ΣΙΚΕΛΙΑΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Ένα ακόμη γευστικό ταξίδι στις κουζίνες του κόσμου συνεχίζεται, με  προορισμό την Σικελιάνικη κουζίνα.

Η Σικελία (Ιταλ. Sicilia) είναι το μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου και μια από τις 20 περιφέρειες της Ιταλίας. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Ιταλίας, χωρισμένη από την ηπειρωτική χώρα μέσω του στενού της Μεσσήνης. Στις ανατολικές ακτές της βρίσκεται η Αίτνα, το μεγαλύτερο και ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στην Ευρώπη (ύψος 3.350 μέτρα). Η Σικελία έχει πλούσια ιστορία και πολιτισμό με αρχαιολογικούς χώρους, μεσαιωνικά κάστρα και σημαντικά μνημεία της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής περιόδου.

Η Σικελιάνικη κουζίνα είναι ιδιαίτερα πλούσια και ποικίλη, επηρεασμένη από τους διάφορους πολιτισμούς που έχουν περάσει  ανά τους αιώνες  από την περιοχή, όπως των Ελλήνων, των Ρωμαίων, των Αράβων, των Νορμανδών και των Ισπανών. Αυτές οι επιρροές έχουν δημιουργήσει μια μοναδική κουζίνα που συνδυάζει υλικά και τεχνικές από διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις. Αυτό φαίνεται στα πιάτα της , όπως το pasta con le sarde, που συνδυάζει ζυμαρικά με σαρδέλες, αντζούγιες (ιταλ.acciuga), σταφίδες  και αποξηραμένα φρούτα.

Η κάπαρη αποτελεί μια μεγάλη αδυναμία της Σικελιάνικης κουζίνας, τις βροχερές μέρες στους δρόμους των πόλεων της Σικελίας ο αέρας γεμίζει με τις αλατούχες νότες από τα φυτά κάπαρης που μεγαλώνουν στην περιοχή. Ένα άρωμα φρέσκιας αλμύρας πλανιέται παντού. Ένας τρόπος για να γνωρίσεις την σικελική γαστρονομία είναι να περιπλανηθείς στους δρόμους των πόλεων να μυρίσεις και να δοκιμάσεις τα τηγανιτά buffitieri, τα pane e pannelle (τα τηγανιτά  ρεβίθια), τις πατατοκροκέτες, το sfincione (λαδερή πίτσα με τυρι και κρεμμύδια) ή το arancino (τηγανιτή μπάλα ρυζιού γεμιστή με κρέας ντομάτα και λαχανικά). Οι  πιο τολμηροί γευστικά και λάτρεις του κρέατος μπορούν να δοκιμάσουν τα stigghiola (έντερα κατσικιού με γέμιση κρεμμυδιών τυριών και μαϊντανού) και το Pani câ meusa (Σικελιάνικο street food, σάντουιτς με σοταρισμένη μοσχαρίσια σπλήνα). Και αν σας ρωτήσουν παντρεμένο η ελεύθερο; Αν απαντήσετε  ελεύθερο τότε θα έχει μόνο ρικότα (ricotta, σπιτικό τυρί) αν πείτε παντρεμένο θα έχει και κρέας.

Οι Σικελιάνοι λατρεύουν να ξεκινούν την μέρα τους με μια γλυκιά γεύση, για αυτό και ο συνδυασμός αφεψημάτων που φτιάχνονται από πάγο,  με ψωμί είναι μια πολύ καλή λύση. Η γρανίτα με brioche είναι ένα βασικό Σικελιανό πρωινό που θα βρεις παντού στο νησί. Σερβίρεται σε διάφανα ψηλά ποτήρια, καθώς ο συγκεκριμένος πάγος είναι περισσότερο κρεμώδης παρά κρυστάλλινος. Οι γεύσεις της γρανίτας ποικίλουν από λεμόνι, σοκολάτα, αμύγδαλο και καφέ και οι ντόπιοι τείνουν να βουτάνε το ζεστό brioche στην γρανίτα πριν το φάνε.

Θέλετε να γνωρίσουμε και να απολαύσουμε λίγη από την γεύση  της Σικελιάνικης κουζίνας;  Ελάτε να μαγειρέψουμε μια παραδοσιακή συνταγή :

PESCE SPADA ALLA SICILIANA (ξιφίας αλα σισιλιάνα)

Υλικά (για 2 άτομα):

2 φιλέτα ξιφία

200 γρ. ντομάτες στον τρίφτη

1 μικρό κρεμμύδι

1 σκελίδα σκόρδο

40 γρ. ελιές σε φέτες

1 κουτάλι σούπας κάπαρη ξεπλυμένη

4  κ. σ. ελαιόλαδο

½  κ. σ. κουκουνάρι

½  κ. σ. σταφίδες

1 κ. σ. μαϊντανός ψιλοκομμένος

Αλάτι, πιπέρι

Τρόπος παρασκευής:

Προετοιμασία του ψαριού:

• Αλατοπιπερώστε τα φιλέτα
• Σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε 2 κ. σ. ελαιόλαδο σε μέτρια προς υψηλή φωτιά, προσθέστε τα φιλέτα και μαγειρέψτε για 3-4 λεπτά από κάθε πλευρά μέχρι να ψηθούν καλά αλλά και να παραμείνουν ζουμερά.

Μαγείρεμα της σάλτσας:

• Σε ένα μεγάλο τηγάνι , ζεστάνετε το υπόλοιπο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά.
• Προσθέστε το κρεμμύδι και το σκόρδο και σοτάρετε μέχρι να μαλακώσουν , περίπου 5 λεπτά.
• Προσθέστε τις ντομάτες , την κάπαρη , το κουκουνάρι και τις σταφίδες
• Μαγειρέψτε τη σάλτσα μέχρι να δέσει.

Σερβίρισμα :

Τοποθετήστε τα φιλέτα του ψαριού στα πιάτα σερβιρίσματος . ρίξτε από πάνω τη σάλτσα και γαρνίρετε με το μαϊντανό

Buon appetito!

Εσείς γνωρίζετε πως οι νεοϋορκέζοι, το Πάσχα φοράνε τα καινούρια τους ρούχα, για να έχουν καλή τύχη όλο τον χρόνο, ακολουθώντας μια από τις παλιότερες προλήψεις που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα; Όπως επίσης την Κυριακή του Πάσχα, στις ΗΠΑ, αλλά και σε πολλές από τις περιοχές της Βόρειας Αγγλίας, συνηθίζουν να ρίχνουν βαμμένα αυγά από τους λόφους, ενώ σε πολλές γειτονιές διοργανώνεται το «κυνήγι θησαυρού» για μικρά παιδιά με Πασχαλινά αυγά;
Συνεχίζοντας το ταξίδι μας προς την Ευρώπη, στην νότια Γαλλία, στην πόλη Haux, την Δευτέρα του Πάσχα παρασκευάζεται η γιγαντιαία ομελέτας στην κεντρική πλατεία της πόλης! Χρησιμοποιούνται περίπου 4.500 αυγά και ο στόχος της είναι να την δοκιμάσουν πάνω από 1.000 άτομα !
Ένα φαντασμαγορικό έθιμο αποτελεί το Scoppio del Carro, το οποίο πραγματοποιείται στην Φλωρεντία. Την Κυριακή του Πάσχα, μία άμαξα φτάνει μπροστά στο Duomo και ο επίσκοπος ανάβει με το Άγιο Φως μια ρουκέτα σε σχήμα περιστεριού η οποία ξεκινάει από την Αγία Τράπεζα και φτάνει έως την άμαξα, ανατινάζοντάς την και πλημμυρίζοντας με φως την πλατεία, καθώς η άμαξα είναι γεμάτη με πυροτεχνήματα!
Τέλος, στη Φινλανδία, στην Σουηδία και σε άλλες σκανδιναβικές περιοχές, η γιορτή του Πάσχα έχει άρωμα και χρώμα… μαγείας, καθώς η παράδοση επιτάσσει κάτι σαν Halloween! Συνήθως το Μεγάλο Σάββατο παιδιά τριγυρίζουν στους δρόμους, μασκαρεμένα και χτυπούν τις πόρτες ζητώντας κέρασμα. Την Κυριακή του Πάσχα, φωτιές και πυροτεχνήματα ανάβουν στους δρόμους για να ξορκίσουν τις μάγισσες!

