Στο εξώφυλλο του «λάιφστάιλ» εντύπου, ένα σαλόνι γήπεδο, η χαρά της αμερικανιάς. Τι τζάκια, τι κεριά, τι τάρανδοι! Σχεδόν μπορείς να ακούσεις τον Μπινγκ Κρόσμπι να ξελαρυγγιάζεται καθώς «ονειρεύεται» Λευκά Χριστούγεννα.

Και στη μέση, το έλατο… Με άπειρα λαμπιόνια, χειροποίητα κρυστάλλινα Χερουβίμ, λακαρισμένες κατακόκκινες μπάλες. Είναι πανέμορφη η εικόνα του, τόσο χριστουγεννιάτικη, τόσο ζεστή και… τόσο ψεύτικη.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στα δάση της Βόρειας Ευρώπης, τη μεγαλύτερη, την πιο κρύα και την πιο τρομαχτική νύχτα του χρόνου, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη από ελπίδα. Έτσι, ίσως έκαναν τελετές κάτω από τα χιονισμένα δέντρα που αντιστέκονταν στον χειμωνιάτικο θάνατο. Αιώνες αμέτρητοι πέρασαν.

Μια καινούργια πίστη ήρθε να εξαφανίσει τις αρχαίες δοξασίες, αλλά η νύχτα αυτή του μεσοχείμωνου ήταν πάντα κρύα, πάντα σκοτεινή, και η ελπίδα ζωτικής σημασίας. Τα παλιά ιερά έθιμα δεν έλεγαν να σβήσουν. Η ελπίδα της νέας ζωής, το απόλυτο δώρο. Η καινούργια θρησκεία τα ενσωμάτωσε στο τελετουργικό της.
Κάπου μέσα στους χρόνους του Μεσαίωνα, πολύ αργότερα και πολύ μακριά από τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκαν τα Χριστούγεννα.

Στην αρχή τα δώρα ήταν σεμνά και ταπεινά. Λίγα μήλα, καρύδια, καρποί, να συμβολίζουμε την αφθονία. Σήμερα δεν τη συμβολίζουμε, την προσφέρουμε σε μορφή υπερβολική. Ο συμβολισμός των Χριστουγέννων πάσχει. Η κυριολεξία της χλιδής περισσεύει κι ας βρισκόμαστε βουτηγμένοι σε οικονομική κρίση.

Μπορείς να κάνεις Χριστούγεννα χωρίς έλατο. Μπορείς να στολίσεις ένα καράβι, μια λεμονιά, μια μπανανιά ή και τίποτα. Αυτό που δεν επιτρέπεται να κάνεις είναι να αφήσεις αυτές τις νύχτες, τις πιο κρύες, τις πιο φοβιστικές του χειμώνα, να περάσουν σκοτεινές, χωρίς ένα φωτάκι ελπίδας. Από τη φλογίτσα των λίγων κεριών που τρεμοπαίζουν στο τραπεζάκι του σαλονιού, ως τη φωταγωγημένη Μητέρα Όλων των Ελάτων, επαγγελματικά διακοσμημένη στην αίθουσα δεξιώσεων μιας βίλας.

Όλοι το ίδιο πράγμα ξορκίζουμε. Την ίδια ελπίδα αναζητάμε…

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, την ξενάγηση. Και θα αρχίσω από το καλοκαίρι,  που έφτασε κιόλας – Γιατί? Δεν είμαι έτοιμη ακόμα, φέρτε πίσω το χειμώνα…

Στο θέμα μας.

Όπως είναι λογικό σε μία πόλη σαν τη Βιέννη, υπάρχει πάντα κάτι να κάνεις, όλο το χρόνο: Εκδηλώσεις, συναυλίες, φεστιβάλ κινηματογράφου κτλ. Βέβαια, από τα αγαπημένα μου δρώμενα αυτή την εποχή είναι η Καλοκαιρινή Συναυλία (Sommernachtskonzert) της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης, με ελεύθερη είσοδο, στο καλοκαιρινό παλάτι Schönbrunn. Είναι μία μαγική συναυλία, στην οποία πρέπει να παρευρεθείς, έστω μία φορά, αν τύχει και βρεθείς εδώ τέτοια εποχή. Και το Pride Parade, μία γιορτή γεμάτη χρώματα και μουσική, για το δικαίωμα όλων στην αγάπη. Φέτος, μάλιστα, έλαβε χώρα στη Βιέννη το Europride, που του χρόνου θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη. Ε, πήγα λίγο «κόλλησα» στην ομάδα, που ήρθε να εκπροσωπήσει το Thessaloniki Europride. Η αλήθεια είναι πως, όταν ζεις στο εξωτερικό, γίνεσαι κάτι σαν «ραντάρ» σε ό,τι αφορά τη χώρα σου. Ακούς να μιλάνε ελληνικά και πετάγεσαι, σαν τη στρουθοκάμηλο, για να δεις από πού σου ήρθε.

