Είναι πραγματικά αγχολυτική η κίνηση του scrolldown στα smartphones όταν είσαι στο Facebook. Είναι σαν σε λίγα δευτερόλεπτα να μαθαίνεις τα πάντα και να εστιάζεις εκεί που πραγματικά θες. Κάνω κι εγώ συχνά αυτή την κίνηση. Μ’αρέσει, ξεχνιέμαι. Παρατηρώ εικόνες σαν αόρατος παρατηρητής της ζωής των άλλων.

Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει τελευταία είναι που βλέπω πανέμορφα, σέξι κορίτσια αγκαλιά με λαχταριστά junkγεύματα, να παραμερίζουν για λίγο τα στερεότυπα της αδύνατης σιλουέτας και να προσαρμόζονται ανάλογα σε ένα νέο πρότυπο, πιο καμπυλόγραμμο και μεσογειακό (δεν μπορώ να αρνηθώ ότι αυτό με ευχαριστεί πολύ). Όλο αυτό όμως έχει επακόλουθα: τα αντρικά πρότυπα αλλάζουν και ξαφνικά οι σεφ αντικαθιστούν τους ροκ σταρ, τους αθλητές ή τους ηθοποιούς ως αντικείμενα του πόθου.

Τελικά, όλες έναν άντρα να μαγειρεύει θέλετε!

Σκεφτήκατε όμως ότι ο άντρας αυτός δεν μαγειρεύει απλά αλλά είναι και επαγγελματίας; Ψάξατε ποτέ την άσχημη πραγματικότητα πίσω από το όνειρο ενός καλομαγειρεμένου, ρομαντικού δείπνου από τον ίδιο σας το σύντροφο; Θα σας πω μια αλήθεια: 99,9% ο σεφ σύντροφός σας κάνει τέτοια δείπνα κάθε μέρα αλλά όχι για σας. Και δυστυχώς αυτή είναι μία από τις πτυχές  της αλήθειας.

Ας δούμε την καθημερινότητα ενός σεφ και ας δούμε πως συμμετέχει σε αυτή η σύντροφός του. Τις περισσότερες, αν όχι όλες τις ημέρες της εβδομάδας, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί όσα περισσότερα λεπτά ύπνου μπορεί μιας και θα σηκωθεί από το κρεβάτι όσο πιο αργά γίνεται πριν ξεκινήσουν οι υποχρεώσεις του. Μια συνηθισμένη ώρα που σηκώνεται από το κρεβάτι είναι γύρω στις 10-10:30, η ώρα δηλαδή που το μεγαλύτερο ποσοστό εργαζομένων, στο οποίο πιθανότατα ανήκει και η σύντροφός του, θα βρίσκεται ήδη στη δουλειά του. Θα φύγει σχετικά βιαστικά, πίνονταςλογικά τον πρώτο καφέ στο δρόμο για τα ψώνια της ημέρας, τα οποία θα φέρει στο μαγαζί και θα ξεκινήσει τη δουλειά του.

Η δουλειά αυτή θα τον κρατήσει κοντά της για περίπου ένα δωδεκάωρο. Μέσα σ’αυτό το δωδεκάωρο θα υπάρξουν οι κλασικές ώρες αιχμής στο σέρβις, κατά τις οποίες θα είναι απίθανο να σηκώσει ακόμα και τηλέφωνο. Όταν όλα αυτά τελειώσουν η ώρα θα είναι 12-1 το βράδυ και η ένταση της ημέρας θα του επιβάλει ένα ποτό με συναδέλφους και επιστροφή στο σπίτι γύρω στις 2, μια πολύ καλή ώρα που η σύντροφος που προαναφέραμε θα έχει ήδη κοιμηθεί γιατί θα έχει πρωινό ξύπνημα. Η ημέρα του θα τελειώσει γύρω στις 4 το πρωί όπου μετά το βραδινό φαγητό και το μπάνιο, θα οδηγηθεί στο κρεβάτι.