Σε όποιο μέρος του κόσμου και να βρίσκεστε τις γιορτές του Πάσχα, προετοιμαστείτε για το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης με αγάπη και φως στις ζωές σας!

Θα τον δούμε να φωτίζεται, θα αντικρίσουμε χορούς πλανητών, εκλείψεις, βροχές μετεωριτών ή ακόμα και το πιο εκθαμβωτικό Βόρειο Σέλας, αν είμαστε τυχεροί και βρεθούμε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή, μιας και ο ήλιος πλησιάζει περισσότερο στο ηλιακό μέγιστο.

Η Σελήνη θα “ζευγαρώσει” με κοντινούς πλανήτες και αυτός ο αντικριστός χορός θα είναι ορατός με γυμνό μάτι. Και δεν είναι μόνο αυτά. Ίσως κάποιοι κομήτες αφήσουν την ουρά τους εκεί ψηλά.

Πάρτε ημερολόγιο και ξεκινήστε να σημειώνετε τις ημερομηνίες με τα πιο σημαντικά αστρονομικά φαινόμενα του 2024 και (ίσως) να οργανώσετε και κάποια ταξίδια για να κάνετε τους κυνηγούς -όχι της χαμένης άρκτου, αλλά κάπως έτσι τέλος πάντων- αφού κάποια θα είναι περισσότερο ορατά σε άλλες ηπείρους.

18 Ιανουαρίου: Ο χορός του φεγγαριού με τον Δία

Η χρονιά ξεκινά με ένα εντυπωσιακό πάντρεμα δύο φωτεινών γειτονικών κόσμων: του φεγγαριού και του Δία. Ο μεγαλύτερος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα θα κυριαρχήσει στον ουρανό το βράδυ της 18ης Ιανουαρίου, στις 22:42 (ΕΕΤ) δίπλα σε ένα λαμπερό μισοφέγγαρο.

Αν χάσετε το ζευγάρωμα του Ιανουαρίου, μην ανησυχείτε, αφού ο Δίας και η σελήνη θα συναντηθούν ξανά στον ουρανό στις 14 Φεβρουαρίου (τι πιο ρομαντικό), 13 Μαρτίου και 10 Απριλίου σε μια σειρά από ενώσεις που ακολουθούν τους μηνιαίους κύκλους της Σελήνης γύρω από τη Γη. Κάθε ζευγάρι θα είναι μοναδικό από μόνο του, με το φεγγάρι να παρουσιάζεται σε διάφορες φάσεις και προσανατολισμούς δίπλα στον γίγαντα του Jovian.

8 Απριλίου: Μια ολική έκλειψη Ηλίου θα διασχίσει τη Βόρεια Αμερική

Το κορυφαίο ουράνιο γεγονός της χρονιάς θα είναι μια συναρπαστική ολική έκλειψη Ηλίου που θα σκοτεινιάσει τον ουρανό για εκατομμύρια παρατηρητές σε όλη τη Βόρεια Αμερική καθώς το φεγγάρι θα καλύπτει πλήρως τον ήλιο. Το μονοπάτι της ολότητας, όπου ολόκληρος ο δίσκος του ήλιου εξαφανίζεται από το φεγγάρι, θα είναι ορατό σε τέσσερις πολιτείες του Μεξικού, 15 πολιτείες των ΗΠΑ που εκτείνονται από το Τέξας έως το Μέιν και πέντε επαρχίες του Καναδά στο ανατολικό τμήμα της χώρας.

Η ολότητα θα κοσμήσει τους ουρανούς πολλών μεγάλων πόλεων, συμπεριλαμβανομένων των Mazatlán, Austin, Dallas, Indianapolis, Cleveland, Buffalo και Montreal. Η συνολική φάση της έκλειψης θα περάσει από τις ακτές του Ειρηνικού στο Μεξικό, στη συνέχεια θα προχωρήσει προς τα βορειοανατολικά, φτάνοντας στο Τέξας και τέλος στη Νέα Γη στον Καναδά.

Η διάρκεια του συνόλου ποικίλλει κατά μήκος του μονοπατιού, θα διαρκέσει έως και τέσσερα λεπτά και 28 δευτερόλεπτα κοντά στην πόλη Torreón, στο Μεξικό, ενώ τα περισσότερα μέρη στο κέντρο του μονοπατιού θα βιώσουν τρεισήμισι έως τέσσερα λεπτά σκοταδιού.

Αν αποφασίσετε να κάνετε αυτό το ταξίδι για να δείτε το φαινόμενο, να θυμάστε ότι χρειάζεστε κατάλληλη προστασία στα μάτια και να βρείτε ένα καθαρό σημείο θέασης μέσα στο μονοπάτι της ολότητας. Θα είναι σίγουρα μια αξέχαστη εμπειρία.

Απρίλιος: Ένας φωτεινός κομήτης θα περάσει κοντά από τη Γη

Ένας γιγαντιαίος κομήτης, τρεις φορές το μέγεθος του Έβερεστ, ονόματι 12P/Pons-Brooks ξεκινά γρήγορα το δρόμο του προς το εσωτερικό ηλιακό σύστημα. Ο κρυο-ηφαιστειακός κομήτης, που αποτελείται κυρίως από πάγο, σκόνη και αέριο, υπέστη πολλαπλές εκρήξεις το 2023 και έχει εκπλήξει τους αστρονόμους με την ταχεία αύξηση της φωτεινότητάς του.

Τον Μάρτιο, καθώς ο κομήτης θα πλησιάζει πιο κοντά στον ήλιο, αναμένεται να επιταχύνει πραγματικά τον ρυθμό του από την αυξημένη έλξη της βαρύτητας του αστεριού μας. Μέχρι τον Απρίλιο θα μπορεί να γίνει ορατός με γυμνό μάτι ενώ στις 12 Απριλίου, όταν ο κομήτης θα φαίνεται να ταλαντεύεται από τον λαμπρό Δία, θα είναι πολύ πιο εύκολο να εντοπιστεί. Εννέα ημέρες αργότερα, στις 21 Απριλίου, θα φτάσει στο πλησιέστερο σημείο του κοντά στον ήλιο και μπορεί να κορυφωθεί σε φωτεινότητα. Για την ακρίβεια, κοντά στο πέρασμα του περιηλίου, ο κομήτης αναμένεται να λάμψει σε μέγεθος περίπου 4,5 (θα είναι δηλαδή περίπου 400 φορές φωτεινότερος από ότι τον Ιούλιο του 2023).

Κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης ηλίου της 8ης Απριλίου, θα εμφανιστεί κοντά στην έκλειψη και θα είναι ορατός με κιάλια ή ακόμα και με γυμνό μάτι αν λάμπει πολύ. Πρόκειται για ένα σπάνιο ουράνιο δίδυμο που θα δώσει μία αξέχαστη “παράσταση” στον ουρανό. Η πλησιέστερη προσέγγιση στη Γη θα είναι 42 ημέρες αργότερα, στις 2 Ιουνίου 2024, όταν θα απέχει 1,55 AU (232 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον πλανήτη μας.

4, 5 και 6 Μαΐου: Η κορύφωση της βροχής των μετεωριτών Ήτα Υδροχοΐδες

Η βροχή των μετεωριτών Eta Aquarid το 2024 θα είναι άχαστη, καθώς οι συνθήκες του ουρανού υπόσχονται να είναι ιδανικές για την κορύφωσή της. Οι καλύτερες στιγμές αναμένονται στις ΗΠΑ τις πρωινές ώρες της 4ης Μαΐου, την ώρα που θα φθίνει το μισοφέγγαρο, λίγο πριν την αυγή, πράγμα που σημαίνει ότι ο ιδιαίτερα σκοτεινός ουρανός θα επιτρέψει στους αστρολόγους να δουν ακόμη και τα πιο αδύναμα πεφταστέρια.

Η ακτινοβολία της βροχής -από όπου φαίνεται να προέρχονται οι μεμονωμένοι μετεωρίτες- θα είναι κοντά στον νοτιοανατολικό ορίζοντα, στον ομώνυμο αστερισμό της βροχής, τον Υδροχόο. Λόγω αυτής της τοποθεσίας, η εμφάνισή της ευνοεί ελαφρώς τους παρατηρητές στο νότιο ημισφαίριο.

Στην Αθήνα θα είναι ορατή το βράδυ της Κυριακής 5 προς Δευτέρα 6 Μαΐου. Το φαινόμενο θα ξεκινήσει στις 3:00 π.μ. και η κορύφωσή του θα γίνει στις 6 π.μ. που όμως λόγω της τοποθεσίας μας θα είναι πιο αχνό στον ουρανό αφού εδώ θα ξημερώνει.

Αν αποφασίσετε να ταξιδέψετε προς Αμερική, θυμηθείτε να επιλέξετε μια τοποθεσία μακριά από φωτορύπανση και δώστε στα μάτια σας τουλάχιστον 20 λεπτά για να προσαρμοστούν. Η εμφάνιση στο νότιο ημισφαίριο θα είναι εντυπωσιακή αφού θα φαίνονται 20 έως 30 πεφταστέρια την ώρα, ενώ στο βόρειο ημισφαίριο θα φαίνονται 10 έως 20 την ώρα, τις πρωινές ώρες της 4ης Μαΐου. Αν και δεν αποτελούν την πιο άφθονη βροχή, οι Υδροχόοι έχουν την ιδιαιτερότητα ότι προέρχονται από το υπολειπόμενο σύννεφο σκόνης που άφησε πίσω του ο κομήτης Halley, ο οποίος πέρασε για τελευταία φορά κοντά από τη Γη το 1986.

12 και 13 Αυγούστου: Η κορύφωση των Περσείδων

Είναι το ετήσιο ραντεβού μας με τα πεφταστέρια. Κάθε μέσα Αυγούστου, η Γη ταξιδεύει ανάμεσα από ένα σύννεφο υπολειμμάτων που διαχέεται από τον κομήτη Swift–Tuttle, δημιουργώντας μια αναταραχή από πεφταστέρια στον ουρανό, καθώς μικροί μετεωρίτες καίγονται στην ατμόσφαιρα. Αυτή είναι η βροχή μετεωριτών των Περσείδων και μπορεί να παράγει έως και 60 πεφταστέρια την ώρα σε ένα τυπικό έτος.

Φέτος στην Ελλάδα η σελήνη εκείνες τις μέρες θα είναι περίπου μισογεμάτη που σημαίνει ότι δεν ευνοεί τη θέασή τους όσο πέρυσι και η κορύφωσή τους πέφτει πρωινές ώρες στην Ελλάδα αλλά θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε λίγο μάτι. Πιο συγκεκριμένα, το φαινόμενο θα ξεκινήσει στις 20.00 το βράδυ της Δευτέρας 12 Αυγούστου και θα κορυφωθεί στις 7.00 το πρωί της Τρίτης 13 Αυγούστου στη χώρα μας. Η καλύτερη στιγμή για εμάς για να δούμε τη βροχή είναι γύρω στις 4.00-5.00 τα ξημερώματα της Τρίτης. Ιδανικά σε κάποια ερημική παραλία μήνας που είναι.

Αν εκείνες τις μέρες βρίσκεστε κάπου προς Αμερική, το φεγγάρι εκεί θα δύσει γύρω στα μεσάνυχτα της Δευτέρας 12 Αυγούστου (λίγο πριν την ώρα δηλαδή που θα κορυφώνεται η βροχή) και ο σκοτεινός ουρανός θα είναι ταμάμ. Γενικά φροντίστε να είστε σε μέρος χωρίς φωτορύπανση για να έχετε περισσότερες πιθανότητες να απολαύσετε τα μαγικά πεφταστέρια.

Σεπτέμβριος και Οκτώβριος: Η άφιξη του κομήτη C/2023 A3 (Tsuchinshan-ATLAS)

Οι κυνηγοί κομητών παρακολουθούν στενά το ουράνιο σώμα A3 Tsuchinshan-ATLAS, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2023, το οποίο αναμένεται να αποτελέσει εκπληκτικό θέαμα προς τα τέλη του 2024. Στις αρχές του καλοκαιριού, θα είναι ορατός στον βραδινό ουρανό με τηλεσκόπια. Καθώς πλησιάζει ο Σεπτέμβριος, η τροχιά του κομήτη θα τον φέρει κοντά τόσο στον ήλιο, όσο και στη Γη, για πρώτη φορά μετά από 80.000 χρόνια. Οι αστρονόμοι αναμένουν ότι θα μπορούσε να λαμπρύνει, πιθανώς να γίνει ορατός με κιάλια ή ακόμα και με γυμνό μάτι, χαμηλά στον ανατολικό ουρανό πριν πριν ξεμυτίσει ο ήλιος, στα νότια γεωγραφικά πλάτη.

Αν ο κομήτης επιβιώσει από το ταξίδι του γύρω από τον ήλιο, η πρώτη στιγμή που μπορεί να γίνει ορατός με γυμνό μάτι είναι στις 27 Σεπτεμβρίου. Καθώς ανεβαίνει ψηλότερα στον βραδινό ουρανό κάθε βράδυ και πλησιάζει τη γη, ο κομήτης θα γίνεται σταδιακά πιο ορατός, με πιο λαμπερή στιγμή γύρω στις 12 Οκτωβρίου που θα πλησιάσει περισσότερο τη Γη. Η πρόβλεψη της συμπεριφοράς ενός κομήτη είναι μεγάλη πρόκληση, αλλά ήδη ο Tsuchinshan-ATLAS, ακόμα και τώρα που βρίσκεται μακριά, δείχνει σημάδια ότι μάλλον πρόκειται για έναν εντυπωσιακό επισκέπτη.

