Η λίμνη Καστοριάς, που είναι η 11η μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, είναι ένας πλούσιος υδροβιότοπος, ενώ την ευθύνη της περιβαλλοντικής προστασίας και διαχείρισης της, την έχει η Μονάδα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Πρεσπών και Προστατευόμενων Περιοχών Δυτικής Μακεδονίας του Οργανισμού Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής.
«Στη λίμνη Καστοριάς πραγματοποιούνται επίσης εκδρομές, μικρές κρουαζιέρες και άλλες περιπατητικές και φυσιολατρικές δραστηριότητες για να ανακαλύψει κανείς τη φυσική κληρονομιά των υδάτινων συστημάτων.
Κωπηλασία, πικνίκ σε βάρκες, εξερευνήσεις και παρατήρηση πουλιών είναι μόνο κάποιες από τις συναφείς και συγκριτικές δραστηριότητες που μπορούν να προκύψουν. Κανό, θαλάσσιο ποδήλατο, ψάρεμα, καθώς και πεζοπορία, ορειβασία, ποδήλατο βουνού, αποτελούν δημοφιλείς επιλογές παραλίμνιων και ορεινών δραστηριοτήτων που μπορούν να προσδώσουν ταυτόχρονα μια δυναμική αίσθηση wellness, αλλά και βιωματικής περιπέτειας.
Επιπλέον η πόλη της Καστοριάς έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα να βρίσκεται στο μέσον της λεκάνης των λιμνών. Οι Πρέσπες, η λίμνη της Οχρίδας και των Ιωαννίνων, η Βεγορίτιδα, η Χειμαδίτιδα και η τεχνητή λίμνη του Πολυφύτου, όλες βρίσκονται σε απόσταση περίπου μίας ώρας και προσφέρουν ένα μοναδικό πλούτο ορνιθοπανίδας, ενώ αποτελούν σημαντικούς προορισμούς bird watching και παρέχουν τη δυνατότητα πραγματοποίησης άλλων λιμναίων δραστηριοτήτων. Έγκειται η δημιουργία διεθνώς αναγνωρισμένου κοινού λιμναίου brand με δραστηριότητες σε διαφορετικές λίμνες και δημιουργία κοινών πακέτων αποδράσεων», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Τουρισμού Καστορίας.
Πέραν όλων αυτών των δραστηριοτήτων τα τελευταία καλοκαίρια, το μπάνιο στη λίμνη Καστοριάς, θεωρείται κορωνίδα των προτιμήσεων των ντόπιων, αλλά και των τουριστών που «βουτάνε» με κάθε ευκαιρία.
«Πρόκειται για μία ξεχωριστή εμπειρία, που δεν ελλοχεύει κανέναν κίνδυνο, αρκεί να ξέρεις να κολυμπάς», καταλήγει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Τουρισμού Καστοριάς, Αθανάσιος Ρήμος.
Γεγονός πάντως είναι πως πέρα από τις δροσιστικές βουτιές, ακόμη και δίπλα στους λευκούς κύκνους που κολυμπούν αμέριμνοι, παράκτια της λίμνης στήνονται και υπαίθρια «τσιμπούσια», ενώ την τιμητική τους έχουν τα παραλίμνια ταβερνάκια που προφέρουν χίλιες δυο τοπικές λιχουδιές με φρέσκα ψαράκια, κάνοντας την εμπειρία των επισκεπτών αξέχαστη και διεκδικώντας έτσι, επάξια, μία υψηλή θέση προτιμήσεως τουριστικού προορισμού, που ανταγωνίζεται ακόμη και πολλές από τις ειδυλλιακές ακτές της χώρας.

Άννυ Ταπάσκου/ amna.gr

*Η σημερινή (Παρασκευή 10/3) συναυλία διαμαρτυρίας στο Δημαρχείο Καστοριάς την επικαιροποιεί. Συμμετέχουν (με σειρά εμφάνισης): Αλέξης Γούδας, Κούπες, Φιρί – Φιρί,  zΩtt (19), Bue & Self Made (Φ ΛVBS),  Got, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Baildsa & Pindos Atletico, Banda Entopica.

