Μου έρχονται μνήμες μουσικές σε κάθε άκουσμα των αγαπημένων τραγουδιών της μητέρας μου. Ήταν ένα σπίτι γεμάτο μουσική! Σε κάθε ώρα της ημέρας το σπίτι έσφυζε από μουσική, είτε χαμηλά λόγω μεσημεριού, είτε στη διαπασών. Πάντα η δυνατή μουσική στο σπίτι μου ήταν μια μικρή γιορτή!

«Να ακούς μουσική» μου έλεγε!

Έτσι και εγώ στην αθώα μου ηλικία πήρα κρυφά το μαύρο μικρό στερεοφωνικό από τα κουπόνια της εφημερίδας και το έβαλα στο γραφείο μου.

Σε χρόνο ρεκόρ είχα στήσει ένα μικρό ραδιοφωνικό στούντιο και μεταμφιέστηκα σε ραδιοφωνικό παραγωγό. Είχα εντυπωσιαστεί από τους ανθρώπους που μιλούσαν στο ραδιόφωνο! Ο τρόπος που επικοινωνούσαν με το κοινό. Αντέγραφα κάθε ραδιοφωνική κίνησή τους. Στην εποχή μου η εύρεση μουσικής δεν ήταν και τόσο εύκολη όπως είναι σήμερα. Στο άκουσμα μιας μελωδίας που σου ταξίδευε το μυαλό, σήκωνες το ακουστικό να ρωτήσεις τον τίτλο!

Και πολλές φορές δημιουργούσες μια σχέση με τον παραγωγό του ραδιοφώνου με αποτέλεσμα να σε αποκαλεί με το μικρό σου όνομα!

Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν, η τεχνολογία άλλαξε, άνθρωποι φύγανε, αλλά η αγάπη για το ραδιόφωνο δεν έπαψε ποτέ.

Ακολούθησα το όνειρο να γίνω δημοσιογράφος για να με οδηγήσει σε κάποιο ραδιοφωνικό στούντιο. Στη σχολή, στο μάθημα του ραδιοφώνου, είμασταν λίγα άτομα. Οι περισσότεροι ακολουθούσαν το επάγγελμα για την τηλεόραση και την εφημερίδα.

Εγώ, εκεί, να κρέμομαι από τα χείλη του καθηγητή και να προσπαθώ να ρουφήξω κάθε λεπτομέρεια γι’ αυτό το τόσο μαγευτικό μέσο.

Ξεκίνησα με πρακτική και όταν ήρθε η στιγμή να μπω για πρώτη φορά στο στούντιο θυμάμαι τον εαυτό μου να παγώνει και να συγκινείτε, σκεπτόμενος τα παιδικά μου χρόνια μπροστά από το αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό στούντιο, που απαρτιζόταν από το μικρό μαύρο στερεοφωνικό και ένα κουτάκι που σε τίποτα δεν θύμιζε το μικρόφωνο!

Είναι μια σχέση ζωής πλέον το ραδιόφωνο. Αν και στο πέρασμα του χρόνου το περιφερειακό ραδιόφωνο έχει χάσει τη δυναμική του.

Το έφθειραν οι νέες τεχνολογίες και η οικονομική κρίση!

Το ελπιδοφόρο βέβαια, είναι πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι του ραδιοφώνου που ποτέ δεν θα πάψουν να παλεύουν γι’ αυτό.

Εγώ κρατάω το συναίσθημα της πρώτης επαφής με τη κονσόλα και τον γιο μου να μου θυμίζει εμένα όταν και αυτός μπήκε για πρώτη φορά στο μέρος, όπου τα προβλήματα σταματούν και οι σκέψεις παύουν, μέχρι να σβήσει το κόκκινο φωτάκι του ON AIR!

ΥΓ. Ευχαριστώ μαμά που μου έμαθες να ακούω μουσική..