17 Σεπτεμβρίου: Ο δακτυλιοειδής πλανήτης Κρόνος ενώνεται με το φεγγάρι

Οι τελευταίοι τέσσερις μήνες του έτους θα προσφέρουν μια εξαίσια ακολουθία ουράνιων ευθυγραμμίσεων, καθώς το φεγγάρι και ο Κρόνος συγκλίνουν μια φορά τον μήνα, με την πιο έντονη στις 17 Σεπτεμβρίου αλλά δυστυχώς το φαινόμενο αυτό δεν θα είναι ορατό από την Ελλάδα. Το εκπληκτικό θέαμα θα μπορούν να απολαύσουν με γυμνά μάτια όσοι θα βρίσκονται σε όλο το δυτικό κομμάτι των ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στον δυτικό Καναδά και το βορειοδυτικό Μεξικό, μεταξύ άλλων.

Οι δύο φωτεινοί κόσμοι θα είναι ορατοί αμέσως μετά τη δύση του ηλίου και το κενό μεταξύ τους θα είναι τέλειο για κιάλια μικρότερης μεγέθυνσης και τα δύο αντικείμενα θα είναι εύκολο να παρατηρηθούν μαζί, αν και δεν θα είναι αρκετά κοντά για να τα δει κανείς μαζί με ένα τηλεσκόπιο. Η χρωματική αντίθεση θα κάνει επίσης το ζευγάρι εντυπωσιακό οπτικά, με την ασημί σεληνιακή λάμψη δίπλα στην ευδιάκριτη κίτρινη απόχρωση του γιγάντιου πλανήτη.

Το φαινόμενο θα επαναληφθεί στις 14 και 15 Οκτωβρίου, 11 Νοεμβρίου και 8 Δεκεμβρίου αλλά στην Ελλάδα θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να γίνει ορατό, για την ακρίβεια την 1η Φεβρουαρίου 2037. Don’t kill the messenger παιδιά, ό,τι ξέρω το μεταφέρω.

2 Οκτωβρίου: Ένα δαχτυλίδι φωτιάς στον ουρανό

Όσοι τυχεροί βρίσκονται στο δυτικό ημισφαίριο θα απολαύσουν τη δεύτερη ηλιακή έκλειψη του 2024. Η διαδρομή του δακτυλίου της φωτιάς, ή της δακτυλιοειδούς έκλειψης, διασχίζει ως επί το πλείστον τον Ειρηνικό Ωκεανό, περιορίζοντας την ορατότητα από την ξηρά σε μερικές τοποθεσίες. Η πρώτη παρατήρηση από τη γη θα γίνει στο Νησί του Πάσχα στις 2:07 μ.μ. τοπική ώρα. Οι κάτοικοι εκεί θα γίνουν μάρτυρες μιας εντυπωσιακής δακτυλιότητας 6 λεπτών και 23 δευτερολέπτων -το μέγιστο μέρος της έκλειψης όπου το φεγγάρι βρίσκεται μπροστά από τον ηλιακό δίσκο, αφήνοντας έναν δακτύλιο ηλιακού φωτός γύρω από την άκρη του. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει όταν το φεγγάρι είναι πιο μακριά από τη Γη από ό,τι κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης ηλίου, και επομένως εμφανίζεται μικρότερο στον ουρανό.

Στη συνέχεια, η έκλειψη θα γίνει ορατή σε περιοχές της νότιας Χιλής και θα μετακινηθεί γρήγορα πάνω από τα βουνά των Άνδεων στην Αργεντινή. Εν τω μεταξύ, μια μερική έκλειψη του ήλιου θα είναι ορατή για εκατομμύρια παρατηρητές στο μεγαλύτερο κομμάτι του νότιου μέρους της Νότιας Αμερικής.

*popaganda.gr

Γράφει η Σόνια Ευθυμιάδου-Παπασταύρου

Χριστούγεννα σίγουρα δεν είναι τα επιφανειακά και δευτερεύοντα που τόσα χρόνια είχαμε για Χριστούγεννα. Αλλά είναι…

Είναι το πνεύμα της αλληλεγγύης το απλωμένο μες σ’ όλο το χρόνο, που απλώς κορυφώνεται μες στις γιορτές· το πνεύμα της αλληλεγγύης που πηγάζει από την αγάπη για τον άλλον, η αλληλεγγύη από καθήκον κι όχι από λύπηση ή από οίκτο…

Γιατί Χριστούγεννα είναι κατεξοχήν οι προθέσεις· όχι το τι, αλλά περισσότερο το γιατί κάνουμε όλοι μας κάτι. Μα και το γιατί δεν το κάνουμε…

Έτσι λοιπόν, Χριστούγεννα είναι τα παιδικά χέρια που δουλεύουν μες στις αίθουσες για να πουλήσουν τα χειροτεχνήματά τους και να ενισχύσουν άλλα παιδιά που χρειάζονται τη βοήθεια όλων μας. Αλλά είναι και η προθυμία και η ταχύτητα με την οποία ανταποκρίνονται και τ’ αγοράζουν οι γονείς και οι παππούδες τους, γιατί επικροτούν την πρόθεση των παιδιών τους και γίνονται σύμμαχοί τους στον ιερό τους σκοπό…

Χριστούγεννα είναι τα κάλαντα που λένε τα παιδιά με τις άδολες ψυχές μες στην παγωνιά· τα παιδιά με τις κοκκινισμένες από το κρύο μύτες και τα πορφυρά μάγουλα που τα λένε στην πόρτα μας, ακόμα κι αν εμείς δεν έχουμε να τους δώσουμε παρά μονάχα ένα δεκάλεπτο. Είναι οι ευχές που εκπορεύονται από χείλη αθώα και καθαρά και γι’ αυτό έχουν τις περισσότερες πιθανότητες απ’ όλες να πιάσουν.

Χριστούγεννα είναι η ομάδα με τους τριάντα καλαντιστές, νυν αλλά και πρώην μαθητές του δημοτικού, που δραπετεύουν ολοπρόθυμα από τα ζεστά τους παπλώματα για να βγουν μαζί με τους δασκάλους τους να ξυπνήσουν το χωριό με τα κάλαντά τους. Για να το νιώσουν όλοι καλύτερα πως τα Χριστούγεννα έφτασαν και φέτος…

Αλλά είναι κι ο τρόπος που ο καθένας ανταποκρίνεται όταν τ’ ακούει. Είναι πάνω απ’ όλα ο ενθουσιασμός που εκδηλώνεται με τα πλατιά χαμόγελα, οι γεμάτες χαρά κινήσεις του κεραστή κι η ετοιμασία του, είναι η γυναίκα με τα πονεμένα πόδια που, επειδή δεν πρόφτασε, κυνηγά τους καλαντιστές για να τους δωρίσει. Είναι κι όσοι φωνάζουν με το στόμα και τα χέρια να ξαναδωρίσουν, γιατί αυτό διπλασιάζει τη χαρά τους και σίγουρα δεν είναι το κατσούφικο πρόσωπο, που δυσφορεί και μόνο που ακούει κι ας μη χρειάζεται να δώσει.

Χριστούγεννα είναι τα παιδάκια που ζωντανεύουν επί σκηνής τη γέννηση του Χριστού και το κοριτσάκι με τα σπίρτα· είναι ένα μικρό παιδί, ένα παιδί σπουργίτι, που χάδι δεν το ‘χε αγγίξει· ένα αγοράκι που είχε ένα φίλο μοναχά, ένα δέντρο το ίδιο μοναχικό με τον εαυτό του.

