Όλα αλλάζουν γύρω μας. Οι άνθρωποι, οι οικονομίες, οι συμπεριφορές, οι προτεραιότητές μας, η ζωή μας.

Όλα γίνονται για τον λόγο που παλεύουμε να γίνουν. Αγκιστρωθήκαμε στους πηχυαίους τίτλους των δυνατών και βαδίζουμε στο ιδεατό μοντέλο των άλλων. Αυτών που συσσωρεύουν τις στάχτες και ξανά γεννιούνται.

Αυτοί που άρπαξαν τις ευκαιρίες και πλούτισαν. Είναι τα χρόνια πολλά και τα ιστορικά γεγονότα άπειρα. Ο δυνατός ορίζει και καθορίζει τον κύκλο που θα ζήσεις. Θα γεννηθείς, θα μεγαλώσεις, θα μοχθήσεις και στο τέλος πριν κλείσεις τα μάτια σου θα πεις «ακόμα λίγο μωρέ, δεν έζησα για μένα»! Τη ζωή την έφτιαξαν οι λίγοι και τους κανόνες τους θέσπισαν οι ελάχιστοι.

«Θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα.

Βαρεθήκαμε να μοχθούμε από τα χαράματα,

ίσα ίσα μόνο για να ζούμε,

και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε»

Οι κρίσεις βαρέθηκαν να εξιστορούνται και τα χρόνια μέχρι την επόμενη σα να κόντυναν λιγάκι. Χρεωθήκανε τα νοικοκυριά, μαυρίσανε τα ΑΦΜ και τα γρόσια δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά. Είναι αστείο αν το καλοσκεφτείς! Ζω για να πληρώνω. Λες και έχεις ενοικιαστήριο στη ζωή σου και αν δεν πληρώσεις έρχεται η έξωση.

Να ξυπνήσω μωρέ καρντάσια μια φορά και να γευτώ την ελευθερία της ζωής χωρίς τα βαρίδιά σας. Ποιος είναι αυτός που τα εφηύρε; Την φτιάξατε την κοινωνία με τάξεις! Λες και ο Θεός σας όρισε να φτιάξετε το ιδεατό του κόσμου! Κι αν δεν μου αρέσει το ιδεατό σας θα μου κολλήσετε ταμπέλα λαϊκιστή.

Μέχρι και τη φωνή της λογικής της βάλατε ταμπέλα όπως σας βολεύει. Και χτίσατε ένα κόσμο γεμάτο λογαριασμούς! Καπιταλισμό το λέτε, μπορεί και παγκοσμιοποίηση, η και υπερκαταναλωτισμό! Ανάσα να σταθείς να πάρεις δεν έχει λογική! Παντού βάλατε τις αρχές της θεωρίας σας.

Και φέρατε πολέμους γιατί η ασυδοσία σας για τον πλούτο δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές. Αριθμοί με ολίγη συναισθηματική αξία οι άνθρωποι για εσάς! Να κάθεσαι «ολιγάρχη» να καμαρώνεις τον πατέρα που θρηνεί το παιδί του και να συνεχίζεις να δίνεις εντολές καταστροφής! Καταπιάνεστε σε όλα! Στο φαΐ, στο ρεύμα, στις τράπεζες, στις επιχειρήσεις μα τώρα πάτε να καταπιαστείτε και με τις ζωές και αυτό δεν μου κολλάει!

Και οι μάζες εκεί να ανέχονται τις κουτοπονηριές του πλούτου.

Βαρέθηκα αυτό που το ορίσατε και το λέτε μοντέλο επιβίωσης.

Βαρέθηκα να ζω για εσάς

Βαρέθηκα να πλουτίζω την εγωκεντρική σας μανία

Βαρέθηκα το κουκλοθέατρο του δυνατού και του αδυνάτου

Βαρέθηκα να βλέπω τα έκτροπα και να τα προσπερνάω

Βαρέθηκα να μετρώ τις υποχρεώσεις

Βαρέθηκα να ξοδεύω χρόνο για τις τσέπες σας

Βαρέθηκα να αποπληρώνω δικά σας λάθη

Βαρέθηκα την εικόνα σας

Βαρέθηκα να φιλάω κατουρημένες ποδιές για να πετύχω

Βαρέθηκα να μην μπορώ να χαρώ το παιδί μου

Βαρέθηκα να λέτε τα ίδια και τα ίδια

Βαρέθηκα την ανικανότητά σας

Βαρέθηκα τις δήθεν αυξήσεις σας

Βαρέθηκα τον καπιταλισμό σας

Βαρέθηκα τα παπαγαλάκια σας

Βαρέθηκα τον θάνατο να μην τον λογαριάζετε

Βαρέθηκα να είμαι θεατής των καταστάσεων

Βαρέθηκα να ορίζετε τους 12 μήνες μου, πως θα τους ζήσω

Βαρέθηκα ο ικανός να μην προοδεύει

Βαρέθηκα να σας βλέπω ως μαριονέτες συμφερόντων

Βαρέθηκα να βλέπω ικανούς ανθρώπους να μην ασχολούνται με τα κοινά εξαιτίας των εμποδίων που βάζετε

Βαρέθηκα να ελπίζω σε εσάς κάθε 4 χρόνια

Βαρέθηκα και θέλω να τα αλλάξω όλα γιατί η ζωή που μου μένει δεν έχει ενοικιαστήριο

Κι αν δεν αλλάζει τίποτα απλά κλείσε τον διακόπτη!

