Η ταχύτατη ανάπτυξη και εξάπλωση της τεχνολογίας, σε μια αλλεπάλληλη ανταλλαγή
κοινωνικοπολιτικών και εικονικών συμπεριφορών, οδηγεί στην παρατήρηση πως η χρήση
της εικόνας έχει κατακλύσει πλέον όλες τις στιγμές και εκφάνσεις της ζωής μας.
Επιπροσθέτως, ο καταιγισμός εικόνων, ήχων, πληροφοριών και παράλληλα η άμεση
επικοινωνία, μέσω της τεχνολογίας, διαφορετικών πολυπολιτισμικών κοινωνιών
διαμορφώνει τον σύγχρονο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που καλείται να εκφραστεί σε ένα
μαζικοποιημένο μοντέλο ζωής.
Έτσι οι δύο καλλιτέχνες έρχονται να αναζητήσουν με έναν αλληλεπιδραστικό και
συνεργατικό τρόπο πτυχές της σύγχρονης ζωής που λειτουργούν ως άγκυρες σε έναν
καινούριο χαοτικό κόσμο. Ο χώρος γεμίζει από υφές, χρώματα, παιχνίδια και μοτίβα που
μας καλούν να σταθούμε με ηρεμία και να ανακαλύψουμε τον όμορφο κόσμο μέσα μας.

Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com
lolanikolaougallery.blogspot.gr

Εμείς σε ρωτάμε

Ποιο είναι το βάθος ή αλλιώς η ανεξερεύνητη θάλασσα  που κωπηλατείς;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το γνωρίζω.Και αυτή είναι η μαγεία.Νατ ραβάς κουπί κάθε μέρα…απολαμβάνω απλά το ταξίδι,το σκοτάδι που έχει το βάθος, δεν το φοβάμαι, έχω μάθει να βλέπω και στο σκοτάδι.

Το εμπόριο τέχνης είναι μια πισίνα, μια τεχνική λίμνη; Έχει βάθος;

Το εμπόριο τέχνης είναι θάλασσα…Κάποιοι το κάνουν γιατί τους αρέσουν οι καταδύσεις, άλλοι γιατί θέλουν απλά να κολυμπήσουν και άλλοι γιατί τους φτάνει απλά να επιπλέουν για τα μάτια του κόσμου…

Ποια είναι τα μέσα που χρησιμοποίησες ώστε επιφάνεια και βάθος να αξίζουν τον κόπο της βουτιάς. Κάνεις βουτιές;  Κάνεις βουτιές με άλλους;

Αν και προσωπικά είμαι μοναχικός άνθρωπος, έχω βουτήξει στα βαθιά από την αρχή της πορείας μου,πάντοτε απολαμβάνω να κολυμπάω και να κάνω βουτιές με άλλους, κυρίως καλλιτέχνες, εκείνοι ξέρουν από βουτιές..

Σε ποίες εμπειρίες κολυμπάς-άτε;

Σε εκείνες που θα με κάνουν αρχικά καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο άνθρωπο και έπειτα επαγγελματία.

Υπάρχουν θεματολογικά βάθη και ρηχότητες όπου προτιμούν οι σύγχρονοι εικαστικοί να τσαλαβουτούν;

Αυτό εξαρτάται από την κρίση του καθένα. Από την δική μου ας πούμε σκοπιά, παρατηρώ ότι ο καθένας είναι διαφορετικός, μοναδικός, πρεσβεύει κάτι άλλο. Είναι ένα μοναχικό θα έλεγα μονοπάτι…Κάποιοι μένουν πιστοί στα πιστεύω τους και άλλοι πέφτουν σε παγίδες.