Χριστούγεννα δεν είναι τα βουνά από δώρα στους δικούς μας, αλλά είναι το δώρο στον άλλον που δεν έχει. Και δεν είναι η χαρά σου όταν παίρνεις, αλλά η χαρά η  μεγάλη όταν δίνεις. Γιατί «άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη/απ’ τη χαρά που δίνεις» και χαρά σε όποιον το έχει ήδη καταλάβει και νιώσει…

Χριστούγεννα είναι το ξεχωριστό πάντοτε επίκαιρο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου της Αλβανίας Αναστάσιου και συγχωρέστε με που ξεχωρίζω· το μήνυμα που υπογραμμίζεται από τη ζωή του γράφοντος και γι’ αυτό γίνεται ακόμα πιο σπουδαίο.

Χριστούγεννα είναι οι γεμάτες κόσμο που προσεύχεται χαμογελαστά εκκλησιές μας· οι χαμηλές και ζεστές όπως ταιριάζει στην ορθόδοξη πίστη μας που θέλει τον Παντοκράτορα του τρούλου να μας κοιτά και να μας αγκαλιάζει με αγάπη.

Χριστούγεννα σίγουρα δεν είναι η απαισιοδοξία, αλλά είναι η ελπίδα, που ίσως είναι τελικά η μόνη αντίσταση και η πιο δυνατή στο ζόφο και στις Κασσάνδρες, που έχουν περισσέψει κι ενοχλούνται από τη διαπίστωσή τους πως κάποιοι γύρω τους τολμούν να ελπίζουν.

Χριστούγεννα είναι οι καθαροί σαν τα παιδιά άνθρωποι που καλούν το Χριστό να γεννηθεί στη φάτνη τους και ν’ αναπαυθεί στο λίκνο της καρδιάς τους· είναι αυτοί που ξέρουν πολύ καλά πως δε γίνεται ν’ αγαπούν το Θεό και να μην αγαπούν τον άνθρωπο και κάνουν το καθήκον τους της αγάπης απέναντι στον άνθρωπο, για να πλησιάσουν περισσότερο το Θεό. Κι είναι οι ίδιοι που το ξέρουν πως  «η φάτνη βρίσκεται στο χέρι που προσφέρει», όπως πανέμορφα το διατυπώνει ο Γ. Κόρδης.

Χριστούγεννα δεν είναι η χλιαρότητα, αλλά ο ενθουσιασμός και το πάθος. Κι επειδή τέτοιες μέρες είναι πολλοί αυτοί και προπαντός αυτές που φροντίζουν το έξω τους πολύ περισσότερο από το μέσα, «το πάθος», έχει πει ένας μεγάλος της μόδας, «είναι το ακριβότερο καλλυντικό. Μονάχα που δεν πουλιέται». Άρα…

Χριστούγεννα όμως είναι και η μαζεμένη οικογένεια· η οικογένεια που μεγαλώνει γιατί μεγαλώνουν τα παιδιά της κι έρχονται κι εγγόνια· και τα εγγόνια είναι τα ομορφότερα στολίδια, που δεν κρεμιούνται επάνω στο δέντρο, αλλά στριφογυρίζουν γύρω του, βοηθώντας τους μεγάλους να στολίσουν το δέντρο. Και τραγουδούν απήκουπα κι ανάσκελα «Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε/μόνο σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε», από τα όμορφα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα της Ικαρίας, γιατί αυτά τους άρεσαν περισσότερο…

Χριστούγεννα όμως είναι κι ο πατέρας που δε σταματάει να κουβαλάει όχι τα περιττά, αλλά τ’ απαραίτητα για να ‘ναι το τραπέζι γιορτινό κι όχι χλιδάτο. Κι είναι κι η μάνα που στέκει ακούραστη στην κουζίνα, χαμογελώντας αδιάκοπα γιατί προσφέρει στους δικούς της εκτός από την αγάπη της και το παράδειγμά της, για να το μιμηθούν οι νεότεροι όταν έρθει η δική τους ώρα…

Χριστούγεννα δεν είναι οι κοκκινοφορεμένοι αϊ-βασίληδες, αλλά τ’ αγγελάκια κι οι χιονάνθρωποι, που δείχνουν να πληθαίνουν, κερδίζοντας επιτέλους τη θέση που τους αξίζει, γιατί ταιριάζουν περισσότερο στο δικό μας τόπο και στα δικά μας.

Χριστούγεννα δεν είναι τα έξω, αλλά τα μέσα μας φώτα. Αυτά που ανάβουν και κάνουν τα πρόσωπα να φεγγοβολούν και ν’ αστράφτουν, κάνοντάς τα ομορφότερα από κάθε άλλη φορά.

Χριστούγεννα είναι οι κάρτες που δε στέλνονται από συνήθεια, αλλ’ από ανάγκη· όλες οι κάρτες που στέλνονται σε αγαπημένους μας, αλλά προπαντός αυτές που φτάνουν στους ξενιτεμένους μας, μεταφέροντας και το άρωμα της Πατρίδας, που είναι γι’ αυτούς μάνα ιερή κι αξεπέραστη.

Χριστούγεννα είναι κι οι ευχές οι βγαλμένες μέσ’ από καρδιές που ξεχειλίζουν από αγάπη· ευχές που απευθύνονται όχι μονάχα σε κείνους που αγαπάμε, αλλά και στους πιο μακρινούς. Είναι οι ευχές που απευθύνονται το ίδιο θερμές και σ’ όσους μας έχουν στενοχωρήσει ακόμα και πολύ. Μόνο που στην περίπτωση αυτή εκπορεύονται με  συγκατάβαση· βλέπετε, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και δεν ξέρουν όλοι ν’ αγαπούν….

Καλά κι αληθινά Χριστούγεννα

Από το Μαυροχώρι με αγάπη

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΔΟΣ της Καστοριάς στις 19/12/2013.

«Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

Kαι τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια

θα ‘ναι δικά μας.»

Τ. Λειβαδίτης

Είχαν όλοι πια στολίσει και ο Δεκέμβριος μόλις είχε καταφθάσει. Πρώτη φορά ένιωθα ότι τον περίμεναν όλοι με τόση προσμονή, γιατί ήλπιζαν ότι φεύγοντας θα πάρει και τις πληγές τους. Λαμπερά στολίδια και ζωηρά λαμπάκια να αναβοσβήνουν παντού. Στην πλατεία το χριστουγεννιάτικο δέντρο ίδιο και απαράλλαχτο χρόνια τώρα, έτσι για τα προσχήματα.

Εδώ και μέρες η συνισταμένη των δυνάμεων μου έγραφε μηδέν. Καναπές, κουβέρτες και καφές. Έβλεπα ταινίες που ήθελα χρόνια να δω, διάβασα τόσες ιστορίες που πλέον έχω τάσεις φυγής. Έπεσα τυχαία σε κάτι παλιές φωτογραφίες που είχαν φυλακίσει τα χαμόγελα μας σε μια στιγμή που δε θα θυμόμασταν αλλιώς. Ευτυχώς φυλακισαμε κάποιες στιγμές, τις προστατεύσαμε από το χρόνο και τη λήθη. Μου θύμισαν εκείνες τις μέρες που όλα ήταν τόσο δεδομένα, που βιαζόμασταν να προλάβουμε τα πάντα μήπως και δούμε Χριστούγεννα. «Φέτος τί Χριστούγεννα θα δούμε;» σκέφτηκα και τις έβαλα γρήγορα στη θέση τους γιατί ήξερα ότι ο χρόνος δε μπορεί να γυρίσει πίσω και όσο τις κοιτούσα ένιωθα μια θλίψη που μεγαλώνουμε. Που αλλάζουμε υποσυνείδητα.

