Αυτή η εβδομάδα μας επιφύλασσε μια έκπληξη: τη νέα, ταινία του Asghar Farhadi με πρωταγωνιστές την Penelope Cruz και τον Javier Bardem. Ο Ιρανός σκηνοθέτης, βραβευμένος ήδη με δυο Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας (για τα “Ένας Χωρισμός” και “Ο Εμποράκος”), υπογράφει το σενάριο και τη σκηνοθεσία ενός ισπανόφωνου φίλμ, παρόλο που δεν γνωρίζει τη γλώσσα. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Farhanti αναλαμβάνει ένα τέτοιο γλωσσικό ρίσκο. Όπως έχει αποδείξει και στο “Παρελθόν” (τη γαλλόφωνη ταινία που δημιούργησε χωρίς να γνωρίζει γαλλικά) η γλώσσα για τον ίδιο δεν αποτελεί πρόβλημα.

Το “Todos lo saben” (ελληνική μετάφραση “Το Ξέρουν Όλοι”) είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Lora (Penelope Cruz), κάτοικου του Buenos Airesm, σε ένα ταξίδι στην Ισπανία. Έχοντας μαζί της τα δυο παιδιά της, γυρνά στην πόλη που μεγάλωσε για τον γάμο της αδερφής της. Μαζί με την ίδια, επιστρέφουν οι εντάσεις στην οικογένεια που άφησε πίσω αλλά και τα συναισθήματα που τρέφει για τον παλιό της φίλο, Paco (Javier Bardem). Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν, μετά από μια διακοπή ρεύματος, η κόρη της εξαφανίζεται.

Το all star cast συμπληρώνει η Bárbara Lennie, πρωταγωνίστρια του εκπληκτικού φετινού φιλμ, “Το μυστικό της Πέτρα”.

Η ταινία “Todos lo saben” σήκωσε την αυλαία της 71 διοργάνωσης των Καννών. Η ελληνική της πρεμιέρα έχει δρομολογηθεί για την ημέρα των Χριστουγέννων.

Δείτε το τρέιλερ εδώ:

INFO: 

Τίτλος ταινίας: Todos lo Saben / Το Ξέρουν Όλοι / Everybody Knows
Σκηνοθεσία: Asghar Farhadi
Σενάριο: Asghar Farhadi
Ηθοποιοί:Penelope Cruz, Javier Bardem, Bárbara Lennie
Διάρκεια: 132 λεπτά
Πρεμιέρα: 25 Δεκεμβρίου 2018
Χρονολογία παραγωγής: 2018
Είδος ταινίας: Δράμα, Μυστήριο
Χώρα παραγωγής: Ισπανία

Τα προσωπικά βιώματα του βραβευμένου Alfonso Cuaron και της γυναίκας που τον μεγάλωσε μεταφέρονται στο Roma, ένα ασπρόμαυρο φιλμ τοποθετημένο στην ομώνυμη συνοικία του Μεξικό, το 1970. Ο 57χρονος μεξικανός δημιουργός, έχει αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει φανταστικά παραμύθια (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, 2004), μελλοντικές δυστοπίες (Children of Men, 2006) και περιπέτειες στο άγνωστο του διαστήματος (Gravity, 2013). Αυτή τη φορά επιστρέφει στην γειτονιά του, το σπίτι του και τις παιδικές του μνήμες για να μας αφηγηθεί την ιστορία μιας γυναίκας που ένιωσε και βίωσε πολλά.

Η Cleo, μια νεαρή γυναίκα προερχόμενη από μια φυλή ιθαγενών, έχει προσληφθεί από μια μεσοαστική οικογένεια, αποτελούμενη από 4 παιδιά, μια μητέρα, μια γιαγιά και έναν πατέρα που μονίμως απουσιάζει. Η Cleo κάνει τα πάντα μέσα στο σπίτι: νανουρίζει και ξυπνά τα παιδιά, καθαρίζει, φροντίζει το σπίτι και τον σκύλο. Η ζωή της είναι μια εξαντλητική ρουτίνα και υποχρέωσή της είναι οι ανάγκες των άλλων. Η πρωτοεμφανιζόμενη Yalitza Aparicio ως Cleo ενσαρκώνει μια γυναίκα με ατέλειωτη σωματική και ψυχική δύναμη, φτιαγμένη για να αγαπάει και να δίνει. Τα παιδιά τη νιώθουν μέρος της οικογένειας, η μητέρα συχνά της φωνάζει σε μια προσπάθεια να κρύψει τον δικό της πόνο. Στον ελεύθερό της χρόνο, η Cleo ερωτεύεται. Μέσα σε μικρά, ασφυκτικά δωμάτια και σκοτεινές κινηματογραφικές αίθουσες, η Cleo ανοίγει την καρδιά της και πληγώνεται. Η μητέρα την προειδοποιεί ότι “οι γυναίκες είναι πάντα μόνες”, κι αυτό είναι ένα σύνθημα που τις ενώνει και τις δυο.