Εγώ η χαζή παρακολουθούσα Άρχοντα, χωρίς να υπολογίσω ότι οι Ορκς θα έκαναν ολονύχτια επίθεση και θα ορμούσαν στο χόμπιτ Γιάννη όταν θα πήγαινε για ύπνο! Η πρόταση του με έβαλε σε σκέψεις, αναγνώρισα τη χαζομάρα μου…

Πόσες φορές χαζεύουμε στην τηλεόραση κάτι που μπορεί να δημιουργήσει εφιάλτη στα παιδιά;

– Κλείσε τα μάτια σου, όταν δεις το τερατάκι να έρχεται προς εσένα, βάλτου του μια κόκκινη μύτη, βάψτου κόκκινα χείλη, κόκκινα μάγουλα, και φόρεσε του ένα λουλουδένιο φουστάνι. Τώρα για πες μου, το φοβάσαι ακόμη;

-Οχι μαμά, έγινε πολύ αστείο!

Έπειτα, άρχισε ο ίδιος να περιγράφει το τέρας και να γελάει μόνος του!

Δημιούργησε κάτι αστείο, τα αστεία Ούρουκ Χάι τέρατα, δεν προσπάθησε να τα εκτοπίσει, αυτό ήταν αδύνατο, είχαν καταγραφεί στη μνήμη του. Τα παιδιά μπορούν να δουν μια σκιά, να κάνουν σκέψεις πριν τον ύπνο τους και να τους τρομάξουν, αλλά ξαφνικά, ενεργοποιώντας τη φαντασία τους, όλα αυτά να τα τροποποιήσουν, να αλλάξουν κάτι τρομακτικό σε κάτι αστείο. Δημιουργείται μια προτροπή για τις επόμενες σκιές που θα συναντήσουν, θα μπορούν να επέμβουν, και χάρη στη φαντασία τους, να τις φτιάχνουν όπως επιθυμούν. Μπορούν να πλάθουν μόνα τους το παιχνίδι των σκιών.

Η σκιά από κάτι φοβερό, την αποδέχονται εφόσον είναι μέρος του φωτός, μέρος του σώματος τους, μέρος του περιβάλλοντος και τη μεταλλάσσουν με τον δικό τους τρόπο. Γενικά, φοβίζει κάτι που είναι άγνωστο, όταν κάτι παύει να φοβίζει όπως η σκιά, δειλά δειλά το παιδί τη δέχεται ως μια συνέχεια και κυρίως στο τέλος, καταφέρνει να τη μετατρέψει σε παιχνίδι!