Έστειλα 6 και αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη βόλτα, μήπως και ξεχάσω ότι θυμήθηκα τα πιο όμορφα Χριστούγεννα μου, τα πιο μοναχικά, τα πιο πρωτότυπα, τα πιο θλιμμένα. Πέρασαν όλα από μπροστά μου. Δεν ήμουν έτοιμη να με ξυπνήσει η ψυχρή πραγματικότητα. Δεν ξέρω γιατί περίμενα κίνηση, ανθρωπους να ψωνίζουν, να ζωντανεύουν την πόλη, πάντως Χριστούγεννα δε μύριζε με τίποτα η πόλη. Πρόσθετος εκνευρισμός. Όλα περίεργα, άδεια, ψυχρά. Μπήκα στην πρώτη καφετέρια, μήπως και νιώσω καλύτερα. Πήρα έναν αμερικάνο σκέτο, χωρίς πολλά πολλά, διπλό, που θύμιζε βασικά τριπλό σε μέγεθος. Η σχέση μου με τον καφέ με απασχολεί εδώ και χρόνια, και κάθε χριστούγεννα βάζω στόχο να μην καταφεύγω πάντα σε αυτόν κάθε φορά που νιώθω θέλω να ξυπνήσω. Η ιδιοκτήτρια σαν να μυρίστηκε τους προβληματισμούς μου, μου πρόσφερε ένα μελομακάρονο για το δρόμο. Φεύγοντας χαμογελάμε και οι δύο και ας μη φάνηκε. Το ξέραμε.

Άρχισα να ανηφορίζω με τον καφέ μου. Ήταν τόσο γιορτινά τα σπίτια και αυτό ήταν μια κάποια παρηγοριά σε αυτή την ησυχία. Μου έλειπε το χιόνι περισσότερο από κάθε άλλη φορά…Οι σειρήνες με προσγείωσαν. Κάποιος είχε ανάγκη. Κάποιος τρέχει για βοήθεια. Δεν είναι στο σπίτι του, στη ζεστασιά του, με τους ανθρώπους του. Είχα φτάσει χωρίς να το καταλάβω έξω από το νοσοκομείο. Πάντα αυτό το κτήριο μου προξενούσε αγωνία. Κάποιος πονάει εκεί μέσα και κάποιος ξενυχτάει στο πλευρό του. Σε κάποια δωμάτια έχουν όντως στολίσει. Στο εκκλησάκι του Αγίου Λουκά βλέπω δύο κεριά αναμμένα. Λίγο φως ελπίδας στον πόνο. Κάποιος είναι μέσα και ίσως ελπίζει. Αυτό το μικρό εκκλησάκι του νοσοκομείου χωράει κάθε μέρα τα Χριστούγεννα όλου του κόσμου, σκέφτηκα μέσα μου και χαμογέλασα. Ντράπηκα με τον εκνευρισμό μου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που σκέφτηκα λίγο πόσα έχω δίπλα μου; Έχω τα Χριστούγεννα κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μου. Όλοι μας δηλαδή. Σαν να ξύπνησα και είχε ήδη νυχτώσει και ας ήταν έξι.

Δεν είχα καταλάβει πόση ώρα καθόμουν αποσβολωμένη εκεί έξω, μετανιωμένη για την «ύβρη» μου που έψαχνα τα χριστούγεννα στα φωτάκια, στα στολίδια και στην κίνηση φέτος. Αποφάσισα να επιστρέψω σπίτι μου, στην κουβέρτα μου. Κατεβαίνοντας, είδα στο μπαλκόνι μια γιαγιά που χαμογελούσε στα εγγόνια της,γιατί την «επισκέφτηκαν». Τους κατέβασε ένα τάπερ με πίτες. Παρατήρησα δύο σημεία με τροφή για τα αδέσποτα, που κάποιος φρόντισε. Εντόπισα ανοιχτά φαρμακεία, τους αστυνομικούς στις μηχανές τους να περιφέρονται. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν το ελεύθερο της επιλογής. Σκέφτηκα όσους είναι πίσω από ένα τηλέφωνο μόνοι τους τέτοιες ώρες. Όσους είναι μόνοι τους χωρίς να πιστεύουν πια στο φως. Ο νους μου πήγε σε όσους κρυώνουν, σε όσους πονούν. Όσο πλησίαζα στο σπίτι μου έβλεπα ακόμη περισσότερα. Στα delivery γινόταν χαμός και όσο περισσότερο νύχτωνε άλλο τόσο άρχισα να συνειδητοποιώ πως όλοι ήταν σε κίνηση. Σε online κίνηση, αλλά σε κίνηση. Τόσο περισσότερα φώτα άναβαν στα σπίτια, τα παιδιά εξακολουθούσαν να παίζουν, και ας ήταν αλλιώς. Οι δάσκαλοι εκεί, και ας έβλεπαν μια μαύρη οθόνη. Μακριά και όμως κοντά τους. Σε όλες αυτές τις στάσεις μου είδα τόσα Χριστούγεννα μαζί…

Δεν ήταν και τόσο βάσιμος πια στα μάτια μου ο εκνευρισμός μου και ο φόβος μου ότι τα χάνουμε. Με επανέφερα σε τάξη, γιατί δεν είχα καθόλου δίκιο. Ήξερα ότι φέτος ήταν αλλιώς. Και ίσως ήταν το «αλλιώς» που χρειαζόμαστε για να δούμε πια τα Χριστούγεννα όπως είναι, εκεί που είναι όλο το χρόνο. Στην προσπάθεια μας, στην ευθύνη μας, στα χαμόγελα μας, στα δάκρυα μας. Στις δυσκολίες, στην καλοσύνη που δε θα γραφτεί ποτέ πουθενά, που δε θα βγει στις ειδήσεις. Στο μαζί που φέτος είναι λίγο διαφορετικό αλλά παραμένει εκεί.

Φτάνοντας στην εξώπορτα ένιωθα μια ανακούφιση. Το 2020 ίσως ήταν σκοτεινό γιατί μας έδειξε και τους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας. Ήταν καθρέφτης της δικής μας κατάστασης και αν του χρεώνουμε όλα τα σκοτάδια μας, ας του αναγνωρίσουμε το μάθημα που μας έδωσε. Άνοιξα όλα τα παράθυρα στο σπίτι μου να μπει και μέσα ο κρύος αέρας. Βγήκα στο μπαλκόνι. Δεν είχε χιονίσει ακόμη ίσως για να δω τον ουρανό. Ήταν πεντακάθαρος, γεμάτος αστέρια. Ξεχώρισα ένα από το πλήθος φέτος, γιατί τρεμόπαιζε και ήταν πιο φωτεινό. Εκείνο θα ήταν…

ΥΓ. Βρείτε τα Χριστούγεννα εκεί που πραγματικά είναι! Ας μοιραστούμε αυτά τα Χριστούγεννα αλλιώς, για να μην τα χάσουμε ξεστολίζοντας!