 

Αν η περίπτωση της έξωσης και βίαιης σύλληψης  του ξενοδόχου στην Καστοριά  στις 23/2/’23 επιδίωκε να εφαρμοστεί η νομιμότητα, κατάφερε ακριβώς το αντίθετο. Να απονομιμοποιήσει τα πάντα. Αίτια, αφορμές και, φυσικά, μεθόδους. Επιπλέον  μας θύμωσε. Οι  αφροαμερικάνικου στυλ  συλλήψεις δεν είναι του γούστου μας, ευτυχώς. Ούτε οι αστυνομικοί-ράμπο.

Το επεισόδιο επανέφερε για άλλη μια φορά το τι είναι νόμιμο και τι ηθικό. Πολύ περισσότερο- γι αυτούς που αμφιταλαντεύονται ή τα ταυτίζουν- ότι το νόμιμο δεν δικαιολογείται να είναι άγριο και απάνθρωπο. Τότε δεν είναι εφαρμογή (νόμου) αλλά επιβολή. Δεν είναι νομιμότητα αλλά καταναγκασμός  σε όποια τέτοια. Είναι σημαντικά διαφορετικές οι λέξεις και οι έννοιες. Αν είναι στις προθέσεις τους  να τις εξηγήσουν βέβαια.

Μπροστά στα μάτια πολλών, αλλά και των γονιών, η αστυνομία συμπεριφέρθηκε απαράδεκτα βίαια και ιταμά. Κακοποίησε σε κοινή θέα έναν πολίτη, που η αντίσταση την οποία είδαμε και για την οποία κατηγορήθηκε επιπλέον, ήταν ότι (μη αποδεχόμενος την κατηγορία) δεν «συνεμορφώθη» σ το «βγες έξω» και «έλα μαζί μας». Δεν ήταν ούτε επιθετικός, ούτε επικίνδυνος ούτε βέβαια ένοπλος. Υπερασπίστηκε το δίκιο του, την αξιοπρέπειά του και τις δειλίες μας. Αυτή ήταν η  «αντίστασή του κατά της αρχής» αλλά και κατά των δικαστικών κλητήρων-κατηγόρων του. Και η αντίδραση (ή η δράση;) των αστυνομικών, του κράτους, της «νομιμότητας» ποια ήταν; Γροθιά στο στομάχι για όλους μας. Η δημόσια αστυνομία  μας πρόσβαλε άλλη μια φορά(ναι, άλλη μια φορά). Μας γκρέμισε, μας πέρασε χειροπέδες και μας συνέλαβε.

Η ιστορία των πλειστηριασμών και των εξώσεων είναι πονεμένη έτσι κι αλλιώς. Πατάει σε κυβερνήσεις, δικαστικές αποφάσεις, τράπεζες, διεθνείς «επενδυτές» (funds) και κλητήρες μερακλήδες. Ένα γκρίζο τοπίο στην ομίχλη της ελληνικής πραγματικότητας που βάζει απ’ το παράθυρο στο παιχνίδι και την αστυνομία. Η οποία πρέπει να «εκτελέσει τα νόμιμα». Αλλά πώς;

Χωρίς σεβασμό στους πολίτες; Αντιμετωπίζοντάς τους σαν κακοποιούς και τελευταίους εγκληματίες; Ποδοπατώντας την αξιοπρέπειά των ίδιων, των οικογενειών τους και όλων μας; Οφείλει να μας εξηγήσει, αντί να μοιράζει κατηγορίες, πώς δικαιολογείται αυτού του είδους  η «βίαιη συνδρομή» και σε ποιο δίκαιο ακουμπάει.

Κι αν δεν μπορεί «να εφαρμόζει τα νόμιμα» με λογική σύγχρονου κράτους, όπως αρμόζει,  είναι ευθύνη  της να ψάξει και να βρει τον τρόπο να το κάνει. Καμιά βία δεν μπορεί να δικαιολογείται στο όνομα της δικαιοσύνης. Το νόμιμο, και άρα το δίκαιο, δε μπορεί να μην είναι ειρηνικό και πολιτισμένο.