Αυτό επαναλαμβάνεται σχεδόν όλες τις ημέρες του χρόνου. Ίσως να μην είναι όλες, αλλά σίγουρα θα είναι όλες οι αργίες και τα σαββατοκύριακα, θα είναι δηλαδή σίγουρα όλες αυτές οι μέρες του χρόνου που κάποιος περνάει διασκεδάζοντας με την οικογένεια ή την παρέα του και φυσικά με τη σχέση του. Και ξέρεις κάτι; Συνήθως θα τις περάσει σε μέρη που απασχολούν επαγγελματίες σαν το σύντροφό σου. Και μετά θα ανοίξει ο καιρός και θα καλοκαιριάσει και οι φίλες σου θα τρέχουν στις παραλίες με τα αγόρια τους και μάντεψε: το δικό σου αγόρι θα έχει με το ζόρι 10 μέρες άδεια, αν δε δουλεύει σεζόν. Και τότε θα έρθει εκείνη η λυτρωτική στιγμή που δέκα μέρες θα είναι όλος δικός σου (τις ώρες που δε θα χτυπάει το τηλέφωνό του από συνεργάτες, εργοδότες και προμηθευτές). Μέσα σ’αυτές τις δέκα μέρες μπορεί μέχρι και να σου μαγειρέψει…γιατί ξέχασα να σου πω την πιο πικρή πτυχή της αλήθειας. Όλη την ημέρα μαγειρεύει. Στα ρεπό του ή την ώρα που επιστρέφει, δεν έχει κουράγιο να μαγειρέψει, ούτε για σένα, ούτε για τον εαυτό του. Αλλά εντάξει, ας μην τα βάφουμε όλα μαύρα είναι όντως ένα ωραίο αντρικό πρότυπο. Είναι ένας αφοσιωμένος επαγγελματίας, είναι λίγο brutal (μην ξεχνάς, κρατάει μαχαίρι), σίγουρα μπορείς άφοβα να τον στείλεις στο σούπερ μάρκετ (είναι πιθανότερο να ξέρει καλύτερα απο σένα πως να γεμίσει το ψυγείο) δε θα σε κρίνει ποτέ για το τι θα μαγειρέψεις γιατί του φτάνει που επιτέλους κάποιος έχει μαγειρέψει και για εκείνον.

Ωχ, το διάβασες αυτό; Η πιο ευτυχισμένη στιγμή του είναι όταν τελικά του μαγειρέψεις εσύ! Αλλά έλα, εντάξει, να μη στο χαλάω άλλο…αυτές τις λίγες έστω φορές που θα σου μαγειρέψει θα είσαι αυτή που θα έχει δωρεάν τις υπηρεσίες που άλλοι πληρώνουν αδρά για να έχουν (ίσως και μερικές ακόμα…).Όπως και να έχει, το «δημιουργικό χάος» που θα επικρατεί στην κουζίνα μετά, θα το μαζέψεις εσύ!

Συγγνώμη αν σας χάλασα το όνειρο, ίσως να μην είναι τόσο άσχημα απλά προσπάθησα να το δω από την πλευρά της δικής μου συντρόφου… Για περισσότερες λεπτομέρειες επικοινωνήστε μαζί της!

Υ.Γ.: Κορίτσια, μη σας γελούν τα τατουάζ και τα μούσια μας…μόδα είναι θα περάσει…

Είναι περίεργο αυτό που συμβαίνει με την τηλεόραση. Επηρεάζει τόσο πολύ τα μυαλά των ανθρώπων που δε φαντάζεσαι καν ότι μπορεί να δημιουργήσει μια ολόκληρη κουλτούρα γύρω από διάφορα πράγματα. Μια τέτοια είναι και αυτή που δημιουργεί γύρω από το φαγητό. Είναι πολύ ωραίο αυτό για τη δική μας δουλειά αλλά ταυτόχρονα συμβαίνουν πολλά άσχημα πράγματα τα οποία δεν μπορούμε να προσπεράσουμε. Ένα εξ αυτών, είναι τα νέα παιδιά που αποφασίζουν να γίνουν μάγειρες μιας και το ωραίο πρότυπο με τα τατουάζ, την αναγνωρισιμότητα και τις διασημότητες τα κάνουν να αισθάνονται ότι μπορούν να γίνουν κάτι ξεχωριστό. Και κάπου εκεί έρχεται η στιγμή της αλήθειας, η στιγμή που όταν όλα τελειώσουν με τις σχολές και τα τατουάζ, που απαραιτήτως πρέπει να έχουν χτυπηθεί πριν καν βγεις από τη σχολή, έρχεται η ώρα να μπεις σε κουζίνα. Και τότε η αλήθεια πονάει. Πονάει πιο πολύ από το τατουάζ που έκανες. Γιατί κάποιος ξέχασε να σου πει την αλήθεια που δε δείχνουν οι κάμερες. Γιατί εμείς οι μάγειρες δε ζούμε, μόνο μαγειρεύουμε. Μόνο δουλεύουμε, μόνο τρέχουμε, μόνο πονάνε τα πόδια μας και η μέση μας και μόνο εξυπηρετούμε τους άλλους, σχεδόν ποτέ τον εαυτό μας και τα προσωπικά μας θέλω. Εντάξει, μην υπερβάλλω. Εξυπηρετούμε τα προσωπικά μας θέλω αλλά κατά βάση τα εργασιακά. Και ως εκεί. Είναι πολύ δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο επάγγελμα. Δεν είναι αυτό που φαίνεται, δεν είναι αυτό που φαντάζει.