…Και γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε και παντρευόμαστε (χωρίς πλέον, ευτυχώς να είναι αυτό απαραίτητο) και γεννάμε…
Θεάρεστο έργο η μητρότητα και η οικογένεια ή απλά η μητέρα φύση μας το επιβάλλει, μας οδηγεί στη διαιώνιση τους είδους μας, στην αναπαραγωγή, δείτε το από όποια οπτική επιθυμείτε, το αποτέλεσμα είναι ίδιο, τα παιδιά!
Τα παιδιά γίνονται αυτοσκοπός, το κέντρο μας και οι μανούλες η περιφέρεια, δημιουργείται ένας κύκλος με μοναδικό κέντρο το παιδί.
Ο ρόλος της μητέρας ως αποκλειστικός ρόλος στη ζωή μιας γυναίκας τι συνέπειες άραγε θα υπάρχουν στη ζωή της ίδιας και των παιδιών της; Τίθεται το ερώτημα.
Επιτέλους, βρίσκουμε λόγο να ζούμε, να ξυπνάμε το πρωί, προσφέρουμε τα πάντα, μεγάλη η προσφορά, μεγάλη η αγάπη, ανιδιοτελής, κανείς δεν αμφιβάλλει για την αγάπη της μάνας προς το παιδί της, τι γίνεται όμως όταν αυτήν η αγάπη γίνεται ασφυκτική και ο κλοιός σφίγγει και ο κύκλος μικραίνει και το παιδί ως κέντρο αδυνατεί να ανασάνει;
Ακούς συζητήσεις έξω από το σχολείο καθώς περιμένεις, αυτό το κουδούνι να χτυπήσει… Εμείς είμαστε στην Α’ τάξη, εμείς ζοριζόμαστε στα μαθηματικά, εμείς έχουμε μετά πιάνο… Εμείς… εμείς… Δεν το αντιλαμβανόμαστε αλλά η ζωή των παιδιών μας, γίνεται η ζωή μας!
Και όσο τα παιδιά είναι μικρά, με το δικό μας μικρό νου θαρρούμε πως έτσι πρέπει να πορευτούμε.
Κανείς δε θα διαφωνήσει πως η φροντίδα, η αφοσίωση είναι όλα θεμιτά αλλά όσο μεγαλώνουν, θα θελήσουν να ζήσουν τη δική τους ζωή, να ακολουθήσουν το δρόμο τους και για να συμβεί αυτό χρειάζονται περισσότερο αέρα, περισσότερο χώρο και ο κύκλος που δημιουργήσαμε δεν τους χωρά και μετά;
Όπως αναμένεται, αρχίζουν οι πρώτες αντιδράσεις στην εφηβεία, την πρώτη κοινωνική ομάδα που αμφισβητούν είναι η οικογένεια και ορθώς πράττουν, συμπληρώνω, και έρχονται τα πάνω-κάτω για τη μάνα, χάνεται το κέντρο της, χάνει τον αποκλειστικό ρόλος της, η απόλυτη εξάρτηση ταράζεται αλλά η μανούλα δύσκολα το διαχειρίζεται και ανοίγει ένας άλλος κύκλος, αυτός των ενόχων! Εγώ, που θυσιάστηκα για σένα, που έχασα τα νιάτα μου, που παραιτήθηκα από τον εαυτό μου, εγώ για σένα… κτλ
Αχ! Γλυκιά, καλή μανούλα ποιος σου ζήτησε να παρατήσεις τον εαυτό σου;
Αχ! Μανούλα μέχρι πότε θα ακουω τη φωνή, της δικής σου λογικής;
Αχ! Μανούλα θα καταφέρω ποτέ να ξεχωρίσω τα δικά μου θέλω από τα δικά σου;
Αχ! Πότε θα πάψεις να χεις δίκιο και να θυμίζεις τα λάθη μου;
Αχ! Όσο κι να θέλω να αλλάξεις, για καμιά άλλη δε θα σ’ άλλαζα.
Αχ!

Μα καλά, που πήγε πάλι το βρώμικο μυαλό σου;

Εδώ μιλάμε για τις πίτες τις ελληνικές. Τις παραδοσιακές, της μαμάς, της γιαγιάς, της Κυριακής, της γιορτής, αυτές που πήρες απ’το φούρνο, τις τρίγωνες, τις στρογγυλές, με τυρί, με σπανάκι κι έλα, εντάξει, ας προχωρήσσουμε παρακάτω γιατί δεν τελειώνει αυτό με τις πίτες.

Pita. Απλά δείξε αυτή τη λέξη σε όποιον θες κι αν δεν καταλάβει οτι προέρχεται  από την Ελλάδα, να με φτύσεις…Πίτα παιδί μου, πί-τα. Γεννήθηκες, μεγάλωσες και θες δε θες η ζωή σου ως Έλληνας σχετίζεται με μια πίτα. Ακούω και κάτι άλλους και μου λένε «δε μου αρέσει η πίτα». Πώς γίνεται να μη σου αρέσει έστω μία πίτα; Υπάρχουν τόσες πολλές. Παραπάνω από μια επιλογή για τον καθένα μας. Πώς γίνεται να απορρίπτεις όλες τις πίτες; Δεν παίζει. Απλά δεν το έψαξες πολύ. Υπάρχουν τόσα φύλλα, τόσες γεμίσεις, τόσα ζυμάρια διαφορετικά, δεν γίνεται να μη σου αρέσει κάποια.