Κατά τα άλλα, η καθημερινότητα κυλά με βόλτες στα πάρκα και κολύμπι στο Δούναβη. Η πόλη αδειάζει, καθότι είναι η περίοδος των διακοπών, και εσύ απλά προσπαθείς να επιβιώσεις από τη ζέστη. Ναι, ναι, καλά καταλάβατε. Δεν τρελαίνομαι και πολύ για το καλοκαίρι…

Πάμε στην Άνοιξη. Την τιμητική τους έχουν οι Πασχαλινές Αγορές (Ostermärkte), οι οποίες φέτος ξεκίνησαν αρχές Απρίλιου και ολοκληρώθηκαν λίγο πριν τις γιορτές. Δεν πρόλαβα να τις εξερευνήσω φέτος, ίσως σας πω περισσότερα για αυτές του χρόνου. Και φυσικά, έχουμε το Πάσχα. Φέτος το έζησα εις διπλούν, επειδή το Ορθόδοξο Πάσχα πέφτει, συνήθως, μία εβδομάδα μετά από το Καθολικό. Και εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να ζητήσω συγνώμη από όσους έλεγα «Χριστός Ανέστη, Καλό Πάσχα», πριν τη Μ. Εβδομάδα. Ένα χωροχρονικό σοκ το έπαθα, αλλά όλα καλά…

Και θα ολοκληρώσω με τις δυο αγαπημένες μου εποχές, το φθινόπωρο και τον χειμώνα – το καλύτερο το αφήνουμε για το τέλος, φυσικά.

Αν η Βιέννη είναι όμορφη όλο το χρόνο, τότε αυτό το διάστημα είναι απλά πανέμορφη. Ο αέρας, η βροχή, τα πρώτα χιόνια που πέφτουν και η όλη ατμόσφαιρα αναδεικνύουν, ακόμη περισσότερο, την ομορφιά των κτηρίων και της πόλης. Τα πάντα μοιάζουν σαν να έχουν βγει από κάποιο γοτθικό μυθιστόρημα ή ιστορία μυστηρίου.

Το αποκορύφωμα έρχεται, όταν ξεκινά η περίοδος των Χριστουγέννων. Στολισμοί, φώτα και εορταστικές εκδηλώσεις παντού. Και πολλοί, πολλοί τουρίστες: η Stephansplatz γίνεται μία «μικρή Ελλάδα» – είπαμε ραντάρ εδώ -, καθότι έρχεται πολύς κόσμος, για να δει συγγενείς και φίλους ή απλά για να περάσει τις γιορτές εδώ. Αν έρθετε εδώ την περίοδο των γιορτών, μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε τις Χριστουγεννιάτικες Αγορές (Weihnachtsmärkte) – αυτές τις εξερεύνησα δεόντως, μπορώ να πω. Εκεί θα βρείτε, εκτός από το ζεστό κρασί (Glühwein), διάφορα εδέσματα, στολίδια και πολλά άλλα. Σας συνιστώ να δοκιμάσετε Gulaschsuppe σε ψωμάκι, ότι πρέπει για μετά τη βόλτα στην αγορά. Από τις ωραιότερες στιγμές, βέβαια, ήταν τη Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οπού παρακολούθησα τα πυροτεχνήματα για τη έλευση της νέας χρονιάς. Ένα πραγματικό υπερθέαμα. Είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφτεί κάποιος την πόλη.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη «ετήσια ξενάγηση» στη Βιέννη, θέλω να ευχηθώ σε όλους: Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές. Και σε όσους από εσάς είστε «χειμωνάκιδες», σαν εμένα: Υπομονή, παιδιά, θα περάσει και αυτό, μωρέ. Άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς, κάθε εποχή έχει την ομορφιά της.