Καλές γιορτές, φωτεινές, σε όλες και όλους!

Ο Άγιος Βασίλης αφού τελείωσε όλα τα παιχνίδια στην ώρα τους, αποκαμωμένος λέει στα ξωτικά:

Πόσο πολύ κουράστηκα
Και τούτη τη χρονιά
Μα τα’ χω όλα έτοιμα
Παιχνίδια για παιδιά

Τα ξωτικά βλέποντάς τον έτσι κουρασμένο και πεινασμένο, του λένε:

Άγιε Βασίλη κόπιασε
Για να ξεκουραστείς
Και στο τραπέζι κάθισε
Να φας και να χαρείς

Σου έχουμε μια έκπληξη,
Και από πέντε χώρες
Πολλά παιδιά μαγείρευαν
Και έψηναν για ώρες

Μέσα στη κουζίνα, ακουγόταν θόρυβος πολύς…..πιάτα, πιρούνια, κουτάλια και μαχαίρια λες και παίζανε το παιχνίδι της φασαρίας….
Μόλις άνοιξαν λοιπόν οι πόρτες, εμφανίστηκαν με γεμάτους δίσκους τέσσερα πανέμορφα παιδάκια από τη Γερμανία στο τραπέζι!!!

Άγιε Βασίλη μας γλυκέ
Εμείς στη Γερμανία
Σου ετοιμάσαμε να φας
Νόστιμα πιάτα τρία

Σου φτιάξαμε για φαγητό
Λουκάνικο σκορδάτο
Βάλε μουστάρδα μπόλικη
Και πριν κρυώσει, φα’ το.

Για το κυρίως πιάτο σου
Και πριν σε πιάσει πείνα
Φάε κόκκινο λάχανο
Και μυρωδάτη χήνα

Και για το επιδόρπιο
Με τον καφέ παρέα
Στόλεν, λεπκούχεν φτιάξαμε
Αφράτα και ωραία.

Ο Άγιος Βασίλης γούρλωσε τα ματάκια του από την έκπληξη…μα είναι δυνατόν να μου έφτιαξαν τόσο νόστιμα φαγητά αυτά τα παιδάκια; αναρωτήθηκε….μα πριν προλάβει καλά καλά να συνειδητοποιήσει τι έγινε, οι πόρτες της κουζίνας άνοιξαν πάλι και τότε εμφανίστηκαν πέντε γλυκούτσικα παιδάκια από τη Γαλλία….

Απ’ τη Γαλλία ερχόμαστε
Απ’ το όμορφο Παρίσι
Και ότι μαγειρέψαμε
Χαρά θα σε γεμίσει

Σαν ξεκινάει η μέρα μας
Για μας είναι το παν
Μες στην κοιλίτσα μας να μπει
Βουτύρου κρουασάν

Εμείς σου ετοιμάσαμε
Τη μύρισες, την είδες
Μια γαλοπούλα γεμιστή
Με κάστανα, σταφίδες.

Αυτή τη γαλοπούλα μας
Για να την καταπιείς
Κόκκινο Άη Βασίλη μας
Πρέπει κρασί να πιεις.

Και το γλυκό μας Άγιε μας
Κορμός με σοκολάτα.
Έτσι αναδεικνύονται
Όλα αυτά τα πιάτα

Ο Άγιος Βασίλης κοιτούσε αποσβολωμένος…..τα πεντανόστιμα πιάτα μπροστά στο τραπέζι του τον έκαναν να λαχταρά πότε θα ξεκινήσει να τα καταβροχθίσει…
Τη συνέχεια όμως ούτε που τη φανταζόταν….οι πόρτες άνοιξαν και πάλι και από την κουζίνα έκανε την εμφάνισή της η τρελοπαρέα από την Ιταλία…τρία παιδάκια παρέα με τη μάγισσα Μπεφάνα κουβαλούσαν Ιταλικά παραδοσιακά φαγητά….

Την Ιταλία αφήσαμε
Και κάναμε κοπάνα
Μας έφερε στη σκούπα της
Η μάγισσα Μπεφάνα

Η Μπεφάνα γυρίζει και λέει στον Άγιο Βασίλη:

Εμένα με γιορτάζουνε
Στις έξι του Γενάρη
Και ότι μαγειρεύουνε
Έχει ομορφιά και χάρη

Τα υπόλοιπα παιδάκια φέρνοντας το δίσκο τραγουδούσαν στον Άγιο…

Εγώ για να’ ρθω Άγιε μου
Άφησα τη μπουγάδα
Και έφτιαξα πεντανόστιμες
Πίτσα-μακαρονάδα.

Και τώρα που’ χεις έτοιμα
Τόσα πολλά παιχνίδια
Γλυκά μπισκότα έφερα
Με μέλι και καρύδια!!

Η έκπληξη λοιπόν όσο πήγαινε γινόταν ακόμα πιο όμορφη….ή καλύτερα ακόμα πιο νόστιμη!!!! Ανοίγοντας τις πόρτες της κουζίνας για μια ακόμη φορά, τα ξωτικά παρουσίασαν στον Άγιο Βασίλη τους επόμενους μάγειρες της βραδιάς….

Απ’ την Ελλάδα ερχόμαστε
Τρία μικρά παιδάκια
Και φέρνουμε στο πιάτο σου
Τα ζουμερά γιαπράκια

Φέρνω μελομακάρονα
Σιροπιαστά με μέλι
Που αν μυρίσει η μύτη σου
Να τα γευτεί θα θέλει!!

Και για το τέλος έφερα
Με άχνη κουραμπιέδες
Και αν δε σου φτάνουνε αυτά
Σου φτιάχνω και κεφτέδες!

Ο Άγιος Βασίλης δαγκώνοντας κρυφά ένα μικρό κουραμπιέ και με γένια να χιονίζουν άχνη περίμενε να δει γεμάτος λαχτάρα τι άλλο τον περίμενε….τότε εμφανίστηκε από την κουζίνα φορώντας ρούχα καλοκαιρινά η τελευταία παρέα των παιδιών από το μακρινό Πουέρτο Ρίκο!!!!!

Εμείς κρυώνουμε πολύ
Ήρθαμε με σορτσάκι
Στο Πουέρτο Ρίκο έχουμε
Ζεστό καλοκαιράκι

Παρ’ όλα αυτά σου φέραμε
Ζεστό καρύδας γάλα
Για να βουτήξεις δυο γλυκά
Μπισκότα και μεγάλα

Και αυτό που έφερα εγώ
Και τέλεια μυρίζει,
Πιάτο παραδοσιακό
Σταφίδες και άσπρο ρύζι.

Μαζεύοντας λοιπόν από όλες τις χώρες τα πιάτα, το τραπέζι γέμισε με διαφορετικά χρώματα μα όλα το ίδιο νόστιμα και λαχταριστά…τα παιδάκια γίνανε μια όμορφη παρέα και με μια φωνή λένε στον Άγιο:

Κάθισε τώρα Άγιε μας
Δοκίμασε τα πιάτα
Γιατί είναι όλα νόστιμα
Ζεστά μα και αφράτα

Μα ο Άγιος Βασίλης είχε διαφορετική άποψη….

Αυτά τα πιάτα φίλοι μου
Παρέα θα τα φάμε
Και όταν θα χορτάσουμε
Για ύπνο όλοι θα πάμε

Στον κόσμο όλο ευχόμαστε
Υγεία και χαρά
Πανέμορφα Χριστούγεννα
Μα και Πρωτοχρονιά.