Σε κάθε περίπτωση, μια αστυνομία ανεπαρκής ή επικίνδυνη είναι σίγουρα μια αστυνομία που δεν μας ταιριάζει.

Θα χρειαστείτε τουλάχιστον ένα τριήμερο-τετραήμερο για να πάρετε μια καλή γεύση από το vibe της πόλης και να χορτάσετε τη γοητεία της, αφού πρόκειται για έναν από τους πιο γραφικούς και πλέον instagram-ικούς προορισμούς στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Η λίμνη Ορεστιάδα, εκτός του ότι αποτελεί υγρότοπο μεγάλης σημασίας για τα υδρόβια, αλλά και για άλλα πουλιά, αποτελεί στολίδι της ευρύτερης περιοχής κι έχει κηρυχθεί Μνημείο Φυσικού Κάλλους από το Υπουργείο Πολιτισμού, ενώ είναι ενταγμένη στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Natura 2000. Καστοριά, όμως, δεν είναι μόνο η λίμνη.

Στις ακτές της υπάρχουν όμορφες πλατείες, πάρκα, λιθόστρωτες διαδρομές και ειδικά διαμορφωμένοι χώροι, ενώ οι ομορφιές της συνεχίζονται και στα επιβλητικά αρχοντικά της από τον 17ο και 18ο αιώνα, στις παλιές γειτονιές στο Ντολτσό και το Αποζάρι, στις όμορφες βυζαντινές εκκλησίες της (περισσότερες από 70), αλλά και στα βουνά Βίτσι και Γράμμο που την περικλείουν.

Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία από ντόπιους τη δεκαετία του 1940 όταν και διανοίχτηκε ο παραλίμνιος δρόμος από τον στρατηγό Σουγγαρίδη, στον οποίο αποδόθηκε και το όνομα της παραλίμνιας οδού. Αργότερα (1954) ο Σουηδός εξερευνητής Linberg αφού περιηγήθηκε στο σπήλαιο, ενημέρωσε την τοπική κοινωνία για τον πλούσιο και αξιοθαύμαστο εσωτερικό του διάκοσμο.

Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια ανάδειξης του σπηλαίου έγινε από τον Τζώνη Ζερβουδάκη σε συνεργασία με την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία (ΕΣΕ) το 1963 οπότε και δόθηκε η πρώτη αδρή χαρτογράφηση καθώς και οι πρώτες φωτογραφίες από το εσωτερικό του. Η έρευνα κλιμακώθηκε το 1966 και ολοκληρώθηκε το 1969 από κλιμάκιο της ΕΣΕ που καταχώρησε το σπήλαιο στο επίσημο ετήσιο Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας. Παράλληλα ο επικεφαλής των ερευνών κ.Παλληκαρόπουλος εκπόνησε μια προμελέτη για την τουριστική αξιοποίηση του σπηλαίου.

Οι συνεχείς δημοσιεύσεις από τους τοπικούς φορείς καθώς και η διενέργεια αλλεπάλληλων εξερευνήσεων είχαν καταλυτική επίδραση. Σαν αποτέλεσμα, αρμόδιοι υπάλληλοι της Εφορείας Σπηλαιολογίας του Υπουργείου Πολιτισμού, προσκεκλημένοι από το Δήμο, και σε συνεργασία με το Σύλλογο Φίλων Περιβάλλοντος υπέβαλαν επίσημο πόρισμα (1995) για την καταλληλόλητα και τις δυνατότητες αξιοποίησης του σπηλαίου.

Ακολούθως, ο Δήμος Καστοριάς στράφηκε στην αναζήτηση χρηματοδότησης για την ανάθεση και εκπόνηση της οριστικής μελέτης. Οι πόροι εξασφαλίστηκαν από το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης και οι προσπάθειες ξεκίνησαν (1998) από ομάδα Καστοριανών μελετητών και επιβλέποντες της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου. Στη συνέχεια το έργο «Αξιοποίηση Σπηλαίου Δράκου Καστοριάς» εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (ΠΕΠ) Δυτικής Μακεδονίας.