Οι καλλιτέχνες δουλεύουν για να εκφράσουν αυτά που ήδη γνωρίζουν για τον εαυτό τους και τον κόσμο ή δουλεύουν για να εξερευνήσουν αυτά που δεν ξέρουν; Εσύ που στέκεσαι;Kινείσαι ελεύθερα μέσα και έξω από φαινομενικά διχοτομικούς κόσμους;

Ο κάθε άνθρωπος βλέπει διαφορετικά την ζωή. Οι καλλιτέχνες έχουν την δυνατότητα να το αποτυπώσουν κιόλας. Και αυτό είναι μαγικό…άλλοι γυρεύουν απαντήσεις, άλλοι θέτουν ερωτήματα, άλλοι τα κάνουν όλα και άλλοι δεν κάνουν τίποτα. Προσωπικά, είμαι άνθρωπος που κινούμαι με βάση το ένστικτο μου. Έχω έντονη διαίσθηση και σπανίως πέφτω έξω. Αυτό με έχει δικαιώσει και είμαι ακόμα εδώ, έπειτα από τριάντα χρόνια πορείας στον χώρο.

Υπάρχει δυναμισμός, ποικολομορφία και αφθονία στην καλλιτεχνική σκηνή της Ελλάδας;

Φυσικά και υπάρχει. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Επίσης οι νέοι σήμερα, έχουν περισσότερα εργαλεία σε σχέση με παλαιότερα. Είναιπερισσότερο καλλιεργημένοι, αν το επιλέξουν. Πολλά ταλέντα και μεγάλος ανταγωνισμός. Πιστεύω ότι είναι και λίγο αποτέλεσμα των δύσκολων συνθηκών της τελευταίας δεκαετίας. Υπάρχει μια καλλιτεχνική έξαρση!

Πέρα από την καθημερινή απόκτηση προοπτικής, τι θα έλεγες πως είναι ταραχώδες στο εμπόριο τέχνης;

Ίσως το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη προσφορά αλλά μικρή ζήτηση. Κυρίως λόγω των δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια.Επίσης, το γεγονός ότι υπάρχουν και άνθρωποι που επωφελούνται με ύπουλους τρόπους και εκμεταλλεύονται κυρίως νέους καλλιτέχνες. Κυκλοφορούν στην αγορά και πολλά πλαστά έργα από μεγάλα ονόματα, ένα χάος…

Η νέα αυτή γενιά πιστεύω ότι είναι εν μέρει το μέλλον. Πρόκειται για νέους ανθρώπους που δεν έχουν απαραίτητα την μεγάλη οικονομική δυνατότητα να αποκτήσουν κάποιο έργο. Όμως παρακολουθούν τι γίνεται στην εικαστική σκηνή και τις εξελίξεις. Επενδύουν συνήθως σε έργα πιο οικονομικά και μικρότερης κλίμακας.Επίσης, μπορεί να επιλέξουν να στερηθούν κάτι για να αποκτήσουν κάποιο έργο και αυτό είναι πραγματική αγάπη για την τέχνη. Η γενιά αυτή ψάχνει αυτό που γίνεται σήμερα. Δεν την απασχολεί τόσο το χθες, το σέβεται, το εκτιμά όμως συνήθως κυνηγάει το σήμερα και το αύριο…

Η σκέψη δεν είναι ψευδαίσθηση, όταν πέσει σε αφλογιστία. Η ψευδαίσθηση αναφέρεται στην αντιληπτική ικανότητα να κατανοείς, να αισθάνεσαι, όσα φανερώνονται πέραν των αισθήσεων, διακριτές και αδιάκριτές αλληλουχίες γεννουμένων πραγμάτων. Παρόλη την ψευδότητα όμως, η σωματική, γνωστική, συναισθηματική και φαινομενολογική συμμετοχή είναι έντονη και με προσμονή. Η επαναλαμβανόμενη αναζήτηση για διεύρυνση των ψευδαισθήσεων οδηγεί τη σκέψη σε αντιληπτικούς μηχανισμούς δημιουργικής και συμβολικής λειτουργίας.

