνά χρησιμοποιούνται κι αυτά ως σύμβολα υπηρετώντας την γοητεία και την δυναμική της πρωτόλειας γραφής, Η τέχνη του Θανάση Δάπη κρατά αναλλοίωτη μέσα της τη χαρά της ζωής κερδίζοντας το στοίχημα του χαμένου νοήματος της απλότητας ενώ παράλληλα κρατά ολοζώντανο το πρωτογενές συναίσθημα του ενθουσιασμού της ανακάλυψης του κόσμου όταν ήμασταν παιδιά».
Απόσπασμα από το κείμενο του Ευθύμη Λαζόγκα για την έκθεση

Το κενό ως χωρικότητα του άδειου χώρου, το κενό ως φιλοσοφική θεώρηση, το
κενό ως αναπαράσταση της δομικής έλλειψης του υποκειμένου που κανένα
αντικείμενο δεν την «καλύπτει». Ο κενός εκθεσιακός χώρος υποδέχεται
ετερόμορφα αντικείμενα τα οποία υπερ-προσδιορίζουν το κενό είτε ως
αντεστραμμένες εκδοχές μιας συλλογιστικής της «πτήσης» ως έννοιας του
ενδιάμεσου κενού στην ποιητική του Ουίλιαμ Μπλέικ μέσα από την εικόνα των fly
ως μύγα-πτήση(Κοντοσφύρης), το μεταλλικό σχεδίασμα του αρχετυπικού του
σταυρού ως άλλης κενότητας(Σέντζας) και τελικά στην εγκατάσταση-έννοια που
επαν/επινοεί το χώρο ως το σώμα-του-κενού(Αλεξάνδρου). Οι «υψωμένες γροθιές»
στο έργο του ως μια επαναληπτικότητα ενός αναγκαίου σημαίνοντος, αυτού της
επανάστασης, δημιουργούν με το barcode που φέρουν και που είναι στην διάθεση
του θεατή ώστε να οδηγηθεί στο «κρυπτονόμισμα», ένα «κενό σχήμα» του
υποκειμένου που εξεγείρεται που όμως μας καλεί τον ίδιο χρόνο να αναζητήσουμε
μια άλλη ταυτότητα.
Γ.Μήτρου, επιμελητής

ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com
http://lolanikolaougallery.blogspot.gr

Οι “ιχνο-γραφίες” της Ελευθερίας Στόικου, σαν ριζώματα, πλέγματα ή διακλαδώσεις, αναπτύσσουν μία επινοημένη χαρτογράφηση. Τοπία σαν επάλληλα ευρήματα μοιάζει να ψιθυρίζουν μουσικά κάτι για χαμένους ορίζοντες ή για την απεραντοσύνη που κρύβεται και στις ελάχιστες δομές. Και όλα φαίνεται να συμβαίνουν με δεξιοτεχνική ρητορεία, προκειμένου να κρυπτογραφηθεί εκείνος ο χώρος που τον αντιλαμβανόμαστε ως γκρίζα περιοχή.

Τα “παιχνίδια”cut outs, κομμάτια χρωματιστού χαρτιού κολλημένα στον καμβά, της Magda Tammam που παραπέμπουν στη ζωγραφική με ψαλίδι του Matisse, αλλά και στις αφαιρετικές ζωγραφικές αποτυπώσεις χλωρίδας ή οργανικών στοιχείων του Klee ή του Gary Hume, υπαγορεύουν ένα γραμμικό στυλ διατύπωσης, όπου μπορεί κανείς να ανιχνεύσει φόρμες του μικροκόσμου ή αρχετυπικά μοτίβα.

[σχόλια: Θάλεια Στεφανίδου]

Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com
lolanikolaougallery.blogspot.gr

Οι σχεδιαστικές δοκιμές της Μελίνας Γεωργούδα με νεροχρώματα, συχνά με έμφαση στο ένδυμα, αφηγούνται  πόζες σωμάτων/μοντέλων, ενώ οι κινήσεις χεριών και δακτύλων μάς μεταφέρουν διφορούμενα νοήματα.

Τα popcollages του Κωνσταντίνου Πάτσιου με επιζωγραφίσεις και σχεδιαστικά επεισόδια, όπου  το ρηματικό μέρος  συμβάλλει σχεδόν ισόποσα με το καθαρά εικαστικό στην απόδοση νοήματος, μας ανακινούν στιγμές από τις αλλόκοτες ιστορίες «μιας εβδομάδας καλοσύνης», καθώς μπλέκονται οι ονειρικές με τις βιωματικές εικόνες.

[ σχόλια  Θάλειας Στεφανίδου]

Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη

t. +30 2310 240416

e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com

lolanikolaougallery.blogspot.gr