Δεν είναι αυτό που είχες στο μυαλό σου και πιστεύεις ότι μπορείς να το καταφέρεις. Το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα το καρπωνόμαστε αλλά αφού περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. Η δουλειά αυτή έχει άγχος, κούραση, ατελείωτες ώρες εργασίας και τρομερές απαιτήσεις. Ίσως τελικά γι αυτό και μεις να γινόμαστε παράξενοι και απαιτητικοί. Αλλά τρελαίνομαι, πραγματικά τρελαίνομαι, όταν ακούω παιδιά από τη σχολή να έρχονται σε συνεντεύξεις έχοντας προβάρει τους όρους που θα θέσουν. «Εγώ δουλεύω πενθήμερο, οχτάωρο και δεν καθαρίζω». Τι εννοείς; Έρχεσαι μπροστά μου χωρίς ντροπή και ίχνος σεβασμού στην ιστορία όλων μας να θέσεις όρους; Εμένα νεαρέ ή κοπελιά, αναρωτήθηκες ποτέ αν με ρώτησε κανείς στην κουζίνα τι κάνω και τι όχι; Σκέφτηκες ποτέ ότι δεκαεπτά χρόνια τώρα δεν ξέρω τι θα πει οχτάωρο, σαββατοκύριακο, γιορτές και αργίες; Σκέφτηκες ότι οι απαιτήσεις ενός μαγαζιού και οι επενδύσεις κάποιων ανθρώπων βασίζονται πάνω σου; Τελικά αναρωτήθηκες ποτέ γιατί θες να κάνεις αυτή τη δουλειά; Έχεις τη δημιουργικότητα και το κουράγιο που απαιτούνται για να την κάνεις; Έχεις το σθένος να στέκεσαι όρθιος όταν πονάνε τα πόδια σου, όταν καίγονται τα χέρια σου, όταν κόβονται τα δάχτυλά σου; Έχεις το κουράγιο να δαγκώνεις τα χείλη και να είσαι απίκο στο πόστο σου μέχρι το τελευταίο πιάτο του σέρβις και την καθαριότητα της κουζίνας; Κι όταν ξεμαντάρεις το τυλιγμένο με γάζες δάχτυλό σου να καταλαβαίνεις ώρες αργότερα ότι χρειάζεται 4-5 ράμματα;

Δε νομίζω ότι μπορεί να το κάνει ο καθένας αυτό. Δε λέω ότι είμαι ξεχωριστός αλλά κάποιες φορές αυτή η δουλειά με κάνει να νιώθω έτσι. Κυρίως επειδή την επέλεξα με τα καλά και τα κακά της. Προσπάθησε να μην παρασύρεσαι από τη μόδα και να μη βλέπεις αυτή τη δουλειά από την τηλεόραση γιατί αλήθεια σου λέω, δε θα σου χαριστεί τίποτα. Γιατί κάθε μέρα θα κερδίζεις κάτι μικρό με πολύ κόπο και θα το χάνεις στη στιγμή από ένα πολύ μικρό λάθος. Κι αν νομίζεις ότι εμείς σήμερα που μας αποκαλούν σεφ ενώ στην πραγματικότητα είμαστε μάγειρες πολυτελείας ξεκινήσαμε από αυτή τη θέση, ψάξε την ιστορία μας και θα καταλάβεις ότι η πληρωμή μας για όλα αυτά τα χρόνια είναι ένας τίτλος με τρία γράμματα όλα κι όλα, άπειρες απαιτήσεις και ατελείωτη δουλειά.

ΥΓ: τα γαλόνια όσο πιο γρήγορα έρχονται, τόσο πιο γρήγορα πέφτουν απ’τον ώμο σου.

Μα καλά, που πήγε πάλι το βρώμικο μυαλό σου;

Εδώ μιλάμε για τις πίτες τις ελληνικές. Τις παραδοσιακές, της μαμάς, της γιαγιάς, της Κυριακής, της γιορτής, αυτές που πήρες απ’το φούρνο, τις τρίγωνες, τις στρογγυλές, με τυρί, με σπανάκι κι έλα, εντάξει, ας προχωρήσσουμε παρακάτω γιατί δεν τελειώνει αυτό με τις πίτες.