Ο Cuaron μας έχει καλομάθει σε εξαιρετικά όμορφες εικόνες στις ταινίες του. Η μέχρι τώρα φιλμογραφία του, έχει αποδείξει ότι ο ταλαντούχος σκηνοθέτης έχει την ικανότητα να τα κάνει όλα να φαίνονται πιο ωραία. Στο Roma, κάθε καρέ είναι από μόνο του μια πανέμορφη φωτογραφία.
Η εκπληκτική κινηματογραφία του είναι εμπλουτισμένη με στοργικά gros plan, αρμονικά μονοπλάνα αλλά και δυναμικές στατικές λήψεις όπως η συνταρακτική σκηνή του μαιευτηρίου. Η αργή και τρυφερή κινησιολογία της κάμερας θυμίζει χέρια που χαϊδεύουν με αγάπη τόσο τα τοπία του Μεξικό, όσο και και τους ανθρώπους του σκηνοθέτη.

Μια από τις δυναμικότερες σκηνές της ταινίας είναι αυτή που η Cleo, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, βρίσκεται σε ένα κατάστημα βρεφικών ειδών. Την ίδια στιγμή, στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού, έχει ξεσπάσει μια φοιτητική διαδήλωση, η οποία έρχεται σε σύγκρουση με μια παραστρατιωτική οργάνωση και καταλήγει με δεκάδες νεκρούς φοιτητές. Μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του καταστήματος, η Cleo κοιτά από τα παράθυρα ανθρώπους να τρέχουν και να δολοφονούνται. Αυτή η μαύρη μέρα στην ιστορία της χώρας, είναι επίσης η μέρα που σπάνε τα νερά της. Το μεγαλείο της ταινίας κρύβεται στις ισορροπίες που τηρούνται ανάμεσα στην προσωπική και την εθνική τραγωδία. Ο Cuaron μεταφέρει με τρυφερότητα στην μεγάλη οθόνη την ιστορία της γυναίκας που τον μεγάλωσε, βάζοντας τη τόσο στο επίκεντρο μιας οικογένειας υπό διάλυση, όσο στο επίκεντρο ενός ταραγμένου κράτους.

Γιατί όμως ασπρόμαυρο;

Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι ένας δημιουργός μπορεί να περάσει τα μηνύματα που τον ενδιαφέρουν, να εντυπωσιάσει με την ιστορία του, με τις εικόνες και τις ερμηνείες χωρίς να λείψει το χρώμα στον θεατή. Όπως και στα έργα του Pawlikofski, το ασπρόμαυρο φιλμ μπορεί να κατευθύνει την προσοχή του θεατή αποκλειστικά στην ιστορία και τους χαρακτήρες. Την ίδια στιγμή, αναδίδει μια νότα νοσταλγίας, προσδίδει την αίσθηση του παλιού, του διαχρονικού, του εκτός χρόνου. Οι άνθρωποι βλέπουμε έγχρωμα, άρα ίσως το ασπρόμαυρο είναι ένας τρόπος να απομακρυνθούμε από την πραγματικότητα. Αυτή η υπόθεση λειτουργεί στο Roma, αφού ο Cuaron βασίζεται στις παιδικές του μνήμες, όντας παιδί λευκών μεσοαστών που μεγάλωνε μέσα σε μια δική του φούσκα, αποστειρωμένη από τις κοινωνικοπολιτικές ταραχές της εποχής.