Μόλις στα τέλη του 2009 (13 Δεκεμβρίου) το σπήλαιο άνοιξε τις πύλες του για το κοινό. Πρόκειται για ένα από τα πιο σύγχρονα και εντυπωσιακά σπήλαια των Βαλκανίων, εξοπλισμένο με ιδιαίτερα εξελιγμένες εγκαταστάσεις και σύστημα ανακύκλωσης αέρα που επιτρέπει τη διατήρηση της φυσικής κατάστασης του σπηλαίου ενώ ταυτόχρονα αποτρέπει τη διάβρωση στο εσωτερικό του.

Περισσότερες Πληροφορίες ΕΔΩ

Χτισμένη αμφιθεατρικά, πάνω σε μια στενή χερσόνησο, ξελογιάζει τους επισκέπτες με τα αστείρευτα κάλλη της, την αρχοντιά και τη γαλήνια αύρα της.

Μία από τις πιο ατμοσφαιρικές πόλεις στην Ελλάδα, η Καστοριά, είναι από τις λίγες ελληνικές πρωτεύουσες νομών που το πανέμορφο τοπίο δεν αρχίζει έξω από τα όριά τους, αλλά αποτελεί συστατικό στοιχείο του πολεοδομικού τους ιστού.

Τα υπέροχα αρχοντικά των πλουσίων εμπόρων, είναι αποδείξεις της ακμής και του πλούτου της, αφού ανέπτυξε ισχυρή οικονομική και πολιτιστική ταυτότητα χάρη στη γουνοποιία.

Το εξαιρετικό βίντεο του Στέλιου Παφύλη

Το βάθος τους δεν ξεπερνά το ένα μέτρο και συναντώνται τριών ειδών τρίτωνες: ο αλπικός (triturus alpestris), ο κοινός (triturus vulgaris) και ο λοφιοφόρος (triturus cristatus). Επίσης στη περιοχή της λίμνης ζεί και ο κίτρινος βάτραχος (bombina variegata) και ο βάτραχος των ρυακιών (rana graeca), καθώς και η σαλαμάδνρα (salamandra salamandra), η αμμόσαυρα (lacerta agilis) και η αλπική οχιά (vibera berus) η οποία στον Γράμμο βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο εξάπλωσής της στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Η πρόσβαση γίνεται μέσω χωματόδρομου, είτε από την Αετομηλίτσα Ιωαννίνων, είτε από το Πευκόφυτο Καστοριάς. Ο δρόμος γίνεται απροσπέλαστος τους χειμερινούς μήνες λόγω της έντονης χιονόπτωσης και οι λίμνες παγώνουν ολοκληρωτικά, δίνοντας την εντύπωση πως πρόκειται απλώς για ένα καλυμμένο από το χιόνι οροπέδιο.

Τα συγκεκριμένα καραβάκια  ταξίδεψαν στη λίμνη τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, έδωσαν περί το 1965 τη θέση τους στα τροχοφόρα μέσα μεταφοράς και έκτοτε πέρασαν στην απαξίωση και τη λήθη καθώς δεν υπήρχαν πλέον τα κίνητρα για να συνεχίσουν να πλέουν στην Ορεστιάδα. Η εγκατάλειψη και η φθορά των δεκαετιών είναι εμφανής.

Δεν ήταν όμως μόνο η ΚΑΣΤΟΡΙΑ και ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΤΣΩΝΗΣ τα μοναδικά καραβάκια που στόλιζαν τα νερά της Ορεστιάδας. Ανάμεσα στα υπόλοιπα ήταν η ΜΑΡΙΑΝΘΗ, ο ΠΟΣΕΙΔΩΝ και η ΟΛΥΜΠΙΑ. Κάποια γνωρίζουμε που βρίσκονται σήμερα και κάποιων άλλων η τύχη αγνοείται.

 Οι φωτογραφίες ανήκουν στους κατοίκους του Μαυροχωρίου Καστοριάς

Source | cyberotsarka.gr