Pita. Απλά δείξε αυτή τη λέξη σε όποιον θες κι αν δεν καταλάβει οτι προέρχεται  από την Ελλάδα, να με φτύσεις…Πίτα παιδί μου, πί-τα. Γεννήθηκες, μεγάλωσες και θες δε θες η ζωή σου ως Έλληνας σχετίζεται με μια πίτα. Ακούω και κάτι άλλους και μου λένε «δε μου αρέσει η πίτα». Πώς γίνεται να μη σου αρέσει έστω μία πίτα; Υπάρχουν τόσες πολλές. Παραπάνω από μια επιλογή για τον καθένα μας. Πώς γίνεται να απορρίπτεις όλες τις πίτες; Δεν παίζει. Απλά δεν το έψαξες πολύ. Υπάρχουν τόσα φύλλα, τόσες γεμίσεις, τόσα ζυμάρια διαφορετικά, δεν γίνεται να μη σου αρέσει κάποια.

Έδεσμα ποικολόμορφο, του οποίου η πρώτη προσπάθεια να ενταχθεί στις διατροφικές μας συνήθειες ανάγεται στην αρχαιότητα (οι περίφημοι πλακούντες). Εντάχθηκε στο διατροφολόγιο μας και πρωταγωνίστησε σε όλες τις φάσεις της διατροφικής μας εξέλιξης. Ιστορικά, πολιτισμικά και κοινωνικά, τη βρίσκουμε να πρωταγωνιστεί σ όλες τις φάσεις της ζωής μας με κάποιο τρόπο. Από τον απλούστερο, μέχρι τον πιο παραγωγικό. Την είδαμε τυλιγμένη στο πετσετάκι του αγρότη, την είδαμε κολατσιό για το παιδί στο σχολείο, στο μεσημεριανό μας τραπέζι σαν κυρίως γεύμα, ακομα και σαν τουριστική ατραξιον σε πολλές περιοχές της Ελλάδας (ευτυχώς ζούμε σε μια τέτοια).

Ψάξε την Κοζανίτικη ιστορία από όποια πλευρά θες τα κοζανίτικα κχια και το κοζανίτικο φύλλο ακολουθούν την ιστορία της περιοχής σε όλο το φάσμα της. Μπορεί τουριστικά μέχρι τώρα να τα καταφέρνουμε μέτρια, αλλά ο γαστροτουρισμός σίγουρα είναι η επόμενη επένδυση για τη Δυτική Μακεδονία. Κι αν θεωρείς οτι είμαι υπερβολικός που ονομάζω το γαστροτουρισμό επένδυση, βασίζοντας πάντα τη σκέψη μου στον οινοτουρισμό και τις πίτες, να θυμάσαι οτι το ξινόμαυρο, τα κχια και το κοζανίτικο φύλλο είναι ήδη τα πλέον εξαγώγιμα προϊόντα της περιοχής. Α, κι ο κρόκος!

Αλλά για μένα δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Είναι άλλο πράγμα να εξάγεις ένα προϊόν, ή έστω μια πρώτη ύλη και άλλο να εξάγεις γαστρονομία. Από τη μπουγάτσα του Θωμά, την τυρόπιτα του Βαμβακά μέχρι τις εξαγωγές οικογενειακών επιχειρήσεων (Κουκουτάρης, Κορέλας, Γώγος), η πόλη εξάγει γαστρονομία και δίνει θέσεις εργασίας σε οικογένειες βάζοντας γεμίσεις με φύλλα πάνω-κάτω και στέλνοντας την ιστορία μας στα πέρατα της γης. Αν αυτό δεν είναι γαστρονομική βιομηχανία, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Ξέρω όμως οτι συμβαίνει και μου αρέσει πολύ. Κι αν εσένα σου περνάει λιγάκι αδιάφορο, σκέψου οτι κάτι ξημερώματα που ήσουν «πίτα» περίμενες στον κοζανίτικο χιονιά να ξεφουρνιστούν τα πρώτα κχια. Έτσι ηξερες, έτσι έκανες.

Είναι αυτό που σου είπα και πριν: η πίτα είναι μέσα μας, δεν είναι φαγητό. Είναι συναίσθημα, μνήμη συλλογική γραμμένη στο DNAμας και έτσι θα περάσει και σε γενιές επόμενες, ακόμα πιο απομακρυσμένες από εποχές δύσκολες που μια πίτα τάιζε-καλοτάιζε-οικογένειες ολόκληρες και «τράνευε» παιδιά.

ΥΓ1: Το μόνο που μας λείπει είναι η γιαγιά μας να κάνει μερικά τατουάζ…θα ταιριάζουν στα καλογυμνασμένα από τον κλώστη χέρια της…άλλωστε, αυτή ήταν πάντα ο σεφ της καρδιάς μας. Αυτή και οι πίτες της.