«Καλημέρα» και «συγνώμη». Δύο λέξεις, των οποίων η χρήση, σύμφωνα με τον αμερικανό κοινωνιολόγο των πολιτιστικών θεωριών, Ε.Γκόφμαν, αντικατοπτρίζει την εικόνα  και την λειτουργία μιας κοινωνίας. Εμείς σήμερα, πόσο συχνά τις χρησιμοποιούμε; Πόσο ευγενικά συμπεριφερόμαστε στην καθημερινότητά μας, στις παρέες μας, στις απλές και στις σύνθετες συναναστροφές;

Η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την ομαλή συμβίωση, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία ή τις βίαιες συμπεριφορές, οι οποίες εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκες απόλυτης ευγένειας. Οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων συνηθίζουν όλο και περισσότερο να ζουν σε συνθήκες αγένειας.

Όσον αφορά την ελληνική κοινωνία, η έλλειψη ευγένειας πηγάζει από πολλές αιτίες. Βασικό ρόλο διαδραματίζουν οι κοινωνικές συνθήκες. Η ανασφάλεια λόγω ανεργίας, κοινωνικών αλλαγών, αύξηση φόρων, απολύσεων, αβεβαιότητας για το μέλλον κ.ά., επηρεάζουν την κοινωνική συμπεριφορά.

Οι πολίτες αντιμετωπίζουν προβλήματα  τα οποία είναι αποτέλεσμα των παραπάνω συνθηκών και υιοθετούν εύκολα συγκρουσιακές συμπεριφορές στην καθημερινότητάς τους. Για παράδειγμα, δημιουργούνται εντάσεις για μία θέση στο λεωφορείο, σε συνηθισμένες συναλλαγές στις τράπεζες κλπ.

Για την δυσάρεστη αυτή κατάσταση, μεγάλη είναι η ευθύνη των Μ.Μ.Ε. Καθημερινά στην πλειοψηφία των τηλεοπτικών εκπομπών κυριαρχούν συμπεριφορές υβριστικές με χυδαιότητα, και από άτομα που ασκούν εξουσία. Αντί να παρέχουν ουσιαστική ενημέρωση και ψυχαγωγία, γεννούν  φανατισμούς και ανταγωνισμούς. Παιχνίδια όπως το «Survivor» κ.ά. προάγουν έναν αθέμιτο πολλές φορές ανταγωνισμό αψηφώντας τον συνάνθρωπο. Από την άλλη πλευρά ο τηλεθεατής ως παθητικός δέκτης τα δέχεται όλα αυτά χωρίς κριτική σκέψη. Δημιουργείται ένα αποχαυνωμένο κοινό, το οποίο ενστερνίζεται τον παραπάνω τρόπο επικοινωνίας. Όλα αυτά συμβάλουν στην αναπαραγωγή τέτοιων συμπεριφορών στις κοινωνικές συναναστροφές.

Αντίθετα, οι λέξεις «ευγενικός» και «καλόβουλος» ταυτίζονται με τον αδύναμο, το κορόιδο, τον άνθρωπο που μπορεί κάποιος εύκολα να χειριστεί. Αρχικά, η ελληνική οικογένεια, όσον αφορά την ευγένεια, περνάει στα παιδιά της αντιφατικά μηνύματα. Οι διδαχές  των γονέων για καλή συμπεριφορά, αντικρούονται με την αγένεια στην οποία καθημερινά τα εκθέτουν. Συχνό παράδειγμα αποτελεί η αγενής οδηγική συμπεριφορά των ενηλίκων.

Ο άλλος βασικός φορέας κοινωνικοποίησης, το σχολείο, ενώ διατείνεται πως διδάσκει την συνύπαρξη και συνεργασία μεταξύ των μαθητών, ουσιαστικά προάγει τον ανταγωνισμό. Η κατηγοριοποίηση των μαθητών σε «καλούς» και «κακούς» επιφέρει εντάσεις και αντιζηλίες ανάμεσα στα παιδιά και αναπόφευκτα αγενή συμπεριφορά.

Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι η εμφάνιση των «νταήδων» δηλαδή παιδιών με αγενείς έως βίαιες συμπεριφορές, που επιβάλλονται σε ήσυχα και ευγενικά «θύματα».

Φαίνεται πως αυτό που λείπει από τις σχέσεις είναι η ενσυναίσθηση και η αποδοχή.  Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να μπαίνει κάποιος στην θέση του άλλου και να τον κατανοεί.  Αποδοχή σημαίνει να δέχεσαι τον συνάνθρωπο έτσι όπως είναι. Όταν θα επικρατήσουν οι δύο παραπάνω όροι,  οι συνθήκες συμβίωσης, θα είναι καλύτερες.

Αυτό που συμπεραίνεται είναι ότι οι παραπάνω σημαντικοί φορείς (οικογένεια, σχολείο, ΜΜΕ) θα πρέπει να ανταποκριθούν πλήρως στις απαιτήσεις του ρόλου τους σύμφωνα με τις παρούσες συνθήκες. Δηλαδή, η οικογένεια να διδάσκει την ευγένεια με το παράδειγμά της, το σχολείο να προάγει την συνεργασία και την ισότητα και τέλος τα ΜΜΕ, να ενημερώνουν προβάλλοντας ανθρώπους πρότυπα. Επιπλέον, ο καθένας έχει ατομική ευθύνη για τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους άλλους. Αν δηλαδή προβάλλει τα καθημερινά προβλήματά του ως δικαιολογία για αγενή συμπεριφορά.

Τελικά, ας σκεφτούμε : πόσο διαφορετική θα είναι η ζωή μας, αν συμπεριφερθούμε με σεβασμό και ευγένεια σε όλους τους ανθρώπους, ξεκινώντας με μία χαμογελαστή καλημέρα την ημέρα μας; Είμαι σίγουρη πως θα την ανταποδώσουν!