Οι περισσότεροι παρομοιάζουν τον έρωτα με λεωφορεία και στάσεις αστικών.Με τρένα, που άλλοτε έρχονται κι άλλοτε φεύγουν.

Για εμένα, το καλοκαίρι, ο έρωτας ήταν ένας στίβος γηπέδου και άπειρα χιλιόμετρα, που έκανα καθημερινά για την αγάπη της Όρο.

Πάντα πίστευα, ότι αν αγαπάς πρέπει να τρέχεις, σαν το άλογο της όμορφης κοπέλας των παραμυθιών, νωρίς το πρωί, για να καταφέρεις να είσαι το δυνατότερο και γρηγορότερο άλογο απ’ τα συνομήλικα σου, ώστε στο τέλος της ιστορίας να κερδίσεις την αγάπη της κοπέλας. Να βγεις νικητής! Τώρα αν χάσεις κάθε ίχνος της υπόστασης σου, αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

“Θέλω να τρέξω”, μου έλεγε και “θέλω να τρέξεις και εσύ μαζί μου, εντάξει;”. 

“Να τρέξω! Ας τρέξω”, απαντούσα κι έτρεχα.

Με έσερνε για τρέξιμο με την δικαιολογία ότι στο σχολείο της τους έβαζαν να τρέχουνε ένα μίλι το μήνα, για να μη γίνουν, λέει, μαμμόθρεφτα. Υποτίθεται, πως όσο μεγαλύτερα πνευμόνια αποκτάς, τόσο περισσότερο ευκολότερα, με περίσσια αντοχή, τρέχεις στα δύσκολα, που μισείς.

Θεωρούσα ότι το να τρέχεις θα ήταν ένα ευχάριστο, συγκινητικό και γεμάτο αγνότητα σκηνικό,όπου ενώ εγώ θα έτρεχα, αυτή θα με παρακολουθούσε και θα με χρονομετρούσε και θα μου φώναζε: “ένα λεπτό και εικοσιπέντε δευτερόλεπτα“, περιμένοντας με στο τέρμα. Εκεί, αντί να κόψω την κορδέλα, θα έπεφτα φυσικά επάνω στην γλυκιά σάρκα της και τότε θα μου έλεγε κάθε φόρα, ότι μ’ αγαπάει.

“Κάνε μερικές ασκήσεις. Άντε τεμπελάκο!”.

Κάπως έτσι, καθημερινά ξεκινούσαμε με ασκήσεις. Απλώναμε τις πετσέτες μας στο γρασίδι και κάναμε βαθιές επικύψεις, έλξεις,  κάμψεις και μερικά ψαλίδια. Ένιωθα την ευτυχία να με κατακλύζει, κοιτάζοντας την απέναντι μου να γελάει με τις αδέξιες κινήσεις μου.

Έτρεχα, έτρεχα, κάθε ημέρα, και κατάφερα να κάνω σε μια εβδομάδα 35 χιλιόμετρα, μα στο τέλος υπήρχε πάντα το κλικ του χρονομέτρου και όχι η αγκαλιά της Όρο και η αγάπη της.

Δεν τα παράτησα. Ήμουν αποφασισμένος να την πείσω ότι μπορώ να τρέξω για αυτήν χιλιόμετρα και να καταφέρω να την κάνω να μου πει αυτό το σ’ αγαπώ.

Κάθε φορά που έφτανα στο τέρμα, όμως, σταματούσα και έπεφτα στο πλάι της, με τα χέρια μου να βρίσκονται στους γοφούς μου και να κοιτάω το χώμα και να ρουφάω αέρα ή μάλλον ο αέρας να είναι αυτός που με ρουφάει. “Χου, ου…”, ανέπνεα βαθιά.

Ημέρα, με την ημέρα, η Όρο γελούσε σε κάθε αναπνοή που ξεψυχούσα και σε κάθε ατάκα που τολμούσα να ξεστομίσω του στυλ “με πονάνε τα πόδια μου”. Μα ήταν πλέον τόσο συνεπαρμένη και συγκινημένη, που άρχισε να γλιστράει στο γρασίδι και να μου ανεβάζει τις κάλτσες στον αστράγαλο και πιο πάνω στην γάμπα. Στο τέλος μου δάγκωνε τρυφερά την επιγονατίδα.

Σε έναν μήνα κατάφερα να την βλέπω κάθε φορά που τερμάτιζα, να χορεύει κάτι σαν κλακέτες, να σχηματίζει μια μεγάλη καμπύλη και να πέφτει στο έδαφος, έτοιμη να μου δαγκώσει την επιγονατίδα. Σε κάθε πέσιμο της μου φώναζε “ας ξαπλώσουμε λίγο στον ήλιο”. Πλέον με περίμενε καθισμένη στο χώμα, αγκαλιάζοντας τα γόνατα της, με ένα πλατύ χαμόγελο και με ένα φιλί στο στόμα, επιβραβεύοντας με για την κούρσα.

“Είσαι καλός, εσύ! Τελικά είσαι καλός και δεν σου το είχα”.

Αυτό, που μου έμεινε από κάθε φορά που πηγαίναμε για τρέξιμο, ήταν όταν στο τέλος πάντα καθόμασταν στο γρασίδι, ώστε να είμαστε ξαπλωμένοι ακουμπώντας τους αγκώνες μας, έτοιμοι να παρακολουθήσουμε κάποιο ουράνιο φαινόμενο, τη βάφτιση ενός καινούργιου αστεριού, τη διαστολή του φεγγαριού στο μεγαλύτερο δυνατό μέγεθος. Τα σύννεφα που πάνω μας κινούνταν σχηματίζοντας διάφορες μορφές και την Όρο να ξαπλώνει επάνω στο στήθος μου.