Και τα χειρότερα είναι μπροστά μας, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας των ΗΠΑ (NOAA), η οποία προβλέπει μια μέτρια έως πολύ ισχυρή περίοδο Ελ Νίνιο τουλάχιστον μέχρι τον Φεβρουάριο του 2024.

Πρόκειται για μια πρόβλεψη με πολύ σημαντικές συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα, σημειώνει σχετικό άρθρο του Foreign Policy.

Οι περισσότεροι παρομοιάζουν τον έρωτα με λεωφορεία και στάσεις αστικών.Με τρένα, που άλλοτε έρχονται κι άλλοτε φεύγουν.

Για εμένα, το καλοκαίρι, ο έρωτας ήταν ένας στίβος γηπέδου και άπειρα χιλιόμετρα, που έκανα καθημερινά για την αγάπη της Όρο.

Πάντα πίστευα, ότι αν αγαπάς πρέπει να τρέχεις, σαν το άλογο της όμορφης κοπέλας των παραμυθιών, νωρίς το πρωί, για να καταφέρεις να είσαι το δυνατότερο και γρηγορότερο άλογο απ’ τα συνομήλικα σου, ώστε στο τέλος της ιστορίας να κερδίσεις την αγάπη της κοπέλας. Να βγεις νικητής! Τώρα αν χάσεις κάθε ίχνος της υπόστασης σου, αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

“Θέλω να τρέξω”, μου έλεγε και “θέλω να τρέξεις και εσύ μαζί μου, εντάξει;”. 

“Να τρέξω! Ας τρέξω”, απαντούσα κι έτρεχα.

Με έσερνε για τρέξιμο με την δικαιολογία ότι στο σχολείο της τους έβαζαν να τρέχουνε ένα μίλι το μήνα, για να μη γίνουν, λέει, μαμμόθρεφτα. Υποτίθεται, πως όσο μεγαλύτερα πνευμόνια αποκτάς, τόσο περισσότερο ευκολότερα, με περίσσια αντοχή, τρέχεις στα δύσκολα, που μισείς.

Θεωρούσα ότι το να τρέχεις θα ήταν ένα ευχάριστο, συγκινητικό και γεμάτο αγνότητα σκηνικό,όπου ενώ εγώ θα έτρεχα, αυτή θα με παρακολουθούσε και θα με χρονομετρούσε και θα μου φώναζε: “ένα λεπτό και εικοσιπέντε δευτερόλεπτα“, περιμένοντας με στο τέρμα. Εκεί, αντί να κόψω την κορδέλα, θα έπεφτα φυσικά επάνω στην γλυκιά σάρκα της και τότε θα μου έλεγε κάθε φόρα, ότι μ’ αγαπάει.

“Κάνε μερικές ασκήσεις. Άντε τεμπελάκο!”.

Κάπως έτσι, καθημερινά ξεκινούσαμε με ασκήσεις. Απλώναμε τις πετσέτες μας στο γρασίδι και κάναμε βαθιές επικύψεις, έλξεις,  κάμψεις και μερικά ψαλίδια. Ένιωθα την ευτυχία να με κατακλύζει, κοιτάζοντας την απέναντι μου να γελάει με τις αδέξιες κινήσεις μου.

Έτρεχα, έτρεχα, κάθε ημέρα, και κατάφερα να κάνω σε μια εβδομάδα 35 χιλιόμετρα, μα στο τέλος υπήρχε πάντα το κλικ του χρονομέτρου και όχι η αγκαλιά της Όρο και η αγάπη της.

Δεν τα παράτησα. Ήμουν αποφασισμένος να την πείσω ότι μπορώ να τρέξω για αυτήν χιλιόμετρα και να καταφέρω να την κάνω να μου πει αυτό το σ’ αγαπώ.

Κάθε φορά που έφτανα στο τέρμα, όμως, σταματούσα και έπεφτα στο πλάι της, με τα χέρια μου να βρίσκονται στους γοφούς μου και να κοιτάω το χώμα και να ρουφάω αέρα ή μάλλον ο αέρας να είναι αυτός που με ρουφάει. “Χου, ου…”, ανέπνεα βαθιά.

Ημέρα, με την ημέρα, η Όρο γελούσε σε κάθε αναπνοή που ξεψυχούσα και σε κάθε ατάκα που τολμούσα να ξεστομίσω του στυλ “με πονάνε τα πόδια μου”. Μα ήταν πλέον τόσο συνεπαρμένη και συγκινημένη, που άρχισε να γλιστράει στο γρασίδι και να μου ανεβάζει τις κάλτσες στον αστράγαλο και πιο πάνω στην γάμπα. Στο τέλος μου δάγκωνε τρυφερά την επιγονατίδα.

Σε έναν μήνα κατάφερα να την βλέπω κάθε φορά που τερμάτιζα, να χορεύει κάτι σαν κλακέτες, να σχηματίζει μια μεγάλη καμπύλη και να πέφτει στο έδαφος, έτοιμη να μου δαγκώσει την επιγονατίδα. Σε κάθε πέσιμο της μου φώναζε “ας ξαπλώσουμε λίγο στον ήλιο”. Πλέον με περίμενε καθισμένη στο χώμα, αγκαλιάζοντας τα γόνατα της, με ένα πλατύ χαμόγελο και με ένα φιλί στο στόμα, επιβραβεύοντας με για την κούρσα.

“Είσαι καλός, εσύ! Τελικά είσαι καλός και δεν σου το είχα”.

Αυτό, που μου έμεινε από κάθε φορά που πηγαίναμε για τρέξιμο, ήταν όταν στο τέλος πάντα καθόμασταν στο γρασίδι, ώστε να είμαστε ξαπλωμένοι ακουμπώντας τους αγκώνες μας, έτοιμοι να παρακολουθήσουμε κάποιο ουράνιο φαινόμενο, τη βάφτιση ενός καινούργιου αστεριού, τη διαστολή του φεγγαριού στο μεγαλύτερο δυνατό μέγεθος. Τα σύννεφα που πάνω μας κινούνταν σχηματίζοντας διάφορες μορφές και την Όρο να ξαπλώνει επάνω στο στήθος μου.

Το καλοκαίρι πέρασε γρηγορότερα, απ’ ότι περίμενα. Τα χιλιόμετρα άπειρα! Εγώ έμεινα πίσω, σχεδόν υπνωτισμένος απ’ την κούρσα, την ανάλυση, την αναθεώρηση και την ανασύνδεση του τετριμμένου. Η Όρο, έφυγε για να σπουδάσει. Το σ’ αγαπώ δεν το άκουσα ποτέ από τα χείλη της. Φεύγοντας, μου είπε: “Αν μ’ αγαπάς, δεν πρέπει να ανησυχείς για τίποτα”. Μα δεν την ξαναείδα ποτές μου.

Τουλάχιστον, πλέον, δεν ήμουν μαμμόθρεφτο για την Όρο και είχα γερά και δυνατά πνευμόνια, για να τρέξω σε κάθε δυσκολία που θα μου χτυπούσε την πόρτα.

Και η πόρτα χτύπησε από την Λαύρα του Καλοκαιριού.

Άγιο καλοκαίρι/Ζάκυνθος 2021

Κεντρική φωτογραφία  Joe Webb