Ο Cuaron καταγράφει τις μνήμες μιας περιόδου που δεν θέλει να ξεχάσει, μιας εποχής που το Μεξικό θα ήθελε να αφήσει πίσω του. Αποτέλεσμα των αναμνήσεών του είναι η δημιουργία της η πιο μίνιμαλ – σεναριακά – ταινίας της χρονιάς: μια συνηθισμένη ιστορία, για μια νεαρή γυναίκα που βρίσκεται παγιδευμένη στα αποτελέσματα των επιλογών της, και στις συνέπειες των επιλογών των άλλων. Πονάει, βασανίζεται και θυσιάζεται. Ταυτόχρονα, όμως, αγαπιέται ολοκληρωτικά. Γίνεται το βοηθητικό προσωπικό να αγαπηθεί από τους εργοδότες του; στο σύμπαν του Cuaron γίνεται: “Cleo, σε αγαπάμε τόσο πολύ” λέει η μητέρα σε μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές τις ταινίας. Όπως και το Shoplifters του Hirokazu Koreeda, το Roma είναι μια αναφορά στην οικογένεια που δημιουργείς, έξω από τους δεσμούς αίματος, ένα φίλμ που ξεχειλίζει αγάπη, χωρίς στοιχεία εντυπωσιασμού, χωρίς κλισέ σκηνές που παρακαλούν για τα δάκρυά σου. Αξίζει σίγουρα τον χρόνο σας, όπως αξίζει και τα χρήματα του κινηματογραφικού εισιτηρίου.

Νομίζω ότι δε χρειάζεται να τονίσω σε ποια από τις παραπάνω κατηγορίες ανήκω εγώ. Αν ακόμα δεν είστε σίγουροι, ας προχωρήσουμε στην παρουσίαση της ταινίας της εβδομάδας.

Η επιστροφή του Michael Myers έχει προγραμματιστεί για αυτή την Πέμπτη. Ποιος θα με ρωτήσει ένας μη φαν της σειράς ταινιών Halloween. Ε, αυτός:

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά: Halloween 1978, σε μια μικρή πόλη κάπου στην Αμερική. Ένας τύπος με μια λευκή μάσκα, αφού δραπετεύει από την ψυχιατρική κλινική στην οποία κρατούνταν για χρόνια, βγαίνει στους δρόμους μιας επαρχιακής πόλης με σκοπό να σκορπίσει το θάνατο και τον πανικό. Αυτή που του γλιτώνει είναι μια νεαρή κοπέλα, η Laurie Strode. Έκτοτε, γίνεται η εμμονή του Myers, ο οποίος την καταδιώκει.

Ένα στόρι τόσο απλό που ωστόσο κατάφερε να δημιουργήσει ένα franchise10 ταινιών. Η νύχτα με τις μάσκες, δημιούργημα του JohnCarpenter το 1978, ήταν δυο πράγματα: πρώτον, τεράστια εισπρακτική επιτυχία και δεύτερον το έναυσμα για την μαζική παραγωγή slasherταινιών τις επόμενες δεκαετίες. Σαράντα χρόνια μετά, η Jamie Lee Curtis επιστρέφει στο θρυλικό της  ρόλο ως Laurie Strode και ο σκηνοθέτης David Gordon Green παίρνει τον μύθο του μασκοφόρου εφιάλτη στα χέρια του. Ας ελπίσουμε ότι θα μας προσφέρει λίγο τίμιο, καθαρό τρόμο.

Εγώ προτείνω να αποφεύγετε τα τρέιλερ, ειδικά όταν πρόκειται για ταινίες τρόμου, αλλά το αφήνω εδώ γι’ αυτούς που θέλουν να πάρουν μια ιδέα:

Ο δημιουργός των ταινιών Like Father like Son, Afterthe Storm και Shoplifters, η οποία απέσπασε φέτος τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, μπαίνει από αυτή την Πέμπτη στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες με ένα δικαστικό δράμα, γεμάτο ηθικά διλήμματα και ανατροπές.

Ο Σιγκεμόρι είναι ένας πετυχημένος δικηγόρος που αναλαμβάνει μα υπόθεση δολοφονίας. Ο Μισούμι, ο φερόμενος ως δράστης, έχει ήδη εκτίσει ποινή φυλάκισης για έναν άλλο φόνο 30 χρόνια πριν, κατηγορείται αυτή τη φορά για φόνο και κλοπή. Οι πιθανότητες να κερδίσει ο Σιγκεμόρι τη δίκη λιγοστεύουν, αφού ο πελάτης του ομολογεί την ενοχή του, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο θα τον οδηγήσει στη θανατική ποινή. Όσο διερευνά την υπόθεση, ο πάντα σίγουρος δικηγόρος αρχίζει να έχει αμφιβολίες για το κατά πόσο ο πελάτης του έχει διαπράξει όντως τα εγκλήματα.

Το The Third Murder είναι να κλειστοφοβικό, σκοτεινό Ντοστογιεφσκικό δράμα, όπου ο κάθε χαρακτήρας διεκδικεί τη δική του εκδοχή της αλήθειας και δικαιοσύνης.

Το τρέιλερ προδίδει την προσεγμένη φωτογραφία της ταινίας και το εξίσου όμορφο soundtrack.