Όχι, κάτι σοβαρό. Μια ανοιξιάτικη γριπούλα. Από εκείνες που είσαι με το χαρτομάντιλο στο χέρι και σε κάθε τσέπη των ρούχων σου βρίσκεις κι από ένα.

Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα σχολάσει από το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής που διοργανώνω πλέον μια φορά το μήνα. Σπίτι να πάω δεν ήθελα.

Όταν ανοίγει ο καιρός δεν μου αρέσει καθόλου να κάθομαι μέσα. Θέλω να βγαίνω έξω. Αν είναι δυνατόν από το πρωί ως το βράδυ. Με καλή παρέα, μουσική ή και μόνη μου να τριγυρνάω στα μαγαζιά και στις πλατείες.

Έτσι και το βράδυ εκείνο ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μαγαζί που έπαιζε κατωιταλιώτικα τραγούδια. Ήταν η δεύτερη φορά που τα άκουγα live και πολύ μου άρεσαν. Είναι χαρούμενα και διασκεδαστικά.

Παρήγγειλα ένα μεγάλο ποτήρι μπύρα και μια μερίδα φαγητό. Αφού ξεδίψασα και χόρτασα την πείνα μου σηκώθηκα να χορέψω.

Εκείνη την ώρα έπαιζε μόνο ταραντέλες. Κάποιες κοπέλες με τράβηξαν από το χέρι και μου είπαν να βγάλω τις γόβες μου. Τις έβγαλα και τις άφησα κάτω από ένα τραπέζι. Τώρα ήταν καλύτερα. Μετά μου είπαν να πιάσω λίγο τη φούστα μου και να αρχίσω κουνάω τα πόδια μου. Γρήγορα. Να πατάω στο αριστερό και να κάνω με το δεξί επιτόπου βήματα μπρος και πίσω. Κι ύστερα μια στροφή, κι ύστερα κι άλλη κι ύστερα να σταυρώνω τα πόδια μου.

Βήματα δεν έχει αυτός ο χορός. Ακούς το ρυθμό και χορεύεις σαν να σε τσίμπησε αράχνη. Χορεύεις μέχρι να ιδρώσεις, μέχρι να μην μπορείς να βγάλεις ανάσα.

Κι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του χορού.

Να σε κάνει να χαμογελάς και να ξεχνάς ό,τι σε βαραίνει.

Αν ήμουνα γιατρός στις ανοιξιάτικες γρίπες, ταραντέλες θα συνιστούσα.

Τέλος, άναψα τα φωτάκια και περίμενα.

Περίμενα να μου ΄ρθει μια ιστορία. Μα στο μυαλό μου μόνο τα φαγιά έκαναν βόλτα. Ρόλο γεμισμένο με σαλάμια, κασέρια και πιπεριές, λεμονάτες πατάτες φούρνου με ρίγανη και μπόλικο λάδι για βούτες, ρύζι με αρακά, καλαμπόκι και καρότο για τη γαρνιτούρα, πικάντικα γιαπράκια με αρμιά 2 μηνών, τόσα δα για μια χαψιά, κεφτεδάκια αφράτα, ψητό κατσαρόλας με το ζουμάκι του, τηγανιά κοτόπουλο με μανιτάρια και κρέμα γάλακτος, μπρόκολο, κουνουπίδι, παντζάρια και τυροκαυτερή για να γλιστράνε όλα αυτά, φρέσκο ψωμί και τυρόπιτα με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι, κόκκινο κρασί, πουτίγκα, μελομακάρονο, κουραμπιέ, σοκολατόπιτα, όλα σε μια καθησιά χωρίς ανάσα.

Πάνε τα όνειρα για το πότε θα χιονίσει φέτος για να κλείσουν τα σχολεία, πόσα λεφτά θα βγάλω στα κάλαντα, τι δώρα θα μου φέρει ο Άγιος Βασίλης, τι καινούρια ρούχα και παπούτσια θα αγοράσω, πώς θα χτενίσω τα μαλλιά, πού θα βγω για να με δουν, ποια ώρα να γυρίσω, πώς θα ξεράσω χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Τελικά, καταλαβαίνεις ότι έχεις μεγαλώσει μόνο όταν περιμένεις τα Χριστούγεννα για να φας με τα πρόσωπα που αγαπάς κάτω από λίγα στρας.

Υγεία και ευτυχία σε όλους!
Χρόνια Πολλά!