Οι συνδιαμορφωτές της έκθεσης προσδιόρισαν την επιμέρους οπτική του όλου, σε μια οπτική προσφυή στο όλον. Η βύθιση στο όλο απαιτεί οξύνοια, επιφύλαξη, λεπτομέρεια, δυσαναλογίες, μεταφορές, ώστε η μερικότητα των έργων να αναδύσει αυτό που απουσιάζει από το καθένα, αλλά και τις μεταξύ τους ταυτολογίες, που ανοίγουν νέες προοπτικές θέασης. Ο υπερακοντισμός των Βασίλη Αλεξάνδρου και Χάρη Κοντοσφύρη, η ακάθαρτη καθαρότητα του Βασίλη Ζωγράφου, ο χθόνιος φόβος της Κυριακής Μαυρογεώργη, οι συναντήσεις ανθρώπων στην άκρη των λοβών του Χρήστου Κάλφα αφορούν την α-δυνατότητα, την αρνητική αναγκαιότητα, που υποχρεώνει την ψευδαίσθηση στη σκέψη να είναι αυτόνομη και ειδητικά ενορατική. Η διάνοιξη των πραγμάτων από τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες είναι ουσιώδης, γιατί επιτρέπει στα φυτά, στα ζώα, στα άστρα, στα πολυμορφισμένα άτομα, στους ήρωες και στους δειλούς να εμφανίζονται. Η εστίασή τους στις διανοίξεις και στις ενάργειες που επιτεύχθηκαν, μας προκαλούν να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είμαστε δότες της εμφάνισης των πραγμάτων και τι σημαίνει να είμαστε εκεί, όταν τα πράγματα εμφανίζονται.

Η εκθετική συνοχή της έκθεσης προκύπτει  από την ερμηνευτική και αποδομητική δεινότητα των έργων που αλληλεπιδρούν: η τυφλότητα του πρώτου, αριστερού δωματίου εξυπηρετεί το απύθμενο του βυθού του Ζωγράφου, ως υπερταύτιση και ικανότητα του ίδιου του χώρου να μιλήσει για τις προθέσεις των έργων του. Επίσης, μέσα στην ερμηνευτική δεινότητα των έργων, καταγράφεται η ευχέρεια ανάγνωσης και αυτό-ερμηνείας της ανθρώπινης ύπαρξης, στα έργα της Μαυρογεώργη και του Κάλφα, όπου το λευκό τους είναι ένα άσπρο άγραφο και προς συνδιαμόρφωση. Οι έννοιες της ιδεατότητας των νοημάτων των διαστρωματώσεων, της γλώσσας και των λέξεων, στο έργο των Αλεξάνδρου και Κάλφα είναι μια προπαγανδιστική παρότρυνση της εξοικείωσης του χρόνου, που δεν επαρκεί και η αποβλεπτικότητα είναι υποχρεωτική. Ο σχετικισμός που επιτρέπεται είναι παράγωγο της αλληλεπιδραστικότητας, αλλά, ενόσω γίνονται οι συσχετισμοί, για παράδειγμα της οριζοντιότητας του Κοντοσφύρη με την καθετότητα του Αλεξάνδρου, του ακέφαλου δρομέα με τα πολύμορφα ανθρωποειδή όντα της Μαυρογεώργη, ένα είναι σίγουρο ότι οι πολλαπλές ερμηνείες ενός κειμένου δεν καταστρέφουν την ταυτότητα των έργων ούτε αποκλείουν την ύπαρξη λανθασμένων ή εντελώς ακατάλληλων προσεγγίσεων.

Η έκθεση δεν απορρίπτει αλλά διασαφηνίζει και ανακαινίζει την μερικότητα του όλου που αναφύεται, φέρνει σε αντιπαράθεση τον εαυτό και, κατά τον τρόπο αυτό, αντιτίθεται όχι μόνο στη λήθη του εαυτού αλλά και στην αυτοακύρωση του. Η εκθεσιακή ασυνέχεια εδράζει στη συνέχεια.

Χάρης Κοντοσφύρης