Το καλοκαίρι πέρασε γρηγορότερα, απ’ ότι περίμενα. Τα χιλιόμετρα άπειρα! Εγώ έμεινα πίσω, σχεδόν υπνωτισμένος απ’ την κούρσα, την ανάλυση, την αναθεώρηση και την ανασύνδεση του τετριμμένου. Η Όρο, έφυγε για να σπουδάσει. Το σ’ αγαπώ δεν το άκουσα ποτέ από τα χείλη της. Φεύγοντας, μου είπε: “Αν μ’ αγαπάς, δεν πρέπει να ανησυχείς για τίποτα”. Μα δεν την ξαναείδα ποτές μου.

Τουλάχιστον, πλέον, δεν ήμουν μαμμόθρεφτο για την Όρο και είχα γερά και δυνατά πνευμόνια, για να τρέξω σε κάθε δυσκολία που θα μου χτυπούσε την πόρτα.

Και η πόρτα χτύπησε από την Λαύρα του Καλοκαιριού.

Άγιο καλοκαίρι/Ζάκυνθος 2021

Κεντρική φωτογραφία  Joe Webb

Στο βάθος του δωματίου μου, παίζει δυνατά, διαταράσσοντας τη σιωπή του απογεύματος το Iron Skyτου Paolo Nutini. Σκεπτόμενος τα λόγια του Ματσούο Μπασό, από το ¨Ο Στενός Δρόμος προς τα Βάθη του Βορρά¨: «Ζωή είναι το ταξίδι, το ταξίδι είναι σπίτι», προσπαθούσα να αισθανθώ τι αποτέλεσε για εμένα ¨ταξίδι¨. Αν μου επιτρέψετε να μεταφράσω τη λέξη ¨ταξίδι¨ με κάθε πρωταρχικό στοιχείο το οποίο άλλαξε την ανθρώπινη ύπαρξη μου, τότε θα σας διηγηθώ μία ιστορία. Ένα ταξίδι, ποιητικό, σταθερό, στηριζόμενο στις αξίες, εμπλεκόμενο με το απλό και καθημερινό.

Το όνομα αυτής: Φευγιέ.

Η Φευγιέ, όταν τη γνώρισα ως μαθήτρια του σχολείου μου, ήταν μαθήτρια της Α΄ Δημοτικού. Ήταν το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά μιας οικογένειας, που ήρθε στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν. Η Φευγιέ φορούσε στο κεφάλι της μονίμως ένα πολύχρωμο – μάλλινο σκουφάκι. Ντρεπόταν γιατί της ξύρισαν ¨γουλί¨ τα μελαχρινά – σκούρα μαλλιά της επειδή είχε ψείρες (συνεχώς). Αν της απομάκρυνες το σκουφάκι από το κεφάλι της, ντρεπόταν, το ζητούσε πίσω να το φορέσει, αν και χαμογελούσε με τα τεράστια άσπρα δόντια της. Σ’ εμένα χαμογελούσε καθημερινά. Την αποκαλούσα¨τυχερή¨, γιατί είχε δική της τσάντα. Βέβαια, δεν αναγνώριζε πλήρως την αξία της, μα αυτό διόλου είχε τότε σημασία. Ήθελα μόνο να χαμογελάει. Την χαρακτήριζα τυχερή, επειδή παιδιά του σχολείου μου έρχονταν καθημερινά με μια σακούλα σουπερμάρκετ γεμάτη μ’ ένα μπουφάν, ένα μολύβι και δυστυχώς πολλά δάκρια. Της μιλούσα, μα καταλάβαινε λιγοστά ελληνικά. Η μοναδική της πράξη ήταν να με κοίτα στα μάτια και να γελάει μ’ όλη την καρδιά της. Όταν ζωγράφιζε μου ζητούσε να ξύσω τις μπογιές της φωνάζοντας μου ένα σπαστό κύριε! Το μεσημέρι κουβαλούσε το φαγητό της και την τσάντα της στο ολοήμερο. Το βάρος τους ήταν μεγαλύτερο από το δικό της. Της μιλούσε και με κινήσεις των χεριών της έκανα νόημα αν έφαγε, ¨έκανες μαμ¨ και αυτή απλά γεμάτη καλοσύνη με κοιτούσε, κουνούσε το κεφάλι και γελούσε. Ξέρω ότι της άρεσε αυτή η -αστεία- έκφραση του προσώπου μου. Στα διαλείμματα την έκανα σβούρες γύρω από τον εαυτό της και αρκετές φορές κάναμε μαζί εφημερίες. Άλλες φορές μέσα στο χάος των τετρακοσίων παιδιών ερχόταν δίπλα μου, μου έπιανε το χέρι και απλά έστεκε δίπλα μου. Έστεκε και χαμογελούσε. Οι αγκαλιές της αυξάνονταν όσο αυξανόταν και η σχέση δασκάλου – μαθητή. Δεν με πείραζε που δεν με καταλάβαινε. Μου αρκούσε που χαμογελούσε.

Ο Ματσούο Μπασό συμβουλεύει: «Μην ακολουθείς τα χνάρια των παλιών, ν’ αναζητάς αυτό που αναζητούσαν». Η Φευγιέ σ’ ένα χρόνο μου δίδαξε ότι ήταν το σωσίβιο μου σε μία άγνωστη πόλη, μία δύσκολη στιγμή της ζωής μου και ότι όντως το ταξίδι είναι ζωή.