Έδεσμα ποικολόμορφο, του οποίου η πρώτη προσπάθεια να ενταχθεί στις διατροφικές μας συνήθειες ανάγεται στην αρχαιότητα (οι περίφημοι πλακούντες). Εντάχθηκε στο διατροφολόγιο μας και πρωταγωνίστησε σε όλες τις φάσεις της διατροφικής μας εξέλιξης. Ιστορικά, πολιτισμικά και κοινωνικά, τη βρίσκουμε να πρωταγωνιστεί σ όλες τις φάσεις της ζωής μας με κάποιο τρόπο. Από τον απλούστερο, μέχρι τον πιο παραγωγικό. Την είδαμε τυλιγμένη στο πετσετάκι του αγρότη, την είδαμε κολατσιό για το παιδί στο σχολείο, στο μεσημεριανό μας τραπέζι σαν κυρίως γεύμα, ακομα και σαν τουριστική ατραξιον σε πολλές περιοχές της Ελλάδας (ευτυχώς ζούμε σε μια τέτοια).

Ψάξε την Κοζανίτικη ιστορία από όποια πλευρά θες τα κοζανίτικα κχια και το κοζανίτικο φύλλο ακολουθούν την ιστορία της περιοχής σε όλο το φάσμα της. Μπορεί τουριστικά μέχρι τώρα να τα καταφέρνουμε μέτρια, αλλά ο γαστροτουρισμός σίγουρα είναι η επόμενη επένδυση για τη Δυτική Μακεδονία. Κι αν θεωρείς οτι είμαι υπερβολικός που ονομάζω το γαστροτουρισμό επένδυση, βασίζοντας πάντα τη σκέψη μου στον οινοτουρισμό και τις πίτες, να θυμάσαι οτι το ξινόμαυρο, τα κχια και το κοζανίτικο φύλλο είναι ήδη τα πλέον εξαγώγιμα προϊόντα της περιοχής. Α, κι ο κρόκος!

Αλλά για μένα δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Είναι άλλο πράγμα να εξάγεις ένα προϊόν, ή έστω μια πρώτη ύλη και άλλο να εξάγεις γαστρονομία. Από τη μπουγάτσα του Θωμά, την τυρόπιτα του Βαμβακά μέχρι τις εξαγωγές οικογενειακών επιχειρήσεων (Κουκουτάρης, Κορέλας, Γώγος), η πόλη εξάγει γαστρονομία και δίνει θέσεις εργασίας σε οικογένειες βάζοντας γεμίσεις με φύλλα πάνω-κάτω και στέλνοντας την ιστορία μας στα πέρατα της γης. Αν αυτό δεν είναι γαστρονομική βιομηχανία, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Ξέρω όμως οτι συμβαίνει και μου αρέσει πολύ. Κι αν εσένα σου περνάει λιγάκι αδιάφορο, σκέψου οτι κάτι ξημερώματα που ήσουν «πίτα» περίμενες στον κοζανίτικο χιονιά να ξεφουρνιστούν τα πρώτα κχια. Έτσι ηξερες, έτσι έκανες.

Είναι αυτό που σου είπα και πριν: η πίτα είναι μέσα μας, δεν είναι φαγητό. Είναι συναίσθημα, μνήμη συλλογική γραμμένη στο DNAμας και έτσι θα περάσει και σε γενιές επόμενες, ακόμα πιο απομακρυσμένες από εποχές δύσκολες που μια πίτα τάιζε-καλοτάιζε-οικογένειες ολόκληρες και «τράνευε» παιδιά.

ΥΓ1: Το μόνο που μας λείπει είναι η γιαγιά μας να κάνει μερικά τατουάζ…θα ταιριάζουν στα καλογυμνασμένα από τον κλώστη χέρια της…άλλωστε, αυτή ήταν πάντα ο σεφ της καρδιάς μας. Αυτή και